Λαϊκή απογευματινή

ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ_

Πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου να παρακολουθήσω θεατρική παράσταση σε «λαϊκή απογευματινή». Η κρίση βλέπετε, η μείωση του οικογενειακού εισοδήματος, η αναγκαιότητα να βρεθούν φτηνότερες λύσεις στην καθημερινότητά μας.

Δεν έχει σημασία ποια παράσταση είδα. Μία έξυπνη κωμωδία ήταν, από αυτές που δεν ανατάσσουν ακριβώς τη ψυχή σου, όπως επιτάσσει το θέατρο, αλλά μειώνουν τα τριγλυκερίδια σου. Τα οποία, ως γνωστόν, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο όταν είσαι σε άσχημη ψυχολογική διάθεση. Με άλλα λόγια, το διασκέδασα με τη ψυχή μου (που δεν ανατάθηκε) μαζί με τη σύζυγό μου και με τα λεφτά που περίσσεψαν από τη διαφορά «λαϊκής απογευματινής» και «κανονικής» παράστασης, ήπιαμε κι ένα ποτάκι.

Υπήρχαν πράγματα που με ενόχλησαν πριν ξεκινήσει η παράσταση. Κάτι κυρίες από την επαρχία, που επέμεναν να ανεβοκατεβάζουν το ασανσέρ, χωρίς να του επιτρέπουν να σταματήσει εκεί που έπρεπε όλοι οι επιβαίνοντες να αποβιβαστούμε, κάτι τύποι που μασουλούσαν ποπ κορν την ώρα της παράστασης, κάτι κινητά που ουδέποτε απενεργοποιήθηκαν και σφύριζαν δαιμονισμένα πάνω στις καλύτερες ατάκες του σεναρίου. Πέρασα καλά. Θα περνούσα λίγο καλύτερα αν πήγαινα σε κανονική παράσταση και όχι σε «λαϊκή απογευματινή», αλλά από την άλλη, ουδείς μπορεί να αψηφήσει στις μέρες μας ένα χαμηλότερο εισιτήριο που σου δίνει την ευκαιρία να πιεις κι ένα ολόκληρο ποτό μετά την παράσταση!

Τον τελευταίο χρόνο, όντας άνεργος δημοσιογράφος (ευτυχώς, όχι πραγματικός άνεργος, αφού εργάζομαι ως εκπαιδευτικός), είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ κάποιες φορές μετά από πολλά χρόνια ένα συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό γήπεδο, με την ιδιότητα του φιλάθλου – οπαδού κι όχι του επαγγελματία δημοσιογράφου. Κοινώς, πλήρωσα εισιτήριο για να παρακολουθήσω το παιχνίδι κι ας μην έχει πάψει να ισχύει η ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ που μου παρέχει δυνατότητα δωρεάν παρακολούθησης αθλητικών γεγονότων.

Τον τελευταίο χρόνο έχω βρεθεί σε τέσσερις πέντε «λαϊκές απογευματινές» γηπέδων. Όχι στην άνεση των δημοσιογραφικών θεωρείων, με την τηλεόραση και τις απαραίτητες υποδοχές για το laptop μου στη θέση που κάθομαι, τους δωρεάν καφέδες και κρουασάν δίπλα στο γεμάτο χλιδή εστιατόριο του γηπέδου (καταλάβατε φαντάζομαι σε ποιο γήπεδο αναφέρομαι)…

Αλλά σε μία θέση λασπωμένη από τα παπούτσια του προηγούμενου που κάθισε (τρόπον τινά, στάθηκε όρθιος και χοροπήδησε πάνω της για την ακρίβεια…), δίπλα σε τύπους που τα βάζουν αρχικά με το διαιτητή, μετά με τον τερματοφύλακα των αντιπάλων, στη συνέχεια με το δικό μας επιθετικό και πάει λέγοντας, ανάμεσα σε μεσήλικες που βρίζουν χειρότερα από μαουνιέρηδες (αλήθεια, βρίζουν τελικά οι μαουνιέρηδες;).

Και σε αυτές τις θέσεις έχω περάσει καλά. Ανάμεσα σε λαϊκούς τύπους, που τσιγκλάνε λίγο την αισθητική μου, αλλά δεν την καταστρέφουν κιόλας. Ενδεχομένως να περνούσα καλύτερα αν βρισκόμουν στα δημοσιογραφικά ή έστω στα «ακριβά» του κέντρου. Σε μία «κανονική» παράσταση.

Μία ωραία «λαϊκή απογευματινή», με ακριβώς ανάποδη οικονομική επίπτωση για την τσέπη μου από αυτή του θεάτρου που ξεκίνησα να σας περιγράφω, αφού οι διοικήσεις των ομάδων μας δεν εννοούν να καταλάβουν σε ποιους απευθύνονται και ποιους πρέπει να προσελκύσουν στις «λαϊκές απογευματινές» τους παραστάσεις.

Με λίγα λόγια, ένα εισιτήριο για το γήπεδο έχει την ίδια αξία με τα εισιτήρια που ένας οικογενειάρχης τετραμελούς οικογένειας όπως εγώ, διαθέτει για να πάει με τα παιδιά του σινεμά ή να παρακολουθήσει μία θεατρική παράσταση με τη σύζυγό του και να του μείνουν και λεφτά για ένα ποτάκι.

Ένα εισιτήριο ποδοσφαιρικού αγώνα, όταν πρέπει να πάρεις και το παιδί σου μαζί, έχει εξελιχθεί σε μεγαλύτερη δαπάνη κι από ένα γεύμα σε μοδάτο εστιατόριο στο Γκάζι (εφόσον η σύζυγος είναι σε δίαιτα και παραγγέλνει σαλάτα…). Μία επίσκεψη στο γήπεδο ισούται με πέντε παραγγελίες από την πίτσα της γειτονιάς –με τις απαραίτητες προσφορές. Για να μη συνεχίσω τις αναγωγές και τις εξισώσεις, ένα εισιτήριο στο γήπεδο, από εκεί που θα έπρεπε να είναι στα επίπεδα της «λαϊκής απογευματινής» -αφού σε ανθρώπους αυτής της κατηγορίας απευθύνεται κατά βάση- έχει καταντήσει να στοιχίζει σε αντιστοιχία το ποσό που διαθέτει κάποιος για να επισκεφτεί το Μέγαρο Μουσικής για να ακούσει ένα κοντσέρτο του Μότσαρτ. Μόνο που εμένα δεν μου αρέσει ο Μότσαρτ και –γαμώτο- δεν μου αρέσει να κάθομαι σε μία λασπωμένη από τα παπούτσια του προηγούμενου θέση, με το ίδιο αντίτιμο που καταβάλλει μία κυρία για να δουν οι φίλες της την ίδια και τη γούνα της στα μπροστινά θεωρεία του Μεγάρου Μουσικής.