Καλημέρα...

ΚΩΣΤΑΣ
ΜΠΑΚΟΣ_

Σχεδόν πάντα όταν άκουγα για επιστροφές ένιωθα αμηχανία όμως ήταν πάντα μεγάλη η χαρά να ξανασμίγω με φίλους. Περίμενα επίτηδες λίγα 24ώρα πριν να γράψω κάτι.

Ηθελα να απολαύσω το φως  που αρχίζει να ξεπηδάει από μια σπίθα.

Λοιπόν ξανασμίγουμε, όχι για να «κλάψουμε τον μακαρίτη» αλλά γιατί θέλουμε να τα λέμε όλοι μαζί (όπως παλιά).

Να τα λέμε, όχι σαν... παρεούλα «πουροτινέιτζερ» που τώρα πια όλα (και όλοι) της ξυνίζουν, αλλά όπως τότε.

Αλλωστε ειδικά στους καιρούς μας, ουσιαστικά, μόνο ο ένας τον άλλον έχουμε για τις δυσκολίες που είναι μπροστά μας. Σε πάρα πολλά επίπεδα.