Η κατάκτηση του Τσάλεντζ Καπ από τον Διομήδη Αργους
αποτελεί αναμφίβολα τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού χάντμπολ σε συλλογικό
επίπεδο και παράλληλα το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο που κατακτά επαρχιακή ομάδα σε
οποιοδήποτε άθλημα. Πέρα από αυτά, όμως, ο θρίαμβος των «λύκων» μοιάζει να
ανατρέπει κάθε έννοια λογικής που υπάρχει στον αθλητισμό: Ομάδα από μία χώρα
που δεν έχει ιδιαίτερη παράδοση στο χάντμπολ, από ένα μάλλον αδύναμο
πρωτάθλημα, το οποίο μάλιστα βρίσκεται σε συνεχή πτώση τα τελευταία χρόνια.
Σωματείο ερασιτεχνικό, με μπάτζετ πολύ μικρό σε σχέση με
τους αντιπάλους που κλήθηκε να αντιμετωπίσει.
Απουσία έδρας, αφού το μικρό γηπεδάκι του Αργους ούτε
κατά διάννοια πληροί τις ελάχιστες προδιαγραφές της EHF.
«Ρούκι» προπονητής, που μέχρι πέρυσι ακόμη ίδρωνε τη
φανέλα της ομάδας (και άρα προφανώς δεν έχει προλάβει να... σκοτώσει τον παίκτη
μέσα του). Ελλειψη εμπειριών σε αυτό το επίπεδο, πλην μεμονωμένων παικτών, και
υστέρηση σε εναλλακτικές λύσεις, πίσω από την -ομολογουμένως δυνατή- πρώτη
επτάδα.
Κι όμως, αυτή η ομάδα πανηγύρισε χθες μέσα στο Τουν την
κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου, έκανε υπερήφανη μία ολόκληρη πόλη και
(ίσως) έδειξε ένα διαφορετικό δρόμο προς την επιτυχία στον ταλαιπωρημένο
-οικονομικά και όχι μόνο- ελληνικό αθλητισμό.
Το ΑΜΠΕ παρουσιάζει ένα μικρό αφιέρωμα στον Διομήδη
Αργους, με τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του, και θυμάται παιχνίδι με
παιχνίδι τη φετινή πορεία του ως τον θρίαμβο του Τουν.
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ Ο Διομήδης Αργους ιδρύθηκε το 1976, ενώ το
τμήμα χάντμπολ πήρε «σάρκα και οστά» το 1984.
Οφείλει το όνομά του στο μυθικό βασιλιά του Αργους, ήρωα
του Τρωικού Πολέμου, ενώ το σήμα του, με ένα κεφάλι λύκου να δεσπόζει (εξ ου
και το προσωνύμιο της ομάδας) προέρχεται από το έμβλημα της πόλης.
Το 1989 ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Α2, αλλά
υποβιβάζεται αμέσως και ακολουθεί πτωτική πορεία, πέφτοντας στο τοπικό
πρωτάθλημα το 1995.
Την ίδια χρονιά χάνεται σε τροχαίο δυστύχημα το
σπουδαιότερο ταλέντο που είχε αναδείξει ο σύλλογος, ο Βαγγέλης Δέμοιρος.
Η ομάδα, όμως, ορθοποδεί άμεσα, κερδίζει δύο διαδοχικές
ανόδους και επιστρέφει στη Β΄ εθνική το 1997, με «μόνιμο» προπονητή τον παλιό
παίκτη της ομάδας, Ανδρέα Μητρόπαππα.
Την περίοδο 2001-02 ο Διομήδης ανεβαίνει στην Α2 και εκεί
καταλαμβάνει την (μη προνομιούχο) τρίτη θέση.
Ομως, η διάλυση της ομάδας του Συλλόγου Αποφοίτων
Κολλεγίου Αθηνών (ΣΑΚΑ) δίνει την ευκαιρία στους «λύκους» να ανέβουν στη μεγάλη
κατηγορία, όπου αγωνίζονται συνεχώς από το 2003 κι έπειτα.
Την πρώτη χρονιά στην Α1 η ομάδα του Αργους σώθηκε στα
πλέι-άουτ, σε βάρος του ΠΑΟΚ, αλλά τη σεζόν 2004-05 εμφανίζει για πρώτη φορά
ανταγωνιστικό σύνολο, κατακτά την πέμπτη θέση και εξασφαλίζει θέση στο Τσάλεντζ
Καπ, όπου αποκλείστηκε στον 3ο γύρο από τη Στεάουα Βουκουρεστίου.
Τα επόμενα χρόνια σταθεροποιείται στη μέση του βαθμολογικού
πίνακα, με μία «έξαρση» την περίοδο 2008-09, όταν κατακτά την τρίτη θέση και
κερδίζει το εισιτήριο για το Κύπελλο Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, όπου όμως
αποκλείεται στον 1ο κιόλας γύρο από την ιταλική Γκαμάντουε Σέκια.
Το 2007 προκρίνεται για πρώτη φορά στο φάιναλ-φορ του
κυπέλλου Ελλάδας, όπου γνωρίζει την ήττα από τον Πανελλήνιο: είναι ο πρώτος από
τους πέντε χαμένους ημιτελικούς των «λύκων» την τελευταία εξαετία.
Το καλοκαίρι του 2010 η διοίκηση του Διομήδη κάνει ένα
οικονομικό «άνοιγμα», ενισχύοντας σημαντικά την ομάδα, όμως τα αποτελέσματα
(τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα και ακόμη μία ήττα σε ημιτελικό κυπέλλου) δεν
είναι τα προσδοκώμενα.
Και κάπου εκεί, η διοίκηση αποφασίζει να προχωρήσει σε
μία κίνηση με μεγάλο ρίσκο...
Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ Ο Μίμης Δημητρούλιας είναι ταυτισμένος με
τον Διομήδη Αργους, τον οποίο υπηρέτησε ως παίκτης από την πρώτη στιγμή που
ανέβηκε στην Α1 και ως το τέλος της περσινής περιόδου.
Τον περασμένο Μάιο, η διοίκηση των «λύκων» εξέπληξε
σχεδόν τους πάντες, επιλέγοντας τον 33χρονο (που τότε είχε και την τεχνική
ευθύνη των ακαδημιών του συλλόγου) ως νέο προπονητή της ομάδας, αντί του Γιάννη
Βαρελτζή.
Ενα χρόνο αργότερα, το ρίσκο αυτό απέδωσε πολύ
περισσότερα απ΄ όσο θα περίμενε κι ο πιο αισιόδοξος.
Ο Διομήδης αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας με
χαρακτηριστική άνεση (η μοναδική του ήττα από την ΑΕΚ ήρθε στο φινάλε της
τελικής φάσης, όταν ο τίτλος είχε ήδη κριθεί) και χθες έφτασε στο απόγειο με
την κατάκτηση του Τσάλεντζ Καπ.
Η συνεισφορά του Δημητρούλια στη θριαμβευτική πορεία του
Διομήδη είναι πολύ σημαντική.
Βλέποντας ότι η ομάδα του υστερεί σε ύψος και δυνατά
κορμιά, επιστρατεύει «ανοιχτές» άμυνες, εκμεταλλευόμενος τη δυνατότητα του
Ζαραβίνα (κυρίως) και του Σαμαρά να πιέζουν τους αντίπαλους περιφερειακούς και
να δυσκολεύουν την κυκλοφορία της μπάλας.
Παράλληλα, μετατρέπει τον αιφνιδιασμό σε βασικό επιθετικό
«όπλο» της ομάδας του, ψάχνοντας σε κάθε ευκαιρία το «εύκολο» γκολ.
Αξιοποιεί στο έπακρο τις δυνατότητες των παικτών του,
καλύπτοντας παράλληλα τις αδυναμίες και ιδιαίτερα την έλλειψη εναλλακτικών
λύσεων, αφού ο πάγκος απαρτίζεται κυρίως από νέα παιδιά, τα περισσότερα από τα
οποία προέρχονται από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου.
Αποδεικνύεται όμως και «μετρ» στην ψυχολογική
προετοιμασία των παικτών, εμφανίζοντας σε κάθε παιχνίδι μία ομάδα παθιασμένη,
αποφασισμένη, αλλά ποτέ αγχωμένη.
ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ
ΑΡ. ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΧΩΡΑ ΕΤΟΣ ΓΕΝ. ΘΕΣΗ
1.Ηλίας
Τσούλος Ελλάδα 1988
Τερματοφύλακας
2.Γιώργος
Ζαραβίνας Ελλάδα 1976
Αρ.Εξτρέμ
4.Νίκος
Ρουμελιώτης Ελλάδα 1986
Δ. Ιντερ
5.Θόδωρος
Μεγαλοοικονόμου Ελλάδα 1983
Πίβοτ
7.Λευτέρης
Κρεμαστιώτης Ελλάδα 1994
Αρ.Εξτρέμ
8.Νίκος
Πασσιάς Ελλάδα 1995
Αρ.Ιντερ
9.Χρήστος
Πριόβολος Ελλάδα 1978
Δ. Ιντερ
10.Ντούρο Μούγιτς Σερβία 1992
Αρ.Ιντερ
11.Χάρης Μάλλιος Ελλάδα 1987
Πλέι Μέικερ
12.Χριστόφορος Νούνγκοβιτς Κύπρος
1989 Τερματοφύλακας
13.Σωτήρης Μαραγκός
Ελλάδα 1983
Πίβοτ
17.Νίκος Σαμαράς Ελλάδα 1978
Δ. εξτρέμ
18.Φώτης Κοντούλης Ελλάδα 1991
Πίβοτ
19.Βαγγέλης Σπέντζος Ελλάδα 1995
Δ. Εξτρέμ
21.Λευτέρης Ιωαννίδης Ελλάδα 1992
Αρ.Εξτρέμ
77.Μίλαν Ουρόσεβιτς Σερβία 1985
Δ. Ιντερ
99.Νταβόρ Τάσκοβιτς Σερβία 1986
Αρ.Ιντερ
ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: Δημήτρης Δημητρούλιας (34 ετών)
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ
Οταν οι «λύκοι» συμφωνούσαν να δώσουν στην Πολωνία και τα
δύο παιχνίδια του 3ου γύρου με τη Σταλ Μίελετς, φαινόταν ότι και η φετινή
ευρωπαϊκή παρουσία τους (η τρίτη συνολικά στην ιστορία του τμήματος) θα ήταν
εξαιρετικά σύντομη.
Αποδείχθηκε πως μόλις τότε ξεκινούσε... Μετά την
επιτυχία-έκπληξη μέσα στην Πολωνία, ακολούθησε η δραματική πρόκριση επί της
ουκρανικής Πορτόβικ στα εκτός έδρας γκολ και οι θρίαμβοι επί της ελβετικής
Κρίενς και της Μακάμπι Τελ Αβίβ, που έφεραν τον Διομήδη στον τελικό.
Οι «λύκοι» ήταν φυσικά το αουτσάιντερ απέναντι στη Βάκερ
Τουν (νικήτρια του Τσάλεντζ Καπ το 2005), αλλά οι παίκτες του Δημήτρη
Δημητρούλια φόρεσαν τη στολή του... καμικάζι και στα δύο παιχνίδια και σήκωσαν
μέσα στην Ελβετία το κύπελλο.
Αναλυτικά τα παιχνίδια του Διομήδη στο φετινό Τσαλεντζ
Καπ:
3ος ΓΥΡΟΣ
Α΄ αγώνας: 3/12/2011, Μίελετς (Πολωνία)
Σταλ Μίελετς-Διομήδης Αργους 28-27 (ημίχρονο 14-11)
Β΄ αγώνας: 4/12/2011, Μίελετς (Πολωνία)
Διομήδης Αργους-Σταλ Μίελετς 30-26 (ημίχρονο 17-12)
ΦΑΣΗ ΤΩΝ «16»
Α΄ αγώνας: 11/2/2012, Νέα Κίος
Διομήδης Αργους-Πορτόβικ 27-24 (ημίχρονο 11-8)
Β΄ αγώνας: 18/2/2012, Γιούζνι (Ουκρανία)
Πορτόβικ-Διομήδης Αργους 29-26 (ημίχρονο 17-12)
ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ
Α΄ αγώνας: 18/3/2012, Κρίενς (Ελβετία)
Κρίενς-Διομήδης Αργους 28-28 (ημίχρονο 14-15)
Β΄ αγώνας: 25/3/2012, Λουτράκι
Διομήδης Αργους-Κρίενς 25-21 (ημίχρονο 15-10)
ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ
Α΄ αγώνας: 21/4/2012, Ρισόν Λε Ζιον (Ισραήλ)
Μακάμπι Τελ Αβίβ-Διομήδης Αργους 26-29 (ημίχρονο 11-11)
Β΄ αγώνας: 29/4/2012, Λουτράκι
Διομήδης Αργους-Μακάμπι Τελ Αβίβ 21-21 (ημίχρονο 8-12)
ΤΕΛΙΚΟΙ
Α΄ αγώνας: 20/5/2012, Λουτράκι
Διομήδης Αργους-Βάκερ Τουν-Διομήδης Αργους 26-23
(ημίχρονο 13-8)
Β΄ αγώνας: 28/5/2012, Τουν (Ελβετία)
Βάκερ Τουν-Διομήδης Αργους 22-20 (ημίχρονο 10-9)
Πηγή: ΑΠΕ
