Δεν ήξερε ή δεν τόλμησε; (του Μ. ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗ)

"Συμβιβασμοί". Η λέξη που ακούς με τη μεγαλύτερη συχνότητα μετά φυσικά από την "αποτυχία". Η λέξη που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αποτυχία. Η λέξη που έφερε στα γήπεδα της Σλοβενίας αυτή την ομάδα που δεν πλησίασε καν τα μεγάλα όνειρα που υπήρχαν.

Συνηθίζει να λέει ο Τρινκιέρι ότι "εγώ μπορεί να ζήσω ή να πεθάνω σε μια αποστολή, αλλά θα το κάνω με τους δικούς μου όρους". Εδώ, φαίνεται ότι τους... πετσόκοψε τους δικούς του όρους. Και φαίνεται επειδή είχε μιλήσει πολύ και είχε αναλύσει τις σκέψεις του πριν παρουσιάσει το έργο του. Μια απαραίτητη εξήγηση.

Προφανώς και δε φταίει μόνο ο Τρινκιέρι όταν χάνεις από τη Φινλανδία. Όχι βέβαια. Προφανώς και δε φταίει μόνο ο Τρινκιέρι όταν γίνονται ήρωες διάφοροι παίκτες των αντιπάλων. Υπάρχει συνολικό μερίδιο στην αποτυχία και οι παίκτες, που δεν είναι τίποτα πρωτόβγαλτα παιδάκια, ήδη έχουν αναλάβει το δικό τους αφού δεν τους αρέσει να κρύβονται. Ο Τρινκιέρι όμως φταίει για το ότι προσπάθησε να ισορροπήσει πράγματα που δεν του έβγαιναν στο μυαλό. Πάμε να τα θυμηθούμε: Τον Κατσίβελη τον είχε σαν πασπαρτού της ομάδας που σχεδίαζε και σαν αναντικατάστατο στα γκαρντ από τις πρώτες κιόλας ώρες που ανέφερε τις σκέψεις του για την ομάδα. Ο Κατσίβελης δεν ταξίδεψε ποτέ για τη Σλοβενία, "θυσιαζόμενος" για άλλες ανάγκες. Μόνο που μπορεί να θυσιάστηκε επειδή ως μικρός δεν θα γινόταν θέμα, αλλά έγινε θέμα ότι η ομάδα έμεινε με τρία γκαρντ.

Μα χρειαζόταν ένας παραπάνω ψηλός, θα πει κάποιος. Σύμφωνοι, ήταν μεγάλη η ανάγκη. Αλλά υπάρχει πουθενά γραμμένο ότι για να πάρεις έναν ψηλό, κόβεις έναν κοντό; Υπάρχουν και... ημίψηλοι. Ας πάμε όμως και στους ψηλούς για να τα παίρνουμε με τη σειρά. Πήραν στην ομάδα τον Καββαδά με ένα απλό και σωστό από όσα είχαμε δει σκεπτικό. Στα φιλικά με "σκληρούς" αντιπάλους, έμπαινε μέσα ο μικρός για λίγα λεπτά και με το δυναμικό του παιχνίδι χάλαγε τον ρυθμό των άλλων. Ε, με την Ιταλία και τη Φινλανδία είπαν μέσα από την ομάδα ότι χάσαμε γιατί ήμασταν... σοφτ και δεν τους βγάλαμε από το ρυθμό. Ο Καββαδάς το παρκέ δεν το πάτησε, έστω για ένα λεπτό, για... δυο σφαλιάρες ρε παιδί μου.

Του Μπουρούση το θέμα λίγο ως πολύ το έχουν καταλάβει και τα παιδάκια. Ο Τρινκιέρι δεν πήρε με... την καρδιά του στην ομάδα τον καλύτερό του ψηλό. Ο ψηλός δεν είναι κανας χθεσινός για να μην το ξέρει. Η σχέση ποτέ δεν ήταν εμπιστοσύνης, αλλά ο Μπορούσης έκανε πολύ καλό τουρνουά, ο Τρινκιέρι τον χρειαζόταν και απλά συνυπήρξαν. Όταν όμως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη η τυπική συνεργασία φαίνεται.

Πάμε και στους... ημίψηλους. Έξι παίκτες για τις θέσεις 3-4 είναι πολλοί. Τελεία. Στους έξι υπήρχε ένας που ο προπονητής δεν υπολόγιζε. Ο αρχηγός Αντώνης Φώτσης. Για κάποιους λόγους δεν του έκανε. Αν και για να τα λέμε όλα, μέχρι και το τουρνουά στο Στρασβούργο έσταζε μέλι γι' αυτόν. Και τελικά συμβαίνουν τα εξής παράδοξα για μια ομάδα που θέλει να λειτουργήσει σωστά: Παίρνει έναν παίκτη που δε θέλει προφανώς γιατί φοβάται να τον "κόψει", τον ξενερώνει εξ αρχής δείχνοντάς του έμπρακτα ότι τον θεωρεί... συμπλήρωμα, αλλά επειδή (ξανα)φοβάται τι θα του πουν αν δε βάλει τον Φώτση, κόβει λεπτά από παίκτες που πιστεύει για να δώσει λίγα για... τη συμμετοχή στον Φώτση που όμως έτσι τον ξενερώνει ακόμα περισσότερο. Ε, μετά, χαίρετε...

Κάπως έτσι ας πούμε ο Πρίντεζης πάνω στον οποίο είχε στηρίξει πολλά, άρχιζε τα ματς και στα έξι - επτά λεπτά είχε... κόφτη. Πάγκο και τέλος. Σπάνια πάτησε παρκέ σε δεύτερο ημίχρονο. Ντυνόταν το παιδί και περίμενε τη λήξη. Και πάμε και στην περίπτωση του Περπέρογλου. Τον παίρνεις ως ρολίστα και του το έχεις εξηγήσει. Προφανώς και το έχει αποδεχθεί. Τα φέρνουν έτσι οι συνθήκες και στην πρώτη φάση σου γίνεται βασικός και αναντικατάστατος. Ζεσταίνεται, πας στη Λουμπλιάνα και αποφασίζεις να κλείσεις το ροτέισιον. Και ξαφνικά ο Περπέρογλου βρίσκεται παρκαρισμένος στον πάγκο. Δεν χρειαζόταν η ομάδα αυτά που έκανε μέχρι δυο μέρες νωρίτερα; Η μήπως θεωρήθηκε ο πιο... βολικός χαρακτήρας;

Πολλοί έχουν ήδη ασκήσει έντονη κριτική στον κόουτς Τρινκιέρι. Προσωπικά καταλογίζω πράγματα στον διαχιειριστή Τρινκιέρι, δε φτάνω μέχρι την ώρα που κάθεται στον πάγκο. Τα παραπάνω είναι αρκετά, αλλά όχι όλα όσα διαπίστωσαν όλοι όσοι παρακολούθησαν την πορεία της Εθνικής από την έναρξη της προετοιμασίας μέχρι τον άδοξο αποκλεισμό. Ο Τρινκιέρι είχε στο μυαλό του μια ομάδα και αρχίζοντας συμβιβασμούς και ισορροπίες, έφερε στο Ευρωμπάσκετ μια άλλη ομάδα. Άρα ή, δεν ήταν σίγουρος για αυτά που ήθελε ή, δεν είχε το σθένος να πάρει τα ρίσκα του. Κακό και το ένα, κακό και το άλλο.

πηγή: www.basketnews.gr

Read More

Το "ναι" και το "αλλά" της επιλογής των Ισπανών

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_
Βαρύ ανάθεμα έπεσε στους Ισπανούς επειδή δεν... σκίστηκαν να κυνηγήσουν τη νίκη, για να το πούμε κομψά, επί των Βραζιλιάνων στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Ολυμπιακού τουρνουά μπάσκετ. Οι... υπερασπιστές του αθάνατου αρχαίου πνεύματος έριξαν στην πυρά τους Ισπανούς για την προτίμηση της ήττας. Προσωπικά, δεν συμμετέχω στους αφορισμούς. Δεν βρίσκω θεμιτή, αλλά βρίσκω πολύ λογική την επιλογή αποτελέσματος όταν έχεις συνέχεια και κρίνεις ότι αυτό σε βολεύει στρατηγικά. Ισως είναι και ενστικτώδες να προτιμάς μια μέρα που θα σε στιγματίσουν, όταν θεωρείς ότι σε λίγες μέρες θα εξασφαλίσεις την παρουσία σου στο βάθρο των Ολυμπιακών αγώνων μέσα από αυτή σου την επιλογή.

Ενώ δεν κατακρίνω την επιλογή των Ισπανών όμως, έχω ενστάσεις ως προς το αγωνιστικό μέρος της υπόθεσης. Το σκεπτικό τους ήταν σαφές. "Οι ΗΠΑ δεν παίζονται, εμείς είμαστε η καλύτερη ομάδα πίσω από αυτούς, οπότε ας τους βρούμε στον τελικό, έχοντας εξασφαλίσει το μετάλιο και μπαίνοντας για ένα ματς όπου όλα γίνονται". Είναι όμως έτσι; Οχι ως προς το σκέλος των ΗΠΑ, αυτό δεν συζητιέται, αλλά ως προς το ότι οι Ισπανοί είναι η καλύτερη ομάδα πίσω από αυτούς;

Το τουρνουά που έχουν κάνει μέχρι τώρα οι Ισπανοί δεν είναι πειστικό. Δείχνουν περισσότερα τρωτά σημεία από ποτέ στην ιστορία της συγκεκριμένης υπερομάδας ή, αν προτιμάτε δείχνουν τρωτά σημεία, αφού άλλοτε δύσκολα έβρισκες τέτοια. ΑΚόμα και η επιλογή αντιπάλου μέσω ήττας, δεν ήταν στο DNA αυτής της ομάδας, όμνως φέτος ίσως να νιώθουν και οι ίδιοι ότι η κατάστασή τους επέβαλε να μπουν σε υπολογισμούς. Μόνο που αυτοί οι υπολογισμοί ήταν για μια φάση παρακάτω. Προηγούνται όμως οι προημιτελικοί. Κι εκεί, υπάρχει η Γαλλία, η οποία δείχνει λιγότερο "αφελής" από άλλα χρόνια και ίσως αποδειχθεί πολύ ψηλότερο εμπόδιο από όσο το έχουν μετρήσει.

Read More

Τα "να" προηγούνται των "αν" στην Εθνική μπάσκετ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_
Εχουν περάσει πλέον των 24 ωρών από τον αποκλεισμό - σοκ της Εθνικής από τη Νιγηρία και του απότομου τέλους στο όνειρο συμμετοχής στους Ολυμπιασκούς αγώνες. Η Ρωσία έχει ήδη νικήσει τους παθιασμένους Αφρικανούς και με καθαρό μυαλό πλέον, ενισχύεται μία βασική άποψη. Οτι πιαστήκαμε κορόιδα, από αφρικανική ομάδα που πάντα έχει αθλητικά προσόντα, αλλά δεν φημίζεται για την καθαρή σκέψη των παικτών της. Αποτύχαμε με... θόρυβο και δεν χωράει αμφιβολία για αυτό. ΕΞ αρχής ήταν φαβορί η Εθνική για ένα από τα τρία εισιτήρια. Οταν δε, αποφεύχθηκε το συναπάντημα με Λιθουανία ή την γηπεδούχο Βενεζουέλα και προέκυψε Νιγηρία, όλοι χαμογελάσαμε πλατιά. Ξινό, πολύ ξινό μας βγήκε.

Πιαστήκαμε κορόιδα επειδή χάσαμε από αυτά ακριβώς που ξέραμε ότι ήταν τα δυνατά τους σημεία και που, να είαστε σίγουροι για αυτό, η ελληνική ομάδα ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει. Μόνο που τίποτα δεν βγήκε. Οχι, δεν το πάω στην μεταφυσική. Δεν ήθελαν... υπέργεις δυνάμεις να συμβεί αυτό. Οι ευθύνες ανήκουν στους ζώντες και συμμετέχοντες. Σε όλους. Ολα τα στραβά συνέβησαν στο παιχνίδι που δεν έπρεπε. Το μοναδικό νοκ - άουτ που δεν είχε δεύτερη ευκαιρία. Και μετά, ήρθε η ισοπέδωση. Και τα αμέτρητα "αν" που θα είχαν αποτρέπεψει το μοιραίο.

Αναγκαία είναι η κριτική, επιβεβλημένη μετά από τέτοιο αποτέλεσμα. Οι υποθέσεις όμως παραμένουν υποθέσεις. "Αν" ήταν παρών ένας ακόμα ψηλός, "αν" δεν χάναμε τόσες βολές, "αν" σφυριζόταν το φάουλ στον Σπανούλη και χίλια δυο άλλα. Και η ισοπέδωση που επιχειρήθηκε σε ορισμένες περιπτώσεις, εκτός του ότι βγάζει εμπάθειες, είναι πολύ πιθανό να... εκτεθεί στην επόμενη κιόλας ευκαιρία.


Αυτή η Εθνική όχι μόνο δεν τελειώνει τον κύκλο της, αλλά είναι σε πολύ αρχικό του στάδιο. Η πλειοψηφία των παικτών της, καλά να είναι, μπορεί να προλάβει τους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες. Εχοντας προηγουμένως δύο Ευρωμπάσκετ και ένα Παγκόσμιο στα οποία μπορεί να πετύχει πολλά. Αυτή η Εθνική παραμένει πολύ καλή ομάδα. Παραμένει με ρόστερ που μπορεί να γίνει πανίσχυρο όταν λείψουν τα προβλήματα, παραμένει ικανή να πάει του χρόνου στην Σλοβενία και να εκπλήξει ευχάριστα τα πλήθη.

Το να... κλάψουμε τον μακαρίτη σε διάρκεια και να επιμείνουμε στα "αν", δεν έχει νόημα. Τα "να" είναι πιο σημαντικά πλέον. Να ξεκαθαρίσουν όλοι μέσα τους το τι έφταιξε για την φετινή αποτυχία. Να αξιολογηθούν τα λάθη, να αναγνωριστούν ώστε να είναι πιο εύκολο να αποφευχθούν στο μέλλον.  Να θεωρηθεί ως μια παρένθεση το αποτέλεσμα και όχι να μετατραπεί σε... φάντασμα που θα πλανάται για καιρό πάνω από την ομάδα. Να είναι φυσικά όλοι καλά του χρόνου το καλοκαίρι και να υπάρχει το μεγαλύτερο δυνατό περιθώριο επιλογών. Να λυθούν έγκαιρα παρεξηγήσεις και απρερμηνείες που δημιουργήθηκαν, γιατί αυτά όσο χρονίζουν, κακό κάνουν. Και να πάμε με το καλό του χρόνου στην Σλοβενία για μια επιτυχία, εφικτη από αυτή την ομάδα, το ίδιο εκκωφαντική με την φετινή αποτυχία.

Read More

Οι χαρούμενοι, κεφάτοι Ελληνες του Καράκας

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Το Καράκας έχει περίπου 3.000 Ελληνες. "Κάποτε υπήρχαν 5.000. Πολλοί φτιάχτηκαν και γύρισαν στην πατρίδα. Με όσα γίνονται εκεί, τώρα επιστρέφουν σιγά - σιγά", μας έλεγαν όσοι από αυτούς έστησαν μια όμορφη, ζεστή γιορτή, στην ελληνική κοινότητα με την αφορμή της παρουσίας της Εθνικής ομάδας στην Βενεζουέλα, για το Προολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ.

Το "μεράκι" είναι... λίγη λέξη για να περιγράψεις αυτό που σου έβγαζε η εικόνα της κοινότητας. Μια μεγάλη εκκλησία, η Κοίμηση της Θεοτόκου, όπου ο παπα Μανώλης Ρεμουνδάκης που είναι 26 χρόνια εδώ και πρωτοστάτησε στην δημιουργία της κοινότητας, τονώνει το θρησκευτικό του φρόνημα. Το σχολείο που πηγαίνουν τα παιδιά τους δυο - τρεις φορές την εβδομάδα και ο δάσκαλος Γιάννης Ραδαίος έχει πάρει εδώ και τρία χρόνια την σκυτάλη της εκμάθησης ελληνικών. Η ταβέρνα σε νησιώτικο σχέδιο, οι χάρτες της Ελλάδας, οι φωτογραφίες των ηρώων της επανάστασης, η βιβλιοθήκη, οι ψησταριές για τα σουβλάκια, τα ελληνικά τραγούδια από το i-pad του Ερμή που μαζί με τον αδελφό του Γιώργο ακούν όλα τα ελληνικά.

Λένε ότι οι Ελληνες του εξωτερικού είναι δύο φορές Ελληνες. Λένε ότι νοσταλγούν την πατρίδα και όλα τα βλέπουν όμορφα σε αυτήν. Ναι, τη νοσταλγούν, αλλά στενοχωριούνται κιόλας που μαθαίνουν την κατρακύλα της. Ο Τίμος και ο Βαγγέλης είχαν έρθει από την μακρινή Μέριδα. Στα σύνορα με την Κολομβία. "Πλήρωσα 3.000 δολάρια πριν τρία χρόνια για να μου βάλουν μια ειδική δορυφορική κεραία που μπορώ να βλέπω την ΕΡΤ, επειδή εδώ δεν έρχεται το διεθνές σήμα. Και βλέπω συνέχεια, αλλά με αυτά που ακούω, στενοχωριέμαι", μας έλεγαν.


Νοσταλγούν λοιπόν, αλλά δεν μιζεριάζουν. Δεν θεωρούν ότι τους... έριξε η μοίρα στα ξένα και τρώνε πικρό ψωμί ενώ οι άλλοι καλοπερνάνε. Οχι. Συνειδητή επιλογή έκαναν, πρόκοψαν ασχολούμενοι οι περισσότεροι με το εμπόριο ρούχων, πάνε με κάθε ευκαιρία στην Ελλάδα για να δουν συγγενείς και να περάσουν όμορφα. Αλλος από την Καλαμάτα, άλλος από το Αίγιο, ο παπάς από την Κρήτη και πάει λέγοντας.

Γνωρίσαμε χαρούμενους ανθρώπους, κεφάτους, ζωντανούς στην άλλη άκρη της γης. Ο πρόεδρος της κοινότητας Γιώργος Μπαλάς, οι οικογένειες του Θόδωρου Μαραγγέλη, του Νίκου και του Κώστα Μπακόπουλου, του Βασίλη Κατερίνη, του Γιάννη Γιαννόπουλου του Θεόδωρου Λαλιώτη, του Γιώργου Λάμπρου, του Νίκου Δασκαλόπουλου και πολλών άλλων. Τα παιδιά από την πρεσβεία, ο Συμεών Λιναρδάκης, ο Αγγελος Χαρίτος, ο Στέλιος Μορφόπουλος νιώθουν κι αυτοί άνετα δουλεύοντας τόσο μακριά από την πατρίδα. "Μας αγαπάνε όλοι οι Βενεζουελάνοι, δεν πειράξαμε ποτέ κανέναν, δουλέψαμε για να φτιάξουμε τις ζωές μας", έλεγαν.

Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το "Πολύεδρο", το γήπεδο που γίνονται οι αγώνες. Περάσαμε μερικές πολύ όμορφες ώρες, αφού οι συμπατριώτες μας στο Καράκας έχουν φτιάξει μια μικρή Ελλάδα στην Καραϊβική. Φύγαμε έχοντας κάνει φίλους και όχι απλά κάποιες γνωριμίες που θα σβήσουν όσο ξεθωριάζουν οι αναμνήσεις αυτού του ταξιδιού.

Read More

Περνάει ο στρατός του Καράκας φρουρός

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Η Εθνική μπάσκετ δεν έφτασε ξημερώματα Σαββάτου στο μυστηριακό Καράκας για τουρισμό πέριξ της Καραϊβικής. Εφτασε προσηλωμένη σε έναν μεγάλο στόχο, την πρόκρισή της για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου. Μόνο που όσο συγκεντρωμένος κι αν είσαι στον στόχο σου, οι πρώτες εικόνες από την Βενεζουέλα δεν μπορούν παρά να σε κάνουν παρατηρητικό... τουρίστα.

Είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες επένδυσε πολλά στην ανάληψη του Προολυμπιακού. Γι' αυτό και το πήρε εξάλλου, γιατί τόσα πολλά που ζήταγε η FIBA, δεν είχε άλλη χώρα να τα δώσει. Στην πράξη, άρχισαν από νωρίς οι αποδείξεις ότι μέσα απ' αυτή τη διοργάνωση θέλει να διαφημίσει την χώρα του. Να ο Δήμαρχος του Καράκας να μπαίνει σε κάθε πούλμαν αποστολής για το καλωσόρισμα, να οι τοπικές μπάντες να υποδέχονται ομάδες με φολκλορική μουσική και καλλίγραμμες χορεύτριες. Να οι φωτογραφήσεις στο αεροδρόμιο, να και η πλήρης καταστρατήγηση ενός αυστηρού καθεστώτος εισόδου στην χώρα, για να μην εκνευριστεί κάποιος φιλοξενούμενος.

Τα πούλμαν στην ώρα τους, και συνοδευτικό... βαν για κάθε αποστολή. Αυτό μόνο αν το δεις, το πιστεύεις. Μοντέρνο δεν το λες δηλαδή, αλλά την δουλειά του την κάνει. Πλήθος συνοδών, οδηγών, όλοι φιλότιμοι, με το χαμόγελο και με την κίνηση στους δρόμους – χάος του Καράκας να είναι... για τους άλλους. Στρατός και αστυνομία με μοτοσυκλέτες συνοδεύουν τα πούλμαν, κόβουν την κίνηση, πάνε αντίθετα, έρχονται να συμπληρώσουν ένα καθεστώς τρέλας στους δρόμους της πόλης.

Οσο για το κοντράστ που δέχεται το μάτι, όταν μετά από τις τσίγκινες φαβέλες που είναι αμέτρητες στους λόφους που περνάς για να φτάσεις στο Καράκας, αλλά και τις τεράστιες πολυκατοικίες – κλουβιά που στεγάζουν τον χαμηλού βιοτικού επιπέδου κόσμο, βλέπεις ξαφνικά τα θηριώδη τζιπ με τα φιμέ τζάμια και τα πολυτελέστατα ξενοδοχεία, πραγματικά τα λόγια χάνονται. Κι όλα αυτά, χωρίς ακόμα να έχουμε πάρει γεύση από το γήπεδο που θα φιλοξενήσει το Προολυμπιακό τουρνουά και στο οποίο θα συρρέουν τα πλήθη για λίγα θεάματα και όχι απαραίτητα συνοδευόμενα από άρτον... 

Read More

Ο ορισμός του τέλους εποχής

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Το άξιον απορίας ήταν το πώς τόσος κόσμος κράταγε κρυφή ελπίδα μέχρι να βγει η επίσημη ανακοίνωση του διαζυγίου του Παναθηναϊκού με τον Ομπράντοβιτς. Εντάξει, είναι μεγάλο πράγμα η συνήθεια, αλλά αυτή η εξέλιξη όχι απλά είχε φανεί, αλλά είχε αναγγελθεί σε κάθε τόνο και με πολλές αφορμές από τον Σέρβο. Κι αν μη τι άλλο, δεν τον λες και διπλωμάτη που να μασάει τα λόγια του.

Οι διαφορετικοί δρόμοι που τραβάνε οι δυο τους από 'δω και πέρα, είναι ο ορισμός της φράσης "τέλος εποχής". Για τον Παναθηναϊκό, για το ελληνικό μπάσκετ, για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, για τον Ομπράντοβιτς τον ίδιο. Μάλλον και για τους Γιαννακόπουλους, που το είχαν αναγγείλει κι αυτοί, που μπορεί να παραμένουν με τον νεότερο της οικογένειας, αλλά πλέον και γι' αυτούς απλά δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει η αντίστροφη μέτρηση της ολικής και οριστικής αποχώρησης.

Δεν υποτιμάται στο ελάχιστο η συνεισφορά της οικογένειας στην ομάδα. Οχι μόνο στα χρυσά χρόνια Ομπράντοβιτς, αλλά για 40 χρόνια με αμέτρητα χρήματα και υπ' αυτή την έννοια δεν μπαίνει καν στο ζύγι το "Γιαννακόπουλος - Ομπράντοβτις". Και του Σέρβου εξάλλου, αυτοί του έπαιρναν ό,τι ζητούσε και αυτα συνήθως ήταν τα καλύτερα. Δεν υποτιμάται στο ελάχιστο η συμμετοχή των πολύ μεγάλων παικτών που συνεργάστηκαν με τον Ζοτς όλα αυτά τα χρόνια του "23 στα 29" όπως συνηθίζει να λέει, αναφερόμενος σε διεκδικήσεις και κατακτήσεις τίτλων.

Οσα κομμάτια των επιτυχιών όμως κι αν δικαιούνται όλοι οι άλλοι, το μεγαλύτερο αναμφισβήτητα είναι του Ομπράντοβιτς. Ως η δική του εποχή θα μείνει για πάντα στην μπασκετική ιστορία αυτή των 13 χρόνων. Και είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν του το αρνήθηκαν αυτό οι αγαπημένοι του πρόεδροι, παρότι συχνά οι παράγοντες και ειδικά αυτοί που βάζουν τόσο βαθιά το χέρι στην τσέπη δεν νιώθουν άνετα να τους παίρνει άλλος μεγάλο μέρος της δόξας.  Για τον Παναθηναικό τίποτα δεν θα είναι ίδιο στο μέλλον. Ούτε καν και παραπλήσιο. Και η κουβέντα δεν γίνεται φυσικά για κάποια πολύ πετυχημένη σεζόν, αλλά συνολικά για μια εποχή θριάμβων και καθολικής αναγνώρισης εντός κι εκτός συνόρων.

Read More

Ενισχυμένη, κατευθείαν στα βαθιά, με κίνητρο και τρία ερωτηματικά

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Ο... περονόσπορος που έπεσε στους ψηλούς ήταν το απρόσμενο πρόβλημα για τον Ηλία Ζούρο και την Εθνική εν όψει του Προολυμπιακού τουρνουά. Η αδυναμία κανονικής προετοιμασίας της ομάδας, ήταν γνωστή εκ των προτέρων. Η επιστροφή του Σπανούλη, η... εκτόξευση του Πρίντεζη και των άλλων Ελλήνων του Ολυμπιακού είναι τα ευχάριστα. Και όπου υπάρχουν τέτοια ευχάριστα, υπάρχουν και ερωτηματικά για την τελική επιλογή.

Κουφός, Σχορτσανίτης και Μαυροκεφαλίδης, υποβλήθηκαν σε επεμβάσεις που δεν είναι σοβαρές, αλλά δεν τους επιτρέπουν και να συμμετάσχουν στο Προολυμπιακό. Η απώλεια σε σχέση με πέρυσι είναι ο Κουφός, οι δυνητικές απώλειες οι άλλοι δύο. Μπορεί πέρυσι να είχαν συμβεί διάφορα, αλλά μέσα στην χρονιά είχαν λυθεί παρεξηγήσεις. Ετσι κι αλλιώς, αναπάντητο θα μείνει σε όλος το ερώτημα αν κάποιος ήταν στα σχέδια του προπονητή. Και δεν έχει νόημα περαιτέρω κουβέντα, εκτός αν κάποιος θέλει να δημιουργεί εντυπώσεις.

Η απώλεια του Κουφού "έβαλε" με μιάς τον Πρίντεζη στην ομάδα, που θα έμπαινε δηλαδή αλλά παρόντος του "Αμερικανού" άντε να έβρισκε παίκτη να αφήσει έξω ο Ζούρος.  Του δημιούργησε όμως άλλον πονοκέφαλο του κόουτς. Γεμίζει στα "τριαροτεσσάρια", αλλά χάνει έναν κλασσικό ψηλό. Και μετά τι κάνει; Μένει με τον Μπουρούση που έτσι κι αλλιώς γουστάρει να τραβιέται έξω και τον Μαυροειδή ή τον Βουγιούκα, ή τους βάζει όλους για να έχει κορμιά και "θυσιάζει" έναν κοντό; Ελα μου ντε...

Θεωρητικά, Μαυροειδής και Βουγιούκας θα παίξουν στις λεπτομέρειες για μια θέση, όπως έγινε και πέρυσι με τον "Βάσκο" να την κερδίζει. Επίσης θεωρητικά, Σλούκας και Μάντζαρης θα παίξουν για άλλη μία, αν δεχτούμε ως δεδομένη την παρουσία του Καλάθη στην ομάδα. Εκτός πια κι αν αλλάξουν οι αριθμητικές ισορροπίες κοντών - ψηλών και δημιουργηθούν καραμπόλες.

Η λογική, πάντως, λέει ότι η ομάδα "σηκώνει" τις λιγότερες δυνατές αλλαγές φέτος. Ηδη έχουν γίνει δύο, με Σπανούλη και Πρίντεζη αντί Ξανθόπουλου και Κουφού σε σχέση με πέρυσι. Και πρέπει να είναι ελάχιστες οι αλλαγές, αφού ελάχιστη θα είναι και η προετοιμασία. Η ομάδα θα φύγει για τα φιλικά της Βραζιλίας με τους τρεις "Ιταλούς", Ζήση, Φώτση και Μπουρούση να παίζουν πιθανότατα τελικούς πλέι οφ μέχρι και την παραμονή. Θα δώσει τρία φιλικά στην Βραζιλία και θα πάει στο Προολυμπιακό. Αρα, όσοι πάνε μέχρις εκεί θα πρέπει να θυμούνται από πέρυσι τα... βασικά και να είναι λίγοι αυτοί που θα πρέπει να μπουν σε χρόνο - μηδέν στην ομάδα.

Καλοτάξιδη να είναι και φυσικά να την καμαρώσουμε στους Ολυμπιακούς αγώνες. Αυτό είναι το τεράστιο κίνητρο που θα καλύψει την έλλειψη προετοιμασίας και φυσικά, σε πρώτη ανάγνωση όποιες κι αν είναι οι τελικές επιλογές του Ζούρου, το σύνολο μοιάζει ενισχυμένο σε σχέση με πέρυσι που τα πήγε μια χαρά.

Read More

Δίκαιη αποθέωση για Ολυμπιακό και μπάσκετ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Έχοντας κατακτήσει το απροσδόκητο, ήταν αδύνατο για τον Ολυμπιακό να χάσει τον πολύ μεγάλο του στόχο. Όχι μόνο φετινό αλλά στόχο πολλών χρόνων που ήταν η επιστροφή στην μπασκετική κορυφή της Ελλάδας.

Το δικαιούταν απόλυτα αυτό το φινάλε η αρμάδα του μεγάλου Ντούσαν Ιβκοβιτς. Το ονειρεμένο φινάλε μιας χρονιάς που στην εξέλιξή της έμοιαζε με παραμύθι αλλά που σε καμία περίπτωση οτιδήποτε από τα τρομερά που επιτεύχθηκαν δεν αποδίδεται στην τύχη.

Ο Ολυμπιακός έτσι κι αλλιώς φέτος  είχε αρχίσει κάτι καλό, κάτι υγιές, κάτι πειστικό και με μέλλον. Αυτό δεν θα άλλαζε από το αποτέλεσμα , απλά έγινε εξ αρχής και εντυπωσιακό.

Ο Ολυμπιακός είναι και επίσημα ο μπασκετικός βασιλιάς της χρονιάς στην Ευρώπη. Το μπάσκετ, είναι και επίσημα ο αθλητικός βασιλιάς της χρονιάς στην Ελλάδα. Πέντε τελικοί πολιτισμού, πέντε τελικοί μεταξύ δυο πολύ μεγάλων ομάδων. Είναι γνωστά όσα λέγονται για την αξία του ηττημένου και περί τούτου ουδείς νοήμων αμφιβάλλει.

Βαθιά υπόκλιση λοιπόν για τον Ολυμπιακό με το βέβαιο μέλλον, τεράστιος σεβασμός για τον Παναθηναϊκό με τα πολλά ερωτήματα που θα διαλευκανθούν σύντομα.

Απόλυτη αποθέωση για το σπορ που πάντα καμαρώνει ο έλληνας.

Read More

Οι λεπτομέρειες που μαρτυρούν ψυχολογία

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Το προβάδισμα που ανέκτησε ο Ολυμπιακός στους τελικούς των πλέι οφ αναμφισβήτητα είναι δίκαιο. Και με βάση την εικόνα των δύο ομάδων συνολικά στα τρία ματς και φυσικά με βάση την σημερινή καθολική επικράτηση των Ερυθρόλευκων. Η “ψυχρή” πραγματικότητα βέβαια, λέει απλά ότι το σκορ είναι 2-1, άρα και όλα ανοιχτά με δεδομένο ότι η σειρά επιστρέφει στο ΟΑΚΑ την Τετάρτη. Ούτε χαμένες ευκαιρίες, ούτε άνετες νίκες λειτουργούν σαν... πριμ στους τελικούς, όμως είναι φανερό ότι όσο κυλάνε τα αγωνιστικά λεπτά τόσο αυξάνονται τα στοιχεία που μαρτυρούν ανωτερότητα του Ολυμπιακού σ' αυτή την σειρά αγώνων.

Είναι πρωτοφανές το γεγονός ότι ένας τελικός ουσιαστικά τελείωσε από το ημίχρονο. Διότι όσο μεγάλη κι αν ήταν η διαφορά, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να έχει παραδοθεί στην μοίρα του. Ακόμα και το “συμμάζεμα” που έκανε στην αρχή του τρίτου δεκαλέπτου, κυρίως επειδή δεν έβαζε την μπάλα μέσα ο Ολυμπιακός, οι παίκτες του Ιβκοβιτς το ξεπέρασαν με τρόπο που μαρτυρά ψυχολογία. Με τρία συνεχόμενα τρίποντα, που μπήκαν... αεράτα κι έδειξαν ότι δεν είχαν αγχωθεί οι Ερυθρόλευκοι, δεν είχε “βαρύνει” η μπάλα στα χέρια τους. Το παιχνίδι φαινόταν ότι ήταν μονόδρομος και είναι χαρακτηριστική η κίνηση του Ομπράντοβιτς να αφήσει τον Διαμαντίδη έξω στο τελευταίο δεκάλεπτο για να μην τον κουράζει άδικα.

Οσο... παιζόταν το ματς, ο Ολυμπιακός έδειξε πολλά άλλα στοιχεία που επιβεβαιώνουν την τρομερή ψυχολογία και αυτοπεποίθηση των παικτών του. Τον μηδενισμό των λαθών, από βολές μέχρι τρίποντα, τις δεύτερες επιθέσεις με τα επιθετικά ριμπάουντ. Είναι σαφώς πιο “ζωντανός” από τον αντίπαλό του, δείχνει όμως ότι έχει και πιο καθαρή σκέψη. Ειδικά στο τρίτο παιχνίδι, αυτό ήταν δύσκολο, αφού του είχε μεταφερθεί η πίεση, έπαιζε πάλι για να κρατήσει το πλεονέκτημα έδρας, προερχόταν και από μια ήττα που μπορούσε να του αφήσει πικρία επειδή το πάλεψε μέχρι τέλους να την αποφύγει.

Αν το τρίτο ματς ήταν το “κλειδί” του τίτλου όπως λέει το παρελθόν, θα πρέπει να περιμένουμε για να το δούμε. Ο Ολυμπιακός πάντως συνεχίζει να προβάλει σαν το φαβορί και όσο αυτό δεν τον πιέζει, μπορεί και να το επιβεβαιώσει επιστρέφοντας σε τίτλο πρωταθλητή μετά από πολλά χρόνια.

Read More

Μισές δουλειές... ολόκληρος Διαμαντίδης

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Παράξενο ήταν το παιχνίδι που έφερε στα ίσια την σειρά των τελικών. Με αρκετά στοιχεία άξια αναφοράς και φνάλε που χρειάστηκε και τύχη για τον Παναθηναϊκό. Και εδώ έχουμε ένα πρώτο αξιομνημόνευτο στοιχείο. Μέσα στο ΟΑΚΑ, να φεύγει ο Παναθηναϊκός με 16 πόντους και να λαχταράει, είναι πρωτόγνωρο. Αλλά πλέον δεν είναι είδηση ούτε η υστέρησή του σε ενέργεια έναντι του Ολυμπιακού, ούτε φυσικά και η στόφα του και η καρδιά που μόνο μειδίαμα μπορούσε να προκαλεί σε όσους προεξοφλούσαν εύκολη, συνολική, επικράτηση του Ολυμπιακού.

Παράξενο παιχνίδι ήταν ακόμα επειδή το έχασε η ομάδα που το έλεγξε για τρία από τα τέσσερα δεκάλεπτα. Ναι, είναι φανερό ότι ο Ολυμπιακός το πιστεύει για τα καλά, αν και σήμερα έδειξε μερικές... ασθένειες. Μπορεί να χαρακτηριστεί και άτολμος στο πρώτο ημίχρονο που δεν ξέφυγε περισσότερο, ενώ η καθίζησή του στα έξι λεπτά του τρίτου δεκαλέπτου ήταν θέμα μυαλού, κάτι που έδειχνε για πολύ καιρό να το έχει κουμαντάρει. Εδειξε στη συνέχεια ότι δεν τα παρατάει ποτέ, αλλά αυτή την φορά δεν του ήταν αρκετό.

Δεν ήταν παράξενο το ότι ο Παναθηναϊκός με τον γνωστό Διαμαντίδη και εντυπωσιακό διάστημα είχε μέσα στο παιχνίδι και νίκησε. Το θέμα είναι ότι παραμένουν απελπιστικά λίγοι οι φορμαρισμένοι παίκτες του Παναθηναϊκού. Ο Καϊμακόγλου είναι ψηλά, ο Βουγιούκας παλεύει και από 'κει και πέρα, ελάχιστες εκλάμψεις υπάρχουν. Τα ματς ανά τρεις μέρες δεν μοιάζουν να είναι υπέρ του Παναθηναϊκού στην παρούσα φάση. Κάθε άλλο.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν πήρε με την ψυχή στο στόμα ένα ματς που άλλες φορές θα το μετέτρεπε σε θρίαμβο αφού βρήκε μπόσικο για λίγα λεπτά τον αντίπαλο. Ο Ολυμπιακός έχυσε την καρδάρα του πρώτου ημιχρόνου, την ξαναγέμισε στην τελευταία περίοδο, αλλά... γάλα δεν ήπιε. Και πλέον μπαίνει το ερωτηματικό στην ψυχολογία. Πήρε πάνω του ο Παναθηναϊκός από μια νίκη; Νιώθει ξαφνικά πίεση ο Ολυμπιακός χάνοντας μια ευκαιρία και πηγαίνοντας ισόπαλος στο ΣΕΦ; Πραγματικά δύσκολα τολμάς την πρόβλεψη, χωρίς να μας έχει αλλάξει η γενική εικόνα των δύο αγώνων που είναι υπέρ του Ολυμπιακού.

Υ.Γ.1: Δεν μας τιμά ως χώρα ότι είναι είδηση, αλλά θα ήταν και... αμαρτία να μην σταθούμε στην ατμόσφαιρα που έχει επικρατήσει στους δύο πρώτους τελικούς. Εντάξει, όχι ότι ησυχάζει κανείς, αλλά έτσι που (δεν) άρχισαν τα ματς με τις πέτρες, με θαύμα μοιάζει η εξέλιξη.

Υ.Γ. 2: Μπήκε η διαιτησία στην κουβέντα από το δεύτερο ματς. Με τα περίφημα κριτήρια δεν βγάζεις άκρη, όπως θέλει ο καθένας στα παρουσιάζει. Αν όμως ο Διαμαντίδης έχει πατήσει την γραμμή στα δέκα δευτερόλεπτα είναι μεγάλη γκάφα του Γκόντα και δεν στέκει κανένα “δεν το είδε”.

Read More

Πώς να χάσει η βλακεία με τέτοια αστυνομία;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Επιτρέψτε μου μια άλλη προσέγγιση της αναβολής του πρώτου (μόνο αυτού;) τελικού των πλέι οφ. Και επειδή όλο και κάποιος... ηθικολόγος θα βρεθεί να πει “πας να μεταθέσεις τις ευθύνες”, ας αρχίσω με τα αυτονόητα. Ο “καμμένος” που έριξε τις πέτρες στο πούλμαν του Παναθηναϊκού στα... χαρτιά είναι οπαδός του Ολυμπιακού, στην πράξη όμως τεράστιος εχθρός του. Τι κατάφερε; Να στερήσει εξ αρχής από την ομάδα του το πλεονέκτημα έδρας και επίσης την ευκαιρία να παίξει... πετώντας ακόμα από τον ευρωπαϊκό θρίαμβο.

Θεωρώ τεράστια βλακεία τους ρομαντισμούς που θα ακουστούν περί πλήγματος στο μπάσκετ. Οι τύποι αυτοί δεν έχουν σχέση με το μπάσκετ, καμία απολύτως και ασχολούνται μόνο με τα ραντεβού θανάτου τους. Το μπάσκετ καμάρωσε και θριάμβευσε για άλλη μια φορά στα γήπεδα της Ευρώπης, με την διπλή ελληνική εκπροσώπηση. Αυτό είναι το μπάσκετ. Θεωρώ αυτονόητη την απόφαση του ΓΓΑ να αναβάλει το ματς και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα γίνει αγώνας την Κυριακή στο ΟΑΚΑ. Πρέπει πρώτα να συμφωνήσουν σε κοινό τρόπο διεξαγωγής όλων των τελικών και μετά να τους αρχίσουν.

Απορώ με το κουράγιο των παικτών που κάθονται και απευθύνουν διαρκώς κοινή μηνύματα ειρήνης. Μάγκες, με την πραγματική έννοια όλοι τους και το έχουν αποδείξει, απλά φερθείτε φυσιολογικά. Εννοώ συνεχίστε να είσαστε φίλοι χωρίς προσποιήσεις όπως είσαστε ως κανονικοί άνθρωποι και αφήστε τα μηνύματα. Οι “καμμένοι” δεν ακούν, δεν βλέπουν και είναι αμφίβολο αν θα αναγνωρίσουν τον Σπανούλη ή τον Διαμαντίδη αν τους δουν στον δρόμο.

Και να φτάσω στην άλλη προσέγγιση που ανέφερα στην αρχή. Αντε και να δεχτούμε, μοιρολατρικά, ότι στην χώρα μας για να γίνει μετακίνηση μιας ομάδας προς το... άντρο του εχθρού, πρέπει να στήνεται ολόκληρη αστυνομική επιχείρηση. Οχι να το “χωνέψουμε”, απλά να το δεχτούμε. “Είχαμε τεράστια αστυνομική συνοδεία”, είπε ο μάνατζερ του Παναθηναϊκού, Μάνος Παπαδόπουλος. Επιτρέψτε μου λοιπόν ρε παιδιά το ερώτημα. Στην παραλιακή, δηλαδή σε ορθάνοιχτο χώρο και με δυνατότητα διαφυγής μόνο από μία πλευρά, αφού από την άλλη έχει θάλασσα. Εκατό μέτρα από το ΣΕΦ, δηλαδή σε εξ ορισμού “διακεκαυμένη” ζώνη. Τι στο διάολο έκανε αυτή η αστυνομική συνοδεία. Πρόσεχε το πούλμαν μην το... κλέψουν; Είναι δυνατόν μερικά μηχανάκια να πέταξαν πέτρες και να έφυγαν ανενόχλητα; Ε, άντε μετά να περιμένουμε ότι θα χάσει ποτέ η βλακεία στην Ελλάδα. Αφού ο αντίπαλος την ώρα της μάχης, περί άλλων τυρβάζει.

Read More

Ο Ολυμπιακός τώρα έχει να διαχειριστεί το “πρέπει”

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Τον τελικό που δεν είδαμε στην Πόλη, θα τον δούμε από αύριο σε τουλάχιστον τρεις εκδόσεις. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός επιστρέφουν στις μεταξύ τους αναμετρήσεις για τον μεγάλο ελληνικό τίτλο και τα περισσότερα ερωτηματικά που περιμένουμε να απαντηθούν, περιστρέφονται γύρω από τους πρωταθλητές Ευρώπης.

Κάθε μέρα που ξημερώνει είναι ένα ερωτηματικό για τον φετινό Ολυμπιακό, με την έννοια του ότι δεν έχει προηγούμενο μέτρο σύγκρισης αυτή η ομάδα για να μπορείς έστω να υποθέσεις πώς θα αντιδράσει. Μέχρι τώρα οι απαντήσεις που έχει δώσει είναι θριαμβευτικές και... εκκωφαντικές, αλλά το “μυστήριο” δεν παύει να υφίσταται.

Πρώτο και κύριο ζητούμενο είναι να δείξει πώς μπορεί μια ομάδα πολύ νέα σε ηλικίες και παραστάσεις, μέσα σε τρεις μέρες να “ξεχάσει” τον ευρωπαϊκό άθλο και να μπει με το μάξιμουμ πνευματικής συγκέντρωσης στους τελικούς των πλέι οφ. Ο Ιβκοβιτς αποτελεί και γι' αυτό μια καλή εγγύηση, αλλά σε προπονήσεις δύο ημερών είχε δύσκολη δουλειά να κάνει.

Ενας άλλος σημαντικός παράγοντας, είναι ότι σε αυτή την σειρά των αγώνων, για τον Ολυμπιακό υπάρχει το “πρέπει”. Στην Πόλη πήγε έχοντας ήδη κάνει υπέρβαση και γνωρίζοντας ότι το χειροκρότημα ήταν εξασφαλισμένο. Στους τελικούς μπαίνει για το μεγάλο απωθημένο που υπάρχει χρόνια στον κόσμο και την ομάδα, μπαίνει με πλεονέκτημα έδρας, μπαίνει πλέον και με πολύ μεγαλύτερες προσδοκίες απ' όλους λόγω της Ευρωλίγκας.

Για τον Παναθηναϊκό τα πράγματα είναι πιο απλά. Οχι πιο εύκολα, αλλά πιο “αυτοματοποιημένα”. Η πλειοψηφία των παικτών ξέρει να κάνει αυτό που λέει διαρκώς ο Ομπράντοβιτς περί “αλλαγής τσιπ”, η πλειοψηφία των παικτών έχει παίξει τελικούς και σε άλλες έδρες και μετά από φάιναλ φορ, άρα σε γενικές γραμμές είναι πιο προβλέψιμο το τι θα παρουσιάσουν στο γήπεδο οι Πράσινοι ως προς την συγκέντρωση και τον έλεγχο των ιδιαίτερων συνθηκών αυτών των αγώνων.

Read More

Στο Λονδίνο θα τους πάει για κανό στον Τάμεση

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Αντε να προσπαθήσεις να το συγκρίνεις ως μέγεθος θριάμβου με οποιαδήποτε άλλη κατάκτηση στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Σαν πορεία, όχι σαν ένα ματς. Αντε να προσπαθήσεις να μην... ρίξεις κάποιον παίκτη στην “μοιρασιά” του ονείρου. Αντε να προσπαθήσεις να θυμηθείς τέτοια ανατροπή μέσα σε τελικό και, μάλιστα, από το αουτσάιντερ. Αντε μετά να μην πιστέψεις ότι το άφησαν να πάει στο -19 για να βοηθήσουν την... τηλεθέαση.

Είναι αμέτρητα όσα σε κάνει να σκεφτείς αυτός ο Ολυμπιακός, ένα σύγχρονο μπασκετικό παραμύθι, αλλά με σάρκα, οστά και πλέον και μια ευρωπαϊκή κούπα. Τόσα πολλά που μπλοκάρει η σκέψη, αν αυτή λειτουργεί με την λογική. Ο Ολυμπιακός την κατέρριψε αυτή, την... κατακρεούργησε, τους τρεις τελευταίους μήνες. Μία ομάδα που όχι απλά έπιασε το ταβάνι της σεζόν της, όχι βγήκε στην ταράτσα, αλλά έχει χαθεί κάπου στο διάστημα.

Τέτοια ώρα, λίγο μετά την ενθρόνιση του νέου ευρωπαίου... σουλτάνου του μπάσκετ, προφανώς και δεν έχει κανένα νόημα να ανατρέξουμε στο τι έγινε μπασκετικά, τακτικά, στα 40 λεπτά. Δυο – τρία πράγματα κρατάμε από όλη αυτή την μαγεία. Οτι στηρίχτηκε σε όλη την πορεία σε ελληνικά χέρια και, μάλιστα, παιδιών που τώρα... βγαίνουν από το αβγό και όχι από “μπαρουτοκαπνισμένους” παίκτες. Η μεγάλη ανατροπή στο χθεσινό ματς έγινε με Μάντζαρη – Σλούκα και τον τεράστιο Παπανικολάου πρωταγωνιστές. Και το μεγάλο φινάλε γράφτηκε από “πάσα Σπανούλης – καλάθι Πρίντεζης”. Ο τελευταίος λυτρώθηκε, γιατί αν δεν έμπαινε, θα έβαζε στο μυαλό του και το γλίστρημα στην προηγούμενη επίθεση και θα... τρελαινόταν. Οτι κανείς δεν θεωρεί επιτυχία – πυροτέχνημα αυτήν, αλλά όλοι βλέπουν ότι έχουν δημιουργηθεί στον Ολυμπιακό οι συνθήκες για μια ομάδα που θα πρωταγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα για πολλά χρόνια. Οτι ο επιμένων δικαιώνεται κι αυτό έχει διπλή ανάγνωση. Και τους αδελφούς Αγγελόπουλος και για την ομάδα τους μέσα στο χθεσινό παιχνίδι.

Μέχρι να περάσουν οι ώρες και να επανέλθουν οι χτύποι της καρδιάς, μέχρι να συνειδητοποιήσουν και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τι ακριβώς πέτυχαν στην Πόλη, να κλείσω με μια αναφορά στον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Ο τεράστιος προπονητής δεν φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα. Φαίνεται όταν για να φτάσει σε αυτά, έχει ξεπεράσει τον... ίδιο τον Ιβκοβιτς. Σκληρός άνθρωπος, πεισματάρης και εγωιστής, δεν δίστασε μέσα στη χρονιά να παραδεχτεί με πράξεις λάθη του στον αρχικό σχεδιασμό, αλλά και στην αρχική εκτίμηση για παίκτες του. Κι όταν το έβαλε το νερό στο αυλάκι, φαινόταν από το ύφος του σε πολλές εκδηλώσεις ότι το πίστευε. Και όταν έφτασε στον τελικό, άφησε τον Καζλάουσκας να κοιτάζει ντι βι ντι και ο ίδιος έτρεχε να κλείσει καραβάκι για να τους πάει βόλτα στον Βόσπορο. Οπως στην Ρώμη τους είχε πάει να πετάνε βότσαλα στην θάλασσα. Και τώρα που θα σκέφτεται το μεγάλο και λαμπρό μέλλον αυτού του δημιουργήματός του, μην είναι και το μεγαλύτερο στην 40χρονη καριέρα του, μπορεί ήδη να σκέφτεται το Λονδίνο. Θάλασσα δεν έχει εκεί, αλλά κάπου θα βρει κανό να τους πάει βόλτα στον Τάμεση...

Read More

Νωρίς πρέπει να ψαρώσει την ΤΣΣΚΑ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

“Οι κουμπάροι το φέρνουν προς το 25%” ήταν η εκτίμηση που είχα καταθέσει όταν ολοκληρώθηκε η τετράδα του φάιναλ φορ. Δεν είναι δα και επιστήμη να καταλάβεις τι πλεονέκτημα είναι ο Ομπράντοβιτς με τον Ιβκοβιτς απέναντι σε Καζλάουσκας και Πασκουάλ και δεν γινόταν να μην φανεί και στην πράξη στο Σινάν Ερντέμ. Ο αμιγώς ελληνικός τελικός δεν προέκυψε, αλλά οι ελπίδες για ελληνική κούπα παραμένουν ζωντανές. Εκτός κι αν υπάρχει κάποιος που με όσα είδε την Παρασκευή, αλλά και όσα πιθανώς έχει δει από Ολυμπιακό και ΤΣΣΚΑ το τελευταίο δίμηνο, κρίνει ότι τα ποσοστά είναι παραπάνω από 51-49 υπέρ των Ρώσων.

Σε καμία περίπτωση δεν θα ασπαστώ αυτό που λένε αρκετοί, ότι “ο Ολυμπιακός δεν θα έχει κανένα άγχος αφού ήδη έχει κάνει υπέρβαση”. Πολύ πιο εύκολα θα κοιμηθούν το βράδυ του Σαββάτου ο Κιριλένκο και ο Κριστς, παρά ο Μάντζαρης και ο Σλούκας που θα σκέφτονται ότι σε λίγες ώρες θα διεκδικήσουν κούπα. Σύμφωνοι, αποθέωση θα γνωρίσουν ακόμα και με ήττα στον τελικό οι Ερυθρόλευκοι, αλλά ελάχιστα θα τους απαλύνει τον πόνο η αναγνώριση και η προοπτική αν έχουν χάσει έναν τελικό. Συνολικά όμως, στην ΤΣΣΚΑ το βάρος αγγίζει τα όρια του ασήκωτου και όχι στον Ολυμπιακό.

Οι Ρώσοι είδαν ήδη τον χάρο με τα μάτια τους στον ημιτελικό, απέφυγαν σε πρώτη φάση την παταγώδη αποτυχία της σεζόν, αλλά πλέον έχει μπει η αμφιβολία μέσα τους. Σε καμία περίπτωση δεν νιώθουν άτρωτοι, σε καμία περίπτωση δεν νιώθουν πια την σιγουριά ότι ελέω Κιριλένκο όλο και θα την βρίσκουν την άκρη. Οντως, δεν έχει Κιριλένκο και ο Ολυμπιακός, ίσως και να μην έχει λύσεις απέναντί του. Ούτε Κριστς έχει ο Ολυμπιακός, αν και αυτός όπως και τον Τεόντοσιτς ο Ιβκοβιτς σίγουρα τους ξέρει πολύ καλύτερα από τον Καζλάουσκας. Ούτε Σβεντ θα πω εγώ έχει ο Ολυμπιακός και δυστυχώς δεν έχει και Λο ο Ολυμπιακός...

Εχει όμως πλεόνασμα θάρρους, θράσσους, ενέργειας, προσανατολισμού και καθοδήγησης ο Ολυμπιακός έναντι των Ρώσων. Και έχει και έναν τρόπο να κάνει λεωφόρο τον δρόμο προς την κατάκτηση. Να γιγαντώσει νωρίς την αμφιβολία που έχουν μέσα τους οι Ρώσοι. Να τους “ψαρώσει” στα πρώτα λεπτά και να τους χαλάσει την ψυχολογία. Εύθραυστη έδειξε αυτή στον ημιτελικό. Αν η ΤΣΣΚΑ μπει φουριόζα και πάρει διαφορά, θα νιώσει δυνατή, θα θυμηθεί ότι είναι το φαβορί, θα βγάλει στο παρκέ τα πλεονεκτήματά της και πιθανότατα θα το πάρει. Αν όμως τα λεπτά κυλήσουν αμφίρροπα και κατ' επέκταση βασανιστικά για το φαβορί, ο Ολυμπιακός θα γιγαντώνει το πιστεύω του, θα νιώσει ίσιος προς ίσιο και θα προβάρει την ολοκλήρωση μιας από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της διοργάνωσης, σε διάρκεια και όχι μόνο σε σχέση με τον τελικό.

Read More

Ο Σπανούλαρος και το λάθος τέλος σε σωστά χέρια

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_


Θυμίζει κάτι Αμερικάνικες ταινίες που όλοι έχουμε χαζέψει κατά καιρούς. Μια ομάδα που αρχίζει... ξεχασμένη από τον Θεό, ταλαιπωρείται, χλευάζεται και στην πορεία μεταμορφώνεται. Με τον επίμονο κόουτς, με έναν ηγέτη που “τραβάει” και τους άλλους, τους κάνει συμπρωταγωνιστές και όλοι μαζί ζουν το όνειρο. Αυτό θυμίζει ο φετινός μπασκετικός Ολυμπιακός και μένει να δούμε το φινάλε της, έτσι κι αλλιώς θριαμβευτικής χρονιάς. Η οποία είναι πανθομολογούμενο ότι αποτελεί την αρχή μια μακρόχρονης εποχής, αφού η ομάδα είναι στην ανατολή της.

Τα όσα έχουν συμβεί από τον περασμένο Σεπτέμβριο και γνωστά είναι και δεν έχει ουσία να τα αναλύσουμε απόψε. Στην βραδιά που η ομάδα του στρατάρχη Ιβκοβιτς έκανε αλοιφή την Μπαρτσελόνα, στην βραδιά που ο μεγάλος ηγέτης Βασίλης Σπανούλης επιβεβαίωσε ότι είναι τεράστιος παίκτης και τεράστιος... αναίσθητος. Ούτε τα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί γι' αυτόν έχει νόημα να τα ξαναπούμε. Τα μεγάλα ματς είναι για τους μεγάλους παίκτες και από την ώρα που ο Ντούντα είχε κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να δέσει κόμπο τον φουκαρά τον Πασκουάλ που θα ακούει ελληνική ομάδα με Σέρβο προπονητή και θα λιποθυμάει, ο Βασίλης ανέλαβε τα υπόλοιπα. Εννοείται ότι δεν υποτιμάται στο ελάχιστο η συνεισφορά καθενός από τους υπόλοιπους... κομάντο που έχει αυτή η ομάδα, πιο υγιής και θελκτική από κάθε προηγούμενη της εποχής Αγγελόπουλων.

Για τον ημιτελικό του Παναθηναϊκού, δεν θα σταθώ στα οφθαλμοφανή. Δηλαδή στο ότι η διαιτησία αδίκησε σε καίριες φάσεις την ελληνική ομάδα, ότι ο Ομπράντοβιτς “χάζεψε” τον Καζλάουσκας και ότι ο Παναθηναϊκός την είχε την πολυδιαφημισμένη ΤΣΣΚΑ και έχασε στις λεπτομέρειες. Θα σταθώ σε κάτι... μεταφυσικό. Αυτό ήταν πιθανότατα το τελευταίο μεγάλο ευρωπαϊκό ματς της σύγχρονης μπασκετικής αυτοκρατορίας της Ευρώπης, αφού το ματς της Κυριακής είναι δυσάρεστη ρουτίνα. Το φινάλε, ήθελε τον τεράστιο Δημήτρη Διαμαντίδη να μπλοκάρει και να χάνει την τελευταία ευκαιρία. Μπασκετικά, κι εγώ εκτιμώ ότι η μπάλα έπρεπε να είναι στα χέρια του “καυτού” Γιασικεβίτσιους.

Δική μου γνώμη, είναι ότι η μπάλα πήγε στα σωστά χέρια. Το πιθανότατο κλείσιμο ενός πολύχρονου θριαμβευτικού κύκλου γι' αυτή την ομάδα, έπρεπε να κριθεί από τα χέρια που συντέλεσαν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα σε αυτόν. Είτε το σούταρε ο Μήτσος και το έχανε, είτε αυτό που έκανε, αφού ήταν γραφτό να χαθεί το ματς, στα δικά του χέρια έπρεπε να γίνει αυτό. Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται με την λογική, είναι έξω από συστήματα και τακτικές, αλλά γίνονται όπως οφείλουν να γίνουν, ανεξάρτητα από την κατάληξη.

Αυτά σαν πρώτες, αυθόρμητες σκέψεις για την βραδιά των ημιτελικών και αύριο τα λέμε πιο ήρεμα και αναλυτικά για τον μεγάλο τελικό.

Read More

Χωρίς άγχος δεν σημαίνει χωρίς φιλοδοξία

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Ο Ομπράντοβιτς ήταν απόλυτος στην επίσημη συνέντευξη Τύπου του φάιναλ φορ. “Είναι μεγάλη επιτυχία και για εμάς και για τον Ολυμπιακό το γεγονός ότι φτάσαμε μέχρι εδώ”. Ο Ιβκοβιτς πιθανότατα να χρησιμοποιούσε ακόμα πιο ενθουσιώδη ορολογία για την δική του ομάδα. Κακά τα ψέματα, ο Ολυμπιακός είναι η “σταχτοπούτα” του φετινού φάιναλ φορ αφού στην αρχή της σεζόν κανείς δεν περίμενε τέτοια υπέρβαση από την... κολεγιακή ομάδα του Ντούντα. Αμφότεροι οι Σέρβοι πάντως, ένα πράγμα έχουν πλέον στο μυαλό τους. Να φύγουν από την Πόλη με ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία από την παρουσία τους εκεί.

Δεν είναι “διπλωματική” η διαπίστωση ότι η ΤΣΣΚΑ και η Μπαρτσελόνα θα μπουν στους δύο ημιτελικούς με τον ρόλο του φαβορί έναντι των δικών μας ομάδων. Δεν είναι όμως και υπεραισιόδοξη η εκτίμηση ότι αμφότερες οι ελληνικές ομάδες έχουν πιθανότητες και δεν κυνηγούν θαύμα. Οπως επίσης και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό για την ψυχολογία τέτοιων διοργανώσεων. Οτι η μεγάλη πίεση είναι στους αντιπάλους.

Γιατί μπορεί η ΤΣΣΚΑ να αντιμετωπίζει τον πρωταθλητή Ευρώπης, για να μην ξεχνιόμαστε, όμως στους Ρώσους πόνταραν όλοι εξ αρχής για την διαδοχή και τον Παναθηναϊκό τον θεωρούσαν απλά υπολογίσιμο λόγω εμπειρίας. Οσο για το άλλο ζευγάρι, είναι πιο ξεκάθαρη ιστορία. Η Μπαρτσελόνα μετά το περσινό “στραπάτσο” από τον Παναθηναϊκό, έχει το μεγάλος βάρος του “πρέπει να ρεφάρει”. Και θα έχει ενδιαφέρον να δείξει αν το αντέχει, απέναντι σε μια ομάδα που ξεχειλίζει από ενθουσιασμό και, κυρίως, δεν έχει κανένα “πρέπει” πάνω της.

Το πιθανότερο είναι ότι οι δύο ελληνικές ομάδες μπουν στο γήπεδο για τους ημιτελικούς με... φτερά στα πόδια και την ψυχή. Βούτυρο στο ψωμί των Ομπράντοβιτς και Ιβκοβιτς είναι οι υπάρχουσες συνθήκες. Δεν σημαίνει ότι η άριστη ψυχολογία και η καλώς εννοούμενη χαλαρότητα, θα υπερκαλύψει κάθε αγωνιστικό πλεονέκτημα των δύο αντιπάλων. Το βέβαιο όμως, είναι ένα. Το ότι κανείς δεν θα... στήσει στον τοίχο τις δύο ελληνικές ομάδες αν δεν πάρουν το κύπελλο, δεν σημαίνει ότι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές θα “συγχωρέσουν” εύκολα τους εαυτούς τους. Διότι είναι άλλο πράγμα η έλλειψη άγχους και τελείως άλλο, η έλλειψη φιλοδοξίας.  

Read More

Η πρόκληση είναι το Λονδίνο

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε, λέει ο λαός. Ακόμα δεν προκριθήκαμε, αρχίσαμε τους υπολογισμούς για τους αντιπάλους, είναι η μπασκετική του βερσιόν. Η κλήρωση των δύο γκρουπ για το Ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ έγινε στην Βραζιλία και όλοι συμφωνούν ότι το ένα είναι... φωτιά. ΗΠΑ, Αργεντινή και Γαλλία, με “τσόντα” την Τυνησία, περιμένουν την πρώτη και την δεύτερη ομάδα από το Προολυμπιακό του Καράκας. Στο άλλο γκρουπ, θα πάει ο τρίτος του Προολυμπιακού, με Ισπανία, Βραζιλία, Αυστραλία, Κίνα και Μεγάλη Βρετανία. Αρα... να βγούμε τρίτοι βγήκε από κάποιους το συμπέρασμα.

Ωραία, να βγούμε τρίτοι. Μόνο που για να γίνει αυτό, σημαίνει ότι σε ένα νοκ – άουτ 40 λεπτο θα παίξουμε την παρουσία μας στο Λονδίνο. Ενώ οι δύο που θα περάσουν στον τελικό του Προολυμπιακού, θα δώσουν απλά ένα ματς προπόνησης, έχοντας ήδη εξασφαλίσει την παρουσία τους στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη. Αν ισχύει λοιπόν η υποθετική... μικροπολιτική, μπορεί να χαθεί όλο το όνειρο, η πρόκληση της μίας ακόμα συμμετοχής σε Ολυμπιακούς αγώνες. Πέρα που ότι η ιστορία δείχνει ότι όποιος επιλέγει συχνά την πληρώνει, το βίωσε και η Εθνική μπάσκετ αυτό μια φορά, πρόπερσι στην Τουρκία.

Θέλετε να το πάμε και λίγο παραπέρα; Αν όλα πάνε καλά και η Εθνική πάει στον τελικό του Προολυμπιακού και τελειώνει μια ώρα αρχύτερα με την πρόκριση – πρόκλση, γιατί να τα βάψει μαύρα; Μήπως είναι αχτύπητοι οι Αργεντίνοι; Η οι, πολύ καλοί πράγματι, Γάλλοι που λίγο έλειψε να τους πετάξουμε έξω πέρυσι που η ομάδα είχε σοβαρά προβλήματα; Οχι μόνο η πρόκριση είναι εφιτκή δηλαδή, αλλά και μια θέση στις τρεις πρώτες, αν υποθέσουμε ότι η 4η οδηγεί στους κακούς μας δαίμονες Ισπανούς. Αρα, η προοπτική της διάκρισης πλέον στο... κυρίως γεγονός γίνεται πιο ρεαλιστική για μια ομάδα που πάντα κοιτάζει ψηλά και συνήθως φτάνει εκεί.

Read More

Μήπως... δεν φτάσουν πέντε ματς

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Το είχε πει ο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ. “Μα πώς να προδικάσουμε ότι οι ημιτελικοί θα τελειώσουν με 3-0 και να υποβαθμίσουμε έτσι τον Πανιώνιο και τον Κολοσσό”; Πες τα πρόεδρε, γιατί το μπάσκετ είναι δύσκολο άθλημα. Με το ζόρι πήγαν να σε βγάλουν ότι εξυπηρετείς κάποια συμφέροντα που θα αφήσεις τις ομάδες μας χωρίς αγώνα για σχεδόν δυο εβδομάδες με το φάιναλ φορ.

Εγιναν λοιπόν και τα δεύτερα ματς των ημιτελικών με τις 30άρες να παραμένουν στην ημερήσια διάταξη. Και να είναι φανερό μέχρι και... στον Οικονομίδη, ότι ακόμα και να θελήσουν να χάσουν το επόμενο ματς για να επιμηκύνουν λίγο την επίσημη αγωνιστική δράση, θα δυσκολευτούν και μάλλον δεν θα τα καταφέρουν.

Οχι ότι θα τους προσφέρει και πολλά ένα παραπάνω ματς με αυτούς τους αντιπάλους. Και δεν είναι υποτιμητικό ούτε για τον Πανιώνιο ούτε για τον Κολοσσό ότι σε εποχή φουλ φόρμας των “αιωνίων” δεν μπορούν να τους ακολουθήσουν σε ρυθμό και να τους απειλήσουν. Το απολύτως φυσιολογικό είναι για τις δύο αποδεδειγμένα καλύτερες ομάδες του... υπόλοιπου πρωταθλήματος.

Το θέμα του προγράμματος των πλέι οφ τελείωσε και δεν έχει νόημα να αναπαράγεται, αφού είναι βέβαιο ότι μόνο σε έξαρση των παθών μπορεί να οδηγήσει εν όψει των τελικών που θα γίνουν... κάποτε. Ο καθένας εξάλλου έχει σχηματίσει γνώμη για το αν όλα έγιναν φυσιολογικά. Αλλο είναι το ζήτημα. Οσο κάποιοι ζουν στην Παραμυθούπολη και αντί να παλεύουν για βελτίωση του διαρκώς υποβαθμιζόμενου πρωταθλήματος, πιστεύουν ότι αυτό είναι ανταγωνιστικό και αξιοζήλευτο, προκοπή δεν θα δούμε.

Read More

Οικονομίδης για... προστασίας του πολίτη

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

Ενα δίκιο, μια υπερβολή και μια αστοχία είχε η δήλωση του Ντούσαν Ιβκοβιτς για τον καταρτισμό του προγράμματος των πλέι οφ της Α1. Δικαιότατα "φωνάζει" που δεν υπήρχε έστω δυνατότητα ευελιξίας, αν τελειώσουν οι ημιτελικοί με 3-0 να αρχίσουν οι τελικοί πριν το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας. Το ενδεχόμενο 12ήμερης απραξίας είναι πολύ ορατό για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό και (λογικά) δεν τους ευνοεί να είναι σε εγρήγορση. 

Υπερβολική ήταν η λέξη "σκάνδαλο". Ρίχνει λάδι στην φωτιά αφού όλοι σκέφτονται ότι στον Ολυμπιακό υποψιάζονται ότι κάποιοι τους "σαμποτάρουν". Αστοχία ήταν το ότι ονομάτισε τον γενικό διευθυντή του ΕΣΑΚΕ Γιώργο Κονδύλη ως υπεύθυνο. Οι ΚΑΕ είχαν προαποφασίσει να υπάρχουν, για παράδειγμα, πλέι οφ 1-8, τελείως άχρηστα, αλλά και αν υπάρχουν μομφές για την συνέχεια, ο Κονδύλης έχει προϊστάμενο.  Τον πρόεδρο του ΕΣΑΚΕ, Βασίλη Οικονομίδη.

Μπορεί να το αμέλησε ο Ντούντα, μπορεί να μην ήθελε να "δείξει" τον παλιόφιλό του από τον ΠΑΟΚ. Φρόντισε, όμως, ο ίδιος ο Οικονομίδης να εκτεθεί με την τοποθέτηση - εξήγησή του για τον καταρτισμό του προγράμματος. Αντε και να δεχτούμε ότι ο ΕΣΑΚΕ δεν δικαιούται να προεξοφλεί ότι Πανιώνιος και Κολοσσός  θα χάσουν 3-0 από τους "αιώνιους". Για το ότι δεν υπάρχει όμως πρόβλεψη σε ένα τέτοιο σενάριο να αρχίσουν οι τελικοί, τι είπε; "Μπορεί να υπάρξει βία, με κίνδυνο να είναι νωπή στο φάιναλ φορ και να μεταφερθεί εκεί". 

Να υποθέσουμε ότι αν βρεθούν, κούφια η ώρα, στην Πόλη οι φανατικοί αλλά δεν έχουν παίξει πλέι οφ πριν, θα πιουν μια μπύρα αγκαλιά; Να υποθέσουμε ότι κάθ άσχημο που συμβαίνει το αντέχουμε, αρκεί να γίνεται στα μέρη μας και να μην το παίρνουν πολλοί χαμπάρι; Η μήπως να υποθέσουμε ότι βρήκαμε τον ιδανικό υπουργό προστασίας του πολίτη εν όψει της επόμενης κυβέρνησης; Κάθε μορφής βία θα παταχθεί αν καταργήσουμε τις... ύποπτες δραστηριότητες, σύμφωνα με την λογική Οικονομίδη.

Read More

Πολυέξοδο "φιλέτο" δόξας το μπάσκετ

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΗΣ_

"Είναι ειλημμένη η απόφαση της οικογένειας για αποχώρηση από το μπάσκετ το καλοκαίρι", επανέλαβε ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Το είπε για πολλοστή φορά, σε μια χρονιά που και ο Ομπράντοβιτς για πρώτη φορά μιλάει σαν να πλησιάζει το τέλος και που αυτό είναι έντονα αισθητό στον... αέρα της ομάδας.

Την ώρα όμως που για τον άκρως προβληματικό ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό γίνεται χοντρό παιχνίδι στα διοικητικά, για το μπάσκετ της λαμπρής δόξας, δεν ακούγεται το παραμικρό. Δύο είναι τα τινά γι' αυτή την κατάσταση. Το ένα, έχει... ονοματεπώνυμο και λέγεται Θανάσης Γιαννακόπουλος. Είναι πολλοί αυτοί που (θέλουν να)_ πιστεύουν ότι ο παρορμητικός και παθιασμένος Θανάσης θα αποχωρήσει... μένοντας. Δεν θα του κάνει καρδιά να φύγει οριστικά και θα είναι εκεί, έστω και με πολύ λιγότερα λεφτά, για να μην είναι απότομη η μετάβαση.

Η άλλη εξήγηση, έχει να κάνει με την "μοίρα" των δύο σπορ. Το ποδόσφαιρο, έστω και με ένα σωρό οικονομικά προβλήματα, έστω και μακριά από τίτλους για χρόνια, μπορεί άμεσα να φέρει κέρδη σε όποιον το αναλάβει. Μια έξοδος στο τσάμπιονς λιγκ και να τα λεφτά για μια καλή αρχή και ανάλογη συνέχεια.

Το μπάσκετ, των συνεχόμενων τίτλων σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο, μια ζωή θα είναι ζημιογόνο. Οι πόροι ελάχιστοι και οι δυνατότητες άκρως περιορισμένες, άρα πάντα θα θέλει μια... βαθιά τσέπη για να το συντηρεί σε υψηλό επίπεδο. Καλή η δόξα, λοιπόν, καλή η λάμψη, αλλά στις εποχές μας έχει αντιστραφεί πλήρως το ότι "το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την δόξα ουδείς"

Read More