Σσσσστ, οι Ελληνες κοιμούνται!

ΦΟΥΛ ΕΠΙΘΕΣΗ 
Του Ν. Ασημακόπουλου 
Τα τουρκάκια της Φενέρ, της Γαλατά και της Μπεσικτάς που μαζεύονται κάθε μέρα στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη έχοντας φτιάξει το δικό τους ιδιαίτερο «κίνημα», σίγουρα δεν διάβασαν το βαρύγδουπο και ουτοπικό που είχε πει κάποτε ο Τσε. Οτι δηλαδή «το ποδόσφαιρο δεν είναι απλό παιχνίδι», αλλά «όπλο της επανάστασης». 
Το πιθανότερο να μην είδαν ποτέ έτσι την μπάλα, αλλά να τη χρησιμοποιούν όπως οι δικοί μας χουλιγκάνοι, σαν παιχνίδι μέσα από το οποίο προσπαθούν να εκτονώσουν διάφορα απωθημένα τους. 
Οπως και με τους φανατικούς σε όλο τον κόσμο, εκείνο που τους θρέφει είναι η κόντρα με τον αντίπαλο. Η καθημερινή μάχη, το ξύλο, η προσπάθεια να φανούν καλύτεροι και να δείρουν όσο γίνεται περισσότερους από τους μισητούς απέναντι. Αρκετές φορές, άλλωστε οι πόλεμοι είχαν αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα... 
Κι όμως, οι Τούρκοι πιτσιρικάδες, που σίγουρα τους λένε αλήτες, στα τελευταία γεγονότα της Πόλης είχαν την ωριμότητα να το γυρίσουν το πράγμα. Πήραν την αντιπαλότητά τους και την έκαναν σημείο αιχμής της εξέγερσης των γύρω τους, ζητώντας αυτονόητες αλλαγές που λιμνάζουν και τους καθυστερούν ως λαό. Είδαν το ποδόσφαιρο σαν μια αναπαράσταση της κοινωνίας που βράζει. Και το μετέφεραν έξω από το γήπεδο. Πήγαν στην πλατεία, λίγοι στη αρχή, μετά περισσότεροι, πήραν τα σήματα των τριών μεγάλων ομάδων και τα έκαναν ένα, που έγινε και το σύμβολο της (ας την πούμε) δικής τους μικρής επανάστασης.

Πράγματι, το ποδόσφαιρο έχει την ικανότητα και να ενώνει και να χωρίζει. Είναι ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο ο καθένας μπορεί να δει τον εαυτό του και τη ζωή του, για να θυμηθούμε και τους... φιλόσοφους της στρογγυλής θεάς που έχουν γράψει τόμους ολόκληρους πάνω στο θέμα. Χρήσιμες οι αναλύσεις τους, βέβαια, αρκεί να ξέρεις να τις πιάνεις στο αέρα μαζί με τα μηνύματα των καιρών, ακόμη κι αν δεν τις έχεις διαβάσει! Αυτό δηλαδή που έκαναν οι Τούρκοι σε αντίθεση με τους δικούς μας, που στην πραγματικότητα δεν παίρνουν χαμπάρι για ο,τι γίνεται γύρω τους. 
Θα θυμόσαστε τους οργανωμένους των δικών μας μεγάλων ομάδων στον πρώτο καιρό της δικής μας της κρίσης, να σηκώνουν κάποια πανό στα ματς του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, ή της ΑΕΚ κατά του ΔΝΤ και των πρώτων μέτρων. Η πορεία έδειξε ότι το έκαναν περισσότερο επειδή βρήκαν μια αφορμή κι ένα γήπεδο για να βρίσουν κάποιους, και λιγότερο επειδή είχαν καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε. 
Απόδειξη ότι όλο αυτό εκφυλίστηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες διαψεύδοντας τις προβλέψεις των «αριστερών ειδικών» που είχαν αρχίσει να λένε ότι τάχα... «κάτι καλό ξεκινάει από τα γήπεδα» - βαφτίζοντας «πραγματικότητα» τη δική τους επιθυμία. 
Οι Ολυμπιακοί, οι Παναθηναϊκοί και οι ΑΕΚτζήδες, αντί να φτιάξουν το δικό τους σύμβολο σε ώρες που η κοινωνία μας το ζητάει, εξακολουθούν να χαλιούνται στις στείρες οπαδικές κόντρες τους. Δίνουν ακόμη ραντεβού θανάτου παρά τη δολοφονία του Φιλόπουλου, ασχέτως αν δεν σκοτώθηκε ακόμη και κάποιος άλλος. Ή βρίζονται χυδαία και τα σπάνε με το παραμικρό. 
Στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν ούτε την ελάχιστη από τη δυναμική που έβγαλε στον δρόμο τους Τούρκους, αφού δεν ξέρουν, δεν μπορούν να σκεφτούν και στο κάτω κάτω δεν τους ενδιαφέρει.

Μπείτε, έτσι από περιέργεια, στα διάφορα συνδεσμιακά μπλογκ (και όχι μόνο) για να καταλάβετε το μέγεθος της βλακείας - αποχαύνωσης και θα καταλάβετε. 
Αλλά, βέβαια, ούτε αυτό χρειάζεται. Μια βόλτα στις πλατείες μας φτάνει και περισσεύει... Η ανεργία χτυπάει κατακούτελα, οι περισσότεροι απ' όσους δουλεύουν δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα με τα λίγα που παίρνουν, αλλά δεν κουνιέται φύλλο. Τριγύρω μας γίνεται ο μεγάλος χαμός, κι εδώ... «σσσσστ, οι Ελληνες κοιμούνται»! 
Βέβαια και οι Τούρκοι, με το που θα τελειώσουν αργά ή γρήγορα όλα όσα γίνονται εκεί, το πιθανότερο είναι να γυρίσουν στα παλιά. Στους δικούς τους εμφύλιους των κοκκινοκίτρινων εναντίον των κιτρινομπλέ. Χωρίς αυτούς, άλλωστε, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Ομως θα 'χουν να λένε ότι στην κρίσιμη στιγμή και κατάσταση ενώθηκαν, ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και βοήθησαν με τις φωνές, τα συνθήματα, τις αφίσες τους αλλά κυρίως με την υπεύθυνη στάση τους να γίνει γνωστό με τον καλύτερο τρόπο το πρόβλημα. Οι δικοί μας;

πηγή: efsyn.gr (Εφημερίδα των Συντακτών)

Read More

Η Istanbul United έγινε μόδα και προκαλεί τον Ερντογάν

Του Θ. Ασημακόπουλου 
Σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου που υπάρχουν οργανωμένοι οπαδοί, γίνονται μεταξύ τους επεισόδια. Ξύλο, μαχαιρώματα και τα... γνωστά. 
Ετσι και στην Τουρκία, όπου το αίμα του κόσμου βράζει γενικότερα. 
Πριν από τρεις εβδομάδες, ένας οπαδός της Φενέρμπαχτσε έχασε τη ζωή του από μαχαίρωμα κάποιου που φορούσε μπλούζα της Γαλατασαράι. 
Σήμερα, οι άνθρωποι που βρέθηκαν μπροστά σε αυτό το συμβάν (ακόμα και ο δολοφόνος που καταζητείται) δεν αποκλείεται να βρίσκονται αγκαλιασμένοι στην πλατεία Ταξίμ και στα πέριξ. 
Οι φανατικοί της Γαλατά, της Φενέρ και της Μπεσικτάς (σαν να λέμε του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ) έχουν γίνει μια γροθιά και απαρτίζουν την Istanbul United, όπως ονομάζουν χαρακτηριστικά το κίνημά τους. 
Ολοι μαζί πρωτοστατούν στις διαμαρτυρίες κατά του Ταγίπ Ερντογάν και της κυβέρνησής του, σε ένα μοναδικό σκηνικό στα παγκόσμια χρονικά.

Από την πρώτη μέρα (31 Μαΐου) που άρχισαν τα... ντράβαλα στην Κωνσταντινούπολη, οι μέχρι πρότινος ποδοσφαιρικοί (και όχι μόνο) εχθροί ενώθηκαν. Οι φωτογραφίες είναι διαφωτιστικές. Νέοι με φανέλες των τριών ομάδων στέκονται δίπλα δίπλα και φωνάζουν στους αστυνομικούς: «Ρίξτε μας όσα σπρέι πιπεριού και δακρυγόνα θέλετε. Αν είστε άντρες, βγάλτε τα κράνη και τα όπλα σας και ελάτε να πολεμήσουμε με τα χέρια», όπως λέει κι ένα σύνθημα. 
Η αρχή έγινε από κάποιους σκόρπιους πολίτες που βγήκαν στον δρόμο και απλά έτυχε να φορούν τα χρώματα της αγαπημένης τους ομάδας. Τώρα πια, οι διαδηλώσεις έχουν περισσότερο ποδοσφαιρικό παρά πολιτικό χρώμα. Εχει γίνει σχεδόν μόδα να κυκλοφορεί ο κόσμος με τα χρώματα του συλλόγου που υποστηρίζει. Και όλοι μαζί να συνυπάρχουν μονοιασμένα. 
«Αναμφίβολα είμαστε εχθροί, αλλά αυτό που συμβαίνει ξεπερνά τα πάντα και μας ενώνει», είπε ο Μερτ, οπαδός της Μπεσικτάς. 
Οπως είναι κατανοητό και λογικό, τα μέλη των συνδέσμων οπαδών κάθε ομάδας κυκλοφορούν μαζί. Ο καθένας, άλλωστε, πηγαίνει σε μια πορεία ή μια διαδήλωση με την παρέα του. 
Οταν οπαδοί της Φενέρ παγιδεύτηκαν σε ένα στενό από την αστυνομία, αμέσως έτρεξαν της Γαλατά για να τους βοηθήσουν και να τους απεγκλωβίσουν!

Αργότερα, υποστηρικτές των δύο μισητών αντιπάλων έσπευσαν στο Μπεσικτάς, όπου οι φίλοι της τοπικής ομάδας είχαν ανάλογα προβλήματα. Πραγματικά εντυπωσιακές σκηνές και πρωτοφανείς. Εδώ, η λέξη αποκτά την πραγματική της σημασία. 
Φοβερή η εικόνα ενός οπαδού με τη φανέλα της Φενέρ, που δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα χημικά. Λίγο μετά εθεάθη με κασκόλ της Μπεσικτάς να του καλύπτει το πρόσωπο και να τον προστατεύει! 
Πέρα από τον ενθουσιασμό για τη σύμπνοια των οπαδών, υπάρχει η ερώτηση για το τι θα γίνει στο μέλλον. Οταν δηλαδή καταλαγιάσουν οι διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων Τούρκων. 
Η απάντηση ήρθε από τον σύνδεσμο της Φενέρμπαχτσε «12 Numara». Χθες, λοιπόν, αυτοί οι τύποι έστειλαν αίτημα στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας ενόψει του τελικού Σούπερ Καπ κόντρα στη Γαλατά. Ζήτησαν να μην υπάρξουν ζώνες ασφαλείας και διαχωριστικά, ώστε φίλαθλοι όλων των ομάδων της Τουρκίας να παρακολουθήσουν μαζί την αναμέτρηση. 
Πρωτότυπη, αλλά και ριψοκίνδυνη πρόταση...
πηγή: efsyn.gr (Εφημερίδα των Συντακτών)

Read More

Τα λάθη Ντελ Μπόσκε και Μπλαν

ΕΥΘΥΜΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_

Η πρώτη αγωνιστική του EURO ολοκληρώθηκε. Παραδόξως βλέπουμε καλά παιχνίδια (ακόμα και τα Πολωνία-Ελλάδα, Κροατία-Ιρλανδία, Ουκρανία-Σουηδία) άξιζαν τον κόπο, και οι σούπες είναι λίγες έως ελάχιστες. Οι εκπλήξεις δεν λείπουν, ενώ η Εθνική μας ομάδα  αφήνει τουλάχιστον ελπίδες για τη συνέχεια. Πάμε να κάνουμε μια «σούμα»:

Α’ ΟΜΙΛΟΣ: Η Ρωσία είναι μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ομάδες του γκρουπ, κυρίως επιθετικά και λογικά πάει για πρωτιά, ακόμα και με «τρία στα τρία». Οι Πολωνοί παίζουν μόνο με τον ενθουσιασμό του γηπεδούχου. Στην πρεμιέρα κλάταραν εύκολα, φοβήθηκαν τους 10 Ελληνες και γενικά δεν τους βλέπω να προχωράνε. Η Τσεχία είναι άπειρη, έχει άμυνα από ζάχαρη, αλλά μπάλα ξέρουν οι ποδοσφαιριστές της. Κλειδί είναι το ματς με την Εθνική. Οι δικοί μας έδειξαν διπρόσωποι, αλλά νομίζω ότι τώρα πια θα παίξουν με την αποφασιστικότητα και το πάθος του δευτέρου ημιχρόνου κόντρα στην Πολωνία. Δεν ξέρω αν θα μας δικαιώσει το αποτέλεσμα, αλλά θα είμαι χαρούμενος αν δω τα παιδιά να αγωνίζονται έτσι.

Β’ ΟΜΙΛΟΣ: Εξαρχής δεν πίστευα ότι η Γερμανία μπορεί να πάει ψηλά σε αυτή τη διοργάνωση. Η πρώτη της εμφάνιση δικαιώνει τις σκέψεις μου και αν δεν κέρδιζαν τους Πορτογάλους λογικά θα έμεναν έξω από νωρίς. Τώρα, με τρεις βαθμούς στο σακούλι μπορούν διαχειριστούν τη συνέχεια του ομίλου τους. Οι Ολλανδοί ήθελαν, αλλά δεν μπορούσαν να βάλουν την μπάλα στα δίχτυα. Ακόμα και με «Χ» κόντρα στους Γερμανούς έχουν τη δυνατότητα να περάσουν και να διεκδικήσουν το τρόπαιο. Η Πορτογαλία πάλεψε, ήταν άτυχη στο πρώτο ματς και τώρα παίζει με την πλάτη στον τοίχο απέναντι σε μια Δανία που παίζει ακομπλεξάριστα και χωρίς άγχος μετά το 1-0 επί των «οράνιε». Ο Κριστιάνο Ρονάλντο καλείται να αποδείξει επιτέλους ότι είναι καλύτερος από τον Μέσι, σύμφωνα με όσα διατείνεται ο ίδιος.

Γ΄ ΟΜΙΛΟΣ: Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε δεν είναι κανένας σπουδαίος κόουτς, αλλά σίγουρα άψογος ψυχολόγος και διαχειριστής ποδοσφαιρικών προσωπικοτήτων. Ελλείψει Βίγια, στο ματς της Ισπανίας με την Ιταλία άφησε στον πάγκο τους τρεις κλασικούς φορ (Τόρες, Γιορέντε, Νεγρέδο) και έπαιξε όπως η Μπαρτσελόνα, με τον Φάμπρεγας σέντερ φορ. Ο άσος της Μπάρτσα μπορεί να σκόραρε, αλλά οι «φούριας ρόχας» ήταν κουραστικοί και προβλέψιμοι. Βλέπετε, ο αγαπητός Ντελ Μπόσκε λησμόνησε πως οι «μπλαουγκράνα» έχουν και τον Μέσι στη σύνθεσή τους, κάτι που λείπει από την πρωταθλήτρια Κόσμου και Ευρώπης. Όταν τοποθετήθηκε ένας κανονικός φορ, η Ισπανία έκανε ευκαιρίες, άλλο που τις έχασε ο Τόρες. Η Ιταλία δείχνει στιβαρή, σοβαρή και μετρημένη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πείθει πως θα προκριθεί. Οι Κροάτες έδειξαν διαφορετική εικόνα απ’ ότι στα δύο ματς απέναντι στην Εθνική μας στα προκριματικά, ενώ οι Ιρλανδοί είναι μαχητικοί και φιλότιμοι μεν, ξυλοκόποι δε…

Δ’ ΟΜΙΛΟΣ: Ανάλογο λάθος με τον Ντελ Μπόσκε έκανε και ο Λοράν Μπλαν. Πόνταρε πολλά στον Καρίμ Μπενζεμά, που έχει μάθει να παίζει με τον Μουρίνιο στη Ρεάλ παντού στην επίθεση, ανοίγοντας χώρο σε Κριστιάνο Ρονάλντο και Κεντίρα που πολλές φορές μετατρέπεται σε παίκτη περιοχής. Στη Γαλλία όμως, οι Ριμπερί, Νασρί είναι άλλου είδους παίκτες και στα κρίσιμα σημεία του αγώνα με την Αγγλία, οι «τρικολόρ» έπαιζαν γύρω-γύρω όλοι την μπάλα, χωρίς να γίνονται απειλητικοί. Οσο για τα «λιοντάρια» του Χόγκσον; Ωραίο το πούλμαν μπροστά στην εστία του Χαρτ! Σκέφτομαι ότι αυτοί οι τύποι κατηγορούσαν την Ελλάδα για αντιποδόσφαιρο το 2004. Γελάει ο κόσμος παλικάρια. Αν η Ουκρανία συνεχίσει παίζοντας ωραία και δυναμικά, τότε θα τους στείλει σπίτι τους, τους Αγγλους. Ο Σεφτσένκο είναι σαν το παλιό καλό κρασί και ο Μπλαχίν δείχνει να έχει κάνει καλή δουλειά. Η Σουηδία δεν είναι ομάδα του… πεταματού, όμως χάνοντας στο Κίεβο έχει πια ελάχιστες ελπίδες για να συνεχίσει στα προημιτελικά. Κρίμα για τον «Ιμπρα» που είναι μια επίθεση μόνος του…

ΥΓ: Δεν είμαι fan του Κώστα Χαλκιά, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά βλέποντας σημαντικούς γκολκίπερ (Χαρτ, Γκίβεν) από το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο (Πρέμιερ Λιγκ), αναλογίζομαι ότι ευτυχώς υπάρχουν και χειρότερα.

Read More

The masturbation goes cloud…

ΕΥΘΥΜΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_

Η κατάκτηση του EURO 2004 από την Εθνική μας ομάδα φαίνεται πως ακόμα «πονάει» τους Αγγλους. Τόσα χρόνια πέρασαν κι αυτοί δεν διστάζουν να βγάζουν τη χολή τους για τους Ελληνες και για το ποδόσφαιρό μας. Με αφορμή το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που ξεκινά, η Daily Mirror (εφημερίδα που κάνει την Espresso να μοιάζει με τους New York Times) έψαξε και βρήκε (;) 10 υποτιμητικά –κατ’ αυτήν- στοιχεία για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Σε ρόλο τιμητή των πάντων και δικηγόρου του διαβόλου, ο συντάκτης σας, αναλαμβάνει να «απαντήσει» στους Αγγλους και να τους βάλει στη θέση τους. Χα!

MIRROR: Οι φίλαθλοι της Μάντσεστερ Σίτι έδωσαν στον Γιώργο Σαμαρά το παρατσούκλι The Greek Tragedy (Η Ελληνική Τραγωδία) καθώς ήταν δυσαρεστημένοι με την παρουσία του στην ομάδα. Κόστισε 6 εκατομ. λίρες και έβαλε μόλις οκτώ γκολ σε 55 παιχνίδια.

ISPORTIME: Ενώ για παράδειγμα ο Αντι Κάρολ, το φοβερό και τρομερό «κανόνι» που κόστισε στη Λίβερπουλ 45 εκατομμύρια ευρώ και έχει σκοράρει έξι φορές σε 42 ματς είναι καλύτερος ε; Φοράει και τη φανέλα με το 9 τρομάρα του…

MIRROR: Ο Πορτογάλος τεχνικός Φερνάντο Σάντος λατρεύει τις αλληγορίες όπως "θα πρέπει να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας νομίζοντας ότι έχουμε αστακούς αντί για σαρδέλες; Νομίζω ότι είναι ώρα να αλλάξουμε το μενού".

ISPORTIME:  Ο Σάντος μιλούσε για το επίπεδο των παικτών στην Ελλάδα, που είναι σαφώς κατώτερο απ’ αυτών που παίζουν στην Πρέμιερ Λιγκ. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι «σαρδέλες» κατέκτησαν το Euro 2004, ενώ οι δικοί τους οι «αστακοί» ποτέ, έτσι;

MIRROR: Ο Φάνης Γκέκας ήρθε στην Πόρτσμουθ δανεικός από την Λεβερκούζεν το 2009 μετά από απόφαση του Τόνι Άνταμς. Ωστόσο είχε μόλις μία συμμετοχή ως αλλαγή για ένα λεπτό καθώς δεν εντυπωσίασε τον αντικαταστάτη του Άνταμς, Πολ Χαρτ. Και όταν τελικά του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει βασικός απέναντι στην Σάντερλαντ, την αρνήθηκε και στάλθηκε πίσω στη Γερμανία.

ISPORTIME:  Ναι, ΟΚ, δεν ήταν αρεστός στον νέο του προπονητή και απέτυχε, τι να κάνουμε; Ξέρετε πολλούς Αγγλους που να έχουν βγει πρώτοι σκόρερ στην Μπουντεσλίγκα; Ναι, σωστά αυτοί παίζουν στον δικό τους προηγμένο πρωτάθλημα και φορτώνουν με γκολ τα αντίπαλα δίχτυα. Για την ιστορία, τελευταία φορά που Αγγλος παίκτης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Πρέμιερσιπ ήταν ο Κέβιν Φίλιπς με τη Σάντερλαντ το 2000.

MIRROR: Ο τερματοφύλακας Κώστας Χαλκιάς τραυματίστηκε με έναν παράξενο τρόπο πέρσι όταν προθερμαινόταν με τον ΠΑΟΚ σε αγώνα με τον Άρη. Έκανε σαν να χτυπήθηκε από πύραυλο ο οποίος εκτοξεύτηκε πάνω του από τις κερκίδες. Έπεσε κάτω και έδειξε ότι ήταν πληγωμένος. Το αντικείμενο όμως που τον χτύπησε ήταν ένα ακίνδυνο ρολό από χαρτιά. 

ISPORTIME:  Σαφώς και το σκηνικό είναι αστείο και η αντίδραση του Χαλκιά έγινε περισσότερο για να δημιουργήσει «κλίμα», ως είθισται σε μεγάλα ντέρμπι. Αλλά όπως φαίνεται και στο βίντεο, ο τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ σηκώνεται αμέσως και δεν υπάρχει λόγος ειρωνείας ούτε εδώ.

MIRROR: Ο Εθνικός ύμνος της Ελλάδας έχει 158 στροφές και είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια στον κόσμο. Περίπου 54 λεπτά. Ευτυχώς, θα ακούσουμε μόνο την διάρκειας 2 λεπτών έκδοσή του.

ISPORTIME:  Δηλαδή εδώ θέλετε και σχόλιο για έναν Υμνο που μιλάει για ελευθερία; God Save the Queen, Αγγλάκια. Τη μαλακία όμως δεν την ανέχεται…

MIRROR: Ο αμυντικός Σωκράτης Παπασταθόπουλος φοράει φανέλα με το μικρό του όνομα στην πλάτη καθώς το επίθετό του είναι πολύ μακρύ.

ISPORTIME:  Μάλιστα, και αυτό είναι έγκλημα για τους Αγγλους, που έχουν στη σύνθεσή τους τον Oxlade-Chamberlain…

MIRROR: Ο μεσοεπιθετικός Γιάννης Φετφατζίδης αποκαλείται ως "Ο Έλληνας Μέσι". Αλίμονο, δεν αποκαλείται έτσι για τα περιστασιακά κόλπα που κάνει αλλά για το γεγονός ότι τα πολύ κοντά του πόδια υποβλήθηκαν σε θεραπεία με αυξητική ορμόνη, όπως του Αργεντινού.

ISPORTIME:  Οι Ελληνες έχουμε στο αίμα μας την υπερβολή, μόνο που ο Φετφατζίδης αποκαλείται από κάποιους έτσι λόγω των «περιστασιακών κόλπων» που κάνει μέσα στο γήπεδο. Δηλαδή, τι περίμεναν πως θα τον λέγαμε; Ελληνα Μίλνερ ή Ελληνα Ουόλκοτ; Και γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις τα ακραία παραδείγματα παίρνονται από μεγάλα ονόματα. Πελέ, Μαραντόνα κλπ. Α, ναι. Μαραντόνα. Do you remember lads?

MIRROR: Ο κεντρικός αμυντικός με τα κόκκινα μαγουλάκια, Κυριάκος Παπαδόπουλος, όταν πήγε στη Σάλκε το 2010 πήρε μαζί του και τη μητέρα του γιατί "θέλω να απολαμβάνω την κουζίνα της μαμάς κάθε μέρα".

ISPORTIME:  Ενώ για παράδειγμα ο κοκκινομούρης, κοκκινοτρίχης και ενδεχομένως κοκκινοκώλης Πολ Σκόουλς ας πούμε, δεν έπαιρνε μαζί του τη μαμά του. Τι να του μαγειρέψει άλλωστε; Fish and Chips ή Black Pudding για πρωινό;

MIRROR: Ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας, Μιχάλης Σηφάκης, πήρε βραβείο για την ψυχραιμία του το 2009 γιατί έμεινε απαθής όταν μπήκε στο γήπεδο αντίπαλος οπαδός και του κόλλησε τη μύτη στη μύτη του αρχίζοντας να του ουρλιάζει μέσα στο πρόσωπό του.

ISPORTIME:  Εδώ δεν καταλαβαίνει ουδείς τον λόγο ειρωνείας. Η μήπως στην Αγγλία οι οπαδοί είναι Λόρδοι και Σερς; Να θυμηθούμε την προ-Χέιζελ εποχή ή μήπως το πιο πρόσφατο Γουέστ Χαμ-Μίλγουολ, με το μαζικό «ντου» μέσα στο γήπεδο…

MIRROR: Πέρσι απαγορεύτηκε στον αμυντικό Αβραάμ Παπαδόπουλο η έξοδος από τη χώρα καθώς το όνομά του ήταν ανάμεσα σε 68 που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλο με στημένα παιχνίδια. Ο Παπαδόπουλος, που μεγάλωσε σε φάρμα στην Αυστραλία πριν μετακομίσει στην Ελλάδα, αρνήθηκε τη συμμετοχή του στο σκάνδαλο και απαλλάχτηκε.

ISPORTIME:  Στο πρώτο σκέλος έχουν δίκιο, ας το παραδεχτούμε. Τώρα, η αναφορά στη φάρμα και την Αυστραλία είναι λίγο άστοχη. Δηλαδή για τον Τζο Χαρτ που γεννήθηκε στο Σριούσμπερι, τον Ασλεϊ Γιανγκ (Στίβενεϊτζ), τον Φιλ Τζόουνς (Πρέστον), τον Τζέιμς Μίλνερ (Γουόρτλεϊ) τι να πούμε; Ότι από μικροί έκοβαν τον πατσά με το ψαλίδι;;;;

ΥΓ: Η ελληνική μετάφραση των γραφόμενων της Mirror έγινε C(l)opy-Paste από το site Sport24.

Read More

Οι αγκυλώσεις της ΟΥΕΦΑ στερούν τη χαρά...

ΕΥΘΥΜΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_ 

Μία από τις μεγαλύτερες βλακείες όλων των εποχών είναι η απουσία  παικτών σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων λόγω κίτρινων καρτών. Όχι τόσο επειδή οι ομάδες θα χάσουν μερικούς βασικούς ποδοσφαιριστές τους, αλλά διότι οι ίδιοι οι παίκτες για μία κάρτα (πολλές φορές και αμφιλεγόμενη) θα στερηθούν της φοβερής –και σε πολλές περιπτώσεις once in a lifetime- εμπειρίας του να παίξουν σε έναν τελικό Μουντιάλ, EURO ή Τσάμπιονς Λιγκ. Εντάξει, αν κάποιος είναι ηλίθιος σαν τον Τέρι, που έριξε γονατιά στον Αλέξις, και θα χάσει τον τελικό του Μονάχου ή εγκληματίας σαν τον Ριμπερί, που πρόπερσι πήγε να κόψει την μπάλα στον Λισάντρο Λόπες της Λιόν και τιμωρήθηκε με τρεις αγωνιστικές, χάνοντας το δικαίωμα να αγωνιστεί με την Μπάγερν στον τελικό απέναντι στην Ιντερ, τότε ορθώς και εφαρμόζεται ο κανονισμός.

Όμως, τι σχέση έχουν τα παραπάνω παραδείγματα με τους Αλάμπα, Λ. Γκουστάβο, Μπαντστούμπερ (Μπάγερν) και Ραμίρες –που είναι παικταράς και μας το απέδειξε-, Μεϊρέλες, Ιβάνοβιτς (Τσέλσι), οι οποίοι δεν θα πατήσουν το χορτάρι της Allianz Arena στις 19 Μαϊου; Η ΦΙΦΑ πήρε γραμμή τη βλακεία της και από το περασμένο Μουντιάλ, σβήνει τις κίτρινες ενόψει τελικού, ενώ η ΟΥΕΦΑ, που διοργανώνει και το Τσάμπιονς Λιγκ, από το EURO που μας έρχεται θα σβήνει τις κάρτες από τη φάση των ομίλων.

Ας κάνουμε και μια αναδρομή να δούμε μερικές περιπτώσεις σημαντικών παικτών που έχασαν τελικούς από τον άδικο κανονισμό.

1990: Ο Κλαούντιο Κανίγια σκοράρει επί της Ιταλίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά χάνει τον τελικό της Αργεντινής κόντρα στου Γερμανούς.

1994: Η Αρσεναλ κέρδισε 1-0 την Πάρμα στο Κύπελλο Κυπελλούχων, χωρίς όμως τον καλύτερο επιθετικό της, Ιαν Ράιτ, που έχασε τη μεγάλη αναμέτρηση λόγω καρτών.

1994: Η ατυχία χτύπησε δύο φορές την πόρτα του Αλεσάντρο Κοστακούρτα! Πρώτα έχασε το επικό Μίλαν-Μπαρτσελόνα 4-0 στην Αθήνα (για τον ίδιο λόγο έλειψε και ο παρτενέρ του στην άμυνα, ο μέγιστος Φράνκο Μπαρέζι) και μετέπειτα τον τελικό του Μουντιάλ στις ΗΠΑ, επί της Βραζιλίας!

1996: Ο ντελικάτος χαφ της Γερμανίας Αντρέας Μέλερ απουσιάζει από τον τελικό του EURO στο 2-1 επί της Τσεχίας. Εκεί που ίσχυσε για πρώτη φορά ο αστείος θεσμός του Golden Goal.

1999: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έπαιξε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Μπάγερν χωρίς τη ραχοκοκαλιά της, δηλαδή τους Κιν και Σκόουλς. Βέβαια, αν έχεις την τύχη του Φέργκιουσον… διαβαίνεις!

2002: Ο κορυφαίος παίκτης των Γερμανών στο Παγκόσμιο της Ασίας, ο Μίχαελ Μπάλακ, λείπει από το ραντεβού με τη Βραζιλία στον τελικό. Η ήττα με 2-0 δεν προκάλεσε έκπληξη.

2003: Ο Τσέχος Πάβελ Νέντβεντ, στην κορυφαία φάση της καριέρας του, χάνει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιουβέντους απέναντι στη Μίλαν.

2004: Ο Γιώργος Καραγκούνης (μα αυτός βρέθηκε ρε γαμώτο;) δέχεται δεύτερη κίτρινη στον ημιτελικό με την Τσεχία και δεν παίζει κόντρα στους Πορτογάλους στο Ντα Λουζ. Ακόμη δεν το έχει ξεχάσει…

Μερικές περιπτώσεις, από τις πολλές, είναι των Φλέτσερ, Ντάνι Αλβες, Αμπιντάλ στον Μπαρτσελόνα-Μάντσεστερ 2-0 του 2009, όπως και του Μότα της Ιντερ έναν χρόνο αργότερα.

ΥΓ: Ολη η κουβέντα ξεκίνησε από την ΟΥΕΦΑ, που απέρριψε την ένσταση που έκανε η FIFPro, η οποία ζήτησε να αγωνιστούν κανονικά στον τελικό οι 6 άτυχοι (όχι βέβαια ο Τέρι).

 

Read More

Ουφ! Μόδα ήταν και πέρασε...

gettyimages

ΕΥΘΥΜΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_

Οι μόδες έρχονται και παρέρχονται... Εξι μέρες ήταν αρκετές για να τελειώσει μία απ' αυτές: Της Μπαρτσελόνα. Δικαίως ή αδίκως κράτησε 6-7 χρονάκια. Από τον “μάγο” Ροναλντίνιο, που στα δύσκολα κρυβόταν, στην παρέα του Μέσι. Μια ομάδα που αγάπησαν ξαφνικά μεγάλοι και -κυρίως- μικροί, που έκανε trend τις facebook-ικές φωτογραφίες στο “¨Καμπ Νου” και που πήρε από διάφορους τον τίτλο της “κορυφαίας ομάδας όλων των εποχών”... Ετριζαν τα κόκαλα του Φέρεντς Πούσκας, θα “κουφάθηκε” ο Γιόχαν Κρόιφ που ηγήθηκε του “total football” του Αγιαξ...

Οπως και να 'χει, όταν έφυγε από τη μόδα ο Ροναλντίνιο και ο Ράικαρντ από τον πάγκο, με τον Γουαρδιόλα πια αντικαταστάτη, γιγαντώθηκε αυτό το φαινόμενο, χάρη στο περίφημο “τίκι-τάκα” ποδόσφαιρο. Πάσα πίσω, πάσα πλάγια και μία κάθετη στο τέλος ή ένας συνδυασμός (μαγικός αν μη τι άλλο) για την τελική προσπάθεια. Το κόλπο έπιασε πολλάκις, ειδικά κόντρα σε αδύναμες άμυνες ακόμα και ισχυρών ομάδων (πχ. Ρεάλ), αλλά εν τέλει μπαγιάτεψε και κούρασε.

Και κάπου εκεί αποδεικνύεται ότι ο Πεπ Γουαρδιόλα είναι απλά ένας καλός διαχειριστής και όχι ένας φοβερός κόουτς. Γιατί αποδείχθηκε κυρίως στα δύο ματς με την Τσέλσι ότι δεν είχε τίποτα διαφορετικό να παρουσιάσει. Γιατί όταν η Τσέλσι έβαλε το πούλμαν μπροστά στο τέρμα, δεν επέδειξε καμία εναλλακτική λύση. Η μπάλα γύρω-γύρω όλοι και ουσία καμία. Ακόμα και τα κόρνερ με πάσα τα εκτελούν οι “μπλαουγκράνα”. Αυτό ξέρουν, αυτό τους έμαθαν, αυτό κάνουν. Ο Καταλανός τεχνικός δεν έχει μάθει στους παίκτες να σουτάρουν εκτός περιοχής. Μόνο να πασάρουν. Ενα σουτ αποτόλμησε ο Μέσι έξω από τα 18 μέτρα και η μπάλα πήγε στο δοκάρι. Η Μπαρτσελόνα δεν έχει καν έναν σέντερ φορ για να γεμίσει την περιοχή και να εκμεταλλευτεί τυχόν σέντρες. Τον ρόλο αυτόν ανέλαβε πάνω στην απελπισία του φινάλε ο μέσος Κεϊτά, γιατί ο αμυντικός Πικέ τραυματίστηκε νωρίς.

Στον μεταγραφικό και δαπανηρό σχεδιασμό του καλοκαιριού, ξοδεύτηκαν χρήματα για τον Φάμπρεγας, που ο έρμος από ένα μοντέρνο χαφ στην Αρσεναλ μετατράπηκε σε επιθετικό! Βεβαίως ξέρει να πασάρει με τα... χίλια και γι' αυτό αποκτήθηκε, αλλά θυμάται κανείς ότι στο “Στάμφορντ Μπριτζ” έχασε τέσσερις κλασικές ευκαιρίες που ενδεχομένως να έκριναν την πρόκριση; Επίσης, δόθηκαν και γύρω στα 40.000.000 ευρώ για τον Αλέξις Σάντσες. Εναν ακόμα περιφερειακό επιθετικό. Και τώρα που ο παιχταράς και μέγας γκολτζής Βίγια είναι νοκ άουτ, η ομάδα ξέμεινε από λύσεις. Με μεγαλύτερη προνοητικότητα, δεν θα έμεναν οι Καταλανοί χωρίς φορ και με κάτι συμπαθή πιτσιρίκια τύπου Κουένκα και Τέγιο, να προσπαθούν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Οσο για τη φαεινή ιδέα να παίξουν με το... αμίμητο 3-3-4; Δύο γκολ έβαλε η Τσέλσι και αν έπαιζε ως το τέλος με έντεκα, ίσως και παραπάνω...

Για να μην παρεξηγούμαστε, όταν οι συνδυασμοί των παικτών της Μπαρτσελόνα “πιάνουν”, τότε το θέαμα είναι μοναδικό. Αλλά, ακόμα και αυτό το “μαγικό”, έγινε προβλέψιμο. Μέρος αυτού του μονότονου τρόπου παιχνιδιού. Αυτού, που ο στόπερ της ομάδας είναι εκ των παικτών που κάνουν τις περισσότερες πάσες στο παιχνίδι. Κι αυτό σίγουρα δεν είναι θέαμα, έτσι; Συν τοις άλλοις, η Μπαρτσελόνα φέτος δεν δείχνει να “πετάει” μέσα στο γήπεδο, εν αντιθέσει με τις άλλες χρονιές και -μάλλον- κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Οι ποδοσφαιριστές της δείχνουν “σκασμένοι” και μπουχτισμένοι, σίγουρα όχι όμως από τη συσσώρευση τίτλων τα τελευταία χρόνια.

Στις σκανδαλώδεις περιπτώσεις που ευεργετήθηκε η Μπάρτσα από τη διαιτησία, δεν χρειάζεται να αναφερθούμε. Σχεδόν πάντα, ο ισχυρός ευνοείται και αυτό το έχουμε όλοι αποδεχτεί. Ας περάσει ο επόμενος λοιπόν...


ΥΓ: Πριν καν φτάσουμε στον ημιτελικό της Τετάρτης, η Τσέλσι χάλασε το “κλάσικο” που όλοι περιμέναμε. Αν μη τι άλλο, ο Ντρογκμπά το άξιζε, το ήθελε και γι' αυτό πήρε την πρόκριση σχεδόν μόνος του. Σέντερ φορ με “καρύδια” στα 34 του. Σέντερ φορ που η Μπαρτσελόνα δεν έχει...

apimages

Read More

Αλλο το Τσου Λου και άλλο το πρωτάθλημα

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_

Εχω φάει κόλλημα με το Τσάμπιονς Λιγκ και ειδικά με τη ματσάρα Μπάγερν-Ρεάλ. Δεύτερο κείμενό μου στο blog, λοιπόν, και αυτό καταπιάνεται με τον μεγάλο ημιτελικό. Γιατί, εδώ που τα λέμε, με τι να ασχοληθεί κανείς; Με τη Σούπερ (τρομάρα της) Λίγκα; Με την κατάντια τεράστιων συλλόγων όπως ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ; Ή με το… καταπληκτικό 1-0 της Κέρκυρας μέσα στο Καραϊσκάκη; Σοβαροί να είμαστε…

Το Τσάμπιονς Λιγκ έχει φτάσει στην κορύφωσή του και βλέποντας τους Βαυαρούς και τους Μαδριλένους να παίζουν κρίσιμα παιχνίδια πρωταθλήματος την Τετάρτη (11/4), βγήκαν εντελώς αντιφατικά συμπεράσματα. Η Μπάγερν ηττήθηκε στο μεγάλο ντέρμπι κορυφής από την Ντόρτμουντ για… πλάκα με 1-0 (θα μπορούσε να ήταν και 3-0 στο ημίχρονο) και έτσι ουσιαστικά χάνει και φέτος τη «σαλατιέρα» της Μπουντεσλίγκα. Και για ποια Ντόρτμουντ μιλάμε έτσι; Γελάσαμε στην Ευρώπη φέτος. Τέταρτη έμεινε στον όμιλο. Από τον Ολυμπιακό έχασε 3-1 εδώ μέσα και νίκησε με 1-0 εντός, αλλά χωρίς να πείσει ούτε στιγμή. Αυτή λοιπόν η ομάδα έκανε την Μπάγερν να φαίνεται κομπάρσος.

Αντίθετα η Ρεάλ, έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο. Από το +9 στο +1 και έπρεπε να ξεμπλέξει από το τοπικό ντέρμπι με την Ατλέτικο. Και πιο πειστική δεν θα μπορούσε να γίνει. Χατ τρικ ο Ρονάλντο και 4-1 μέσα στο «Καλντερόν», αποτέλεσμα που διατηρεί τη διαφορά από την Μπαρτσελόνα στους τέσσερις βαθμούς. Αν ξεχώριζε κανείς τις δύο ομάδες και τις έβαζε να παίξουν μαζί την Τετάρτη, θα φαινόταν μια χαώδης διαφορά. Μόνο που άλλο το Τσάμπιονς Λιγκ και άλλο το κάθε πρωτάθλημα. Αυτό το θυμόμαστε ακόμα και από τις ελληνικές ομάδες. Όπως αυτή με τα «πράσινα» ας πούμε, που την Κυριακή δεν κέρδιζε τον Ακράτητο και την Τετάρτη νικούσε την Μπαρτσελόνα.

Το ίδιο και παραπάνω ισχύει για την Μπάγερν. Λογικά θα είναι μεταμορφωμένη προς το καλύτερο και –ναι- θα δώσει το 101% που μπορεί για να παίξει τελικό μέσα στο «σπίτι» της. Σε αυτά τα ματς παίζουν μπάλα οι φανέλες, παίζουν μπάλα και τα «άντερα». Και οι Γερμανοί διαθέτουν και τα δύο.

ΥΓ: Για το Μπαρτσελόνα-Τσέλσι θαρρώ είναι κοινώς αποδεκτή η άποψη: Εύκολα οι Καταλανοί στον τελικό. Οι Λονδρέζοι παραπαίουν στην Πρέμιερ Λιγκ και σαφώς δεν είναι Λίβερπουλ, για να εκφράζουν το σημερινό μας ρητό «άλλο Τσου Λου και άλλο πρωτάθλημα».

Read More

Ρε Μπάγερν, μην μας χαλάσεις το όνειρο

ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ_

Φέτος βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία. Να δούμε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα σε Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα. Κάτι τέτοιο πήγε να γίνει και το 2000, και κατά σύμπτωση, η «Βασίλισσα» πάλι έπαιζε κόντρα στην Μπάγερν στους «4». Οι «μερένχες» ήταν συνεπείς στο ραντεβού, αλλά οι «μπλαουγκράνα» έφαγαν μια ξεγυρισμένη τεσσάρα από τη Βαλένθια και έμειναν σπίτι τους. Καλύτερα, εδώ που τα λέμε, καθώς με την τότε διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων, μάλλον ο τελικός θα ήταν «πολλά με λίγα» υπέρ της Ρεάλ.

Τώρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η Μπαρτσελόνα έχει ανακηρυχτεί ως η καλύτερη ομάδα του κόσμου, ενώ οι Μαδριλένοι δείχνουν πιο ικανοί από ποτέ για να σπάσουν την παντοκρατορία των τελευταίων ετών. Ηδη στην Πριμέρα Ντιβισιόν είναι στον σωστό δρόμο, έχοντας το προβάδισμα στο πρωτάθλημα, αν και στους μεταξύ τους αγώνες, δεν έχουν καταφέρει να αποτινάξουν την ταμπέλα του loser.

Για να μην μακρηγορώ ένας τελικός-clasico θα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούν να δουν τα πονεμένα μας μάτια. Αυτή δεν θα είναι μια μάχη ισπανική. Ούτε καν ευρωπαϊκή ή παγκόσμια. Με τέτοιο ρόστερ που διαθέτουν οι δύο σύλλογοι, δεν θα είναι υπερβολή για πρώτη φορά να πούμε ότι αυτή θα είναι μία… διαγαλαξιακή μάχη.

Αυτό το ξέρει και η ΟΥΕΦΑ, γιατί ο αντίλογος λέει ότι μπορεί αρκετοί να θέλουν την Μπάγερν στον τελικό σαν γηπεδούχο (ότι η Μπαρτσελόνα θα περάσει την Τσέλσι, λίγο πολύ όλοι το πιστεύουμε). Αν συμβεί κάτι τέτοιο δεν συμφέρει κανέναν. Ενας τελικός Μπαρτσελόνα-Μπάγερν είναι απλά ένα «σπουδαίο παιχνίδι». Δεν είναι ντέρμπι, δεν είναι η κόντρα ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες του κόσμου. Εκτός από το hype που θα δημιουργήσει παγκοσμίως ένα τέτοιο ζευγάρι, ποιος μπορεί να… παρακάμψει τις ορδές Ισπανών και όχι μόνο που θα συρρεύσουν στο Μόναχο για να δουν το ματς ή απλά με την ελπίδα να βρουν ένα εισιτήριο. Θα φάνε, θα πιουν, θα ψωνίσουν, θα μείνουν στα υπερκοστολογημένα δωμάτια ξενοδοχείων. Ολοι θα κερδίσουν περισσότερα χρήματα αν η Μπάγερν δεν παίξει στον τελικό του γηπέδου της.

Και στην τελική, γιατί να μας χαλάσουν πάλι την ονείρωξη;

ΥΓ: Στο Sportime μπορεί να βρέθηκα για έξι μήνες τη σεζόν 1998-99, αλλά δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Αλλωστε συνέχισα να είμαι αναγνώστης του και πολλά παιδιά από εκεί είναι ακόμα καλοί γνωστοί ή και φίλοι. Βασικά, είναι όπως με την πρώτη γκόμενα που πάει ο καθένας. Ακόμα και να μην την ξαναδεί στη ζωή του, θα τη θυμάται για πάντα…

Read More