Οι Γερμανοί και η Ρεάλ (του ΑΛ. ΛΟΘΑΝΟ)

Οποιος βιάζεται σκοντάφτει, ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη το εβγάλαμε, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό ή γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Με τα παραπάνω δεν αναιρώ αυτά που γράφω παρακάτω, απλώς επισημαίνω ότι δεν είναι πρόβλεψη, αλλά εκτίμηση για το τι μπορεί να συμβεί στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, με βάση τα πρώτα συμπεράσματα που προκύπτουν από την εικόνα των κυρίων διεκδικητών.

Στην πρώτη γραμμή αυτών, αναμφίβολα, οι δύο φιναλίστ της περυσινής περιόδου, οι οποίες βεβαίως αντικατοπτρίζουν και την «υγεία» που βγάζει η χώρα όπου εδρεύουν, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η πρωταθλήτρια Μπάγερν Μονάχου δείχνει ικανή να γίνει η πρώτη ομάδα, μετά την Μίλαν το 1990, που κάνει το ριπίτ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Σύμφωνοι, οι καινοτομίες που εισάγει στο παιχνίδι των Βαυαρών ο Πεπ Γκουαρδιόλα, όπως ο Φίλιπ Λαμ σε ρόλο αμυντικού χαφ, η άμυνα ζώνης στις στημένες φάσεις ή ο Φρανκ Ριμπερί «α λα Μέσι», έχουν δημιουργήσει σύγχυση και αμφιβολίες, οι οποίες όμως μπορούν να ξεπεραστούν. Τόσο λόγω της ελαστικότητας – ευελιξίας του νέου προπονητή, όσο της ποιότητας και, κυρίως, της… δαιμονισμένης κατάστασης στην οποία βρίσκονται εδώ και δύο χρόνια οι Βαυαροί.

Από κοντά, ενδεχομένως και λίγο πιο μπροστά από την παρέα του Πεπ, η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ακόμα πιο ώριμη και από πέρυσι, η ομάδα του Γίργκεν Κλοπ δεν νοσταλγεί (προς το παρόν) τον Μάριο Γκέτσε, αφού ο Χένρικ Μικιταριάν έχει καλύψει και με το παραπάνω το κενό του.

Ο Αρμένιος, σε συνδυασμό με τις εναλλακτικές που δίνει στην επίθεση ο «τούρμπο» Πιέρ Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ, συν την παραμονή παικτών – κλειδιά όπως ο Ιλκάι Γκιντογκάν, ο Μάρκο Ρόιζ και ο Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι (έστω και στην τελευταία του σεζόν στο «Ζίγκναλ Ιντούνα Παρκ»), εγγυώνται και πάλι μια ομάδα – υπόδειγμα, η οποία μπορεί να κάνει το παραπάνω, πολυπόθητο βήμα που δεν πέτυχε πέρυσι.

Οι δύο Γερμανίδες, λοιπόν, ξεκινούν στις ισάριθμες πρώτες θέσεις της αφετηρίας, με τις υπόλοιπες λίγο πιο πίσω. Ποια συναντάμε αμέσως μετά; Καταρχήν την Ρεάλ Μαδρίτης, στην οποία ποντάρουμε κυρίως λόγω προπονητή και όχι τόσο του εξαιρετικού της ρόστερ (έστω και αν η αποχώρηση του Μεσούτ Εζίλ την πλήγωσε, μην κρυβόμαστε).

Ο Κάρλο Αντσελότι μας πείθει ότι μπορεί να «δέσει» μια τριάδα – φωτιά όπως είναι αυτή των Μπέιλ – Ισκο – Κριστιάνο και έχει την προσωπικότητα για να καθοδηγήσει μια ομάδα με γεμάτο ρόστερ, η οποία εδώ και έντεκα χρόνια κυνηγάει έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά τα τελευταία τρία έμεινε προ των πυλών.

Μπάγερν και Ντόρτμουντ μπροστά, Ρεάλ λίγο πιο πίσω και ακολουθούν Τσέλσι και Μπαρτσελόνα. Οι «Μπλε» με τον Ζοσέ Μουρίνιο θα είναι δεδομένα ανταγωνιστικοί και αποτελεσματικοί, έστω και αν έχουν και αυτοί τα... θεματάκια τους. Θα τα λύσει, όμως, ο «Happy One» (ή έτσι πιστεύω, τουλάχιστον).

Οσο για την Μπάρτσα; Τα αμυντικά προβλήματα παραμένουν, το γρήγορο transition που ζητάει ο Χεράρδο Μαρτίνο από την άμυνα στην επίθεση δεν έχει ακόμα αφομοιωθεί, αλλά οι «Μπλαουγκράνα» έχουν μπροστά ποιότητα που… περισσεύει (με την προσθήκη και του Νεϊμάρ), ικανή να την οδηγήσει σχεδόν «σβηστή» στην οκτάδα. Από εκεί και πέρα, βλέπουμε...

Από τα «συνήθη» ονόματα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν πείθει ότι έχει καταφέρει να αποδεχθεί… αναίμακτα την ιστορική αποχώρηση του Σερ Αλεξ, η Μίλαν (αναφέρεται μόνο λόγω ονόματος) είναι για... γέλια και για κλάματα, ενώ ερωτηματικά αποτελούν η Παρί Σεν Ζερμέν λόγω της ικανότητας του προπονητή (συγνώμη, μεσιέ Μπλαν…) και η Μάντσεστερ Σίτι λόγω της ταχύτητας με την οποία θα μπορέσει να προσαρμοστεί στην «εποχή Μανουέλ Πελεγκρίνι».

Ποια ομάδα θα μπορούσε να μπει «σφήνα» στην προαναφερθείσα πρώτη πεντάδα; Η Γιουβέντους, πιο ώριμη και ενισχυμένη από πέρυσι, θέλει και πείθει πως μπορεί να κάνει το παραπάνω βήμα, αφού πάντα έχει και την βαριά φανέλα (πάντα σημαντική στα μεγάλα ματς).

Συμπέρασμα; Ακόμα είναι νωρίς, τραυματισμοί ή απρόβλεπτες καταστάσεις μπορούν να ανατρέψουν πολλά, αλλά η πρώτη ανάγνωση θέλει τις Γερμανίδες στην pole position και Ρεάλ, Τσέλσι και Μπαρτσελόνα να τρέχουν ξωπίσω τους, αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν οποιαδήποτε αφηρημάδα τους, στον δρόμο προς το «Ντα Λουζ» της Λισσαβόνας...

πηγή: www.sentragoal.gr

Read More

Ο βιασμός της ψυχής (του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΟΘΑΝΟ)

Τα πρωτοσέλιδα με το νεκρό σώμα του Μιχάλη Ασλάνη ήταν μια ακόμα απόδειξη πως, στον βωμό της εμπορικής εκμετάλλευσης μέσω του εντυπωσιασμού, υπάρχουν άνθρωποι (με εισαγωγικά) που δεν διστάζουν να ξεπερνούν απροκάλυπτα όρια που θα έπρεπε να βάζει αυτόματα η συνείδησή τους (όσοι την έχουν δηλαδή).

Στον αθλητικό Τύπο, λόγω και του αντικειμένου με το οποίο ασχολείται, είναι πιο δύσκολο να συναντήσεις τέτοια πρωτοσέλιδα. Σπάνια, βεβαίως, συναντάς ξεχωριστά για την ομορφιά τους πρωτοσέλιδα, όπως αυτό του «Goal» με τον Νίκο Ζήση και το παιδί του την επομένη της νίκης επί της Τουρκίας.

Υπάρχουν, όμως, και εξαιρέσεις, οι οποίες «πονάνε» περισσότερο τον χώρο ακριβώς επειδή είναι λιγότερο συνηθισμένες. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει, αναμφίβολα, το πρωτοσέλιδο της καταλανικής εφημερίδας «Mundo Deportivo» το πρωί της Δευτέρας.

Το κατά τα άλλα εξαίρετο έντυπο, με ιστορία 107 ετών παρακαλώ, θέλησε να παρουσιάσει μια «αποκλειστικότητά» του, με προφανές σκοπό να τραβήξει την προσοχή των αναγνωστών και να τους… ωθήσει να καταβάλουν το ένα ευρώ που στοιχίζουν οι αθλητικές εφημερίδες στην Ισπανία.

Πρώτο του θέμα, λοιπόν, ήταν μια φωτογραφία του Τίτο Βιλανόνα. Ενός Τίτο φανερά αδυνατισμένου και με καπελάκι προφανώς για να καλύψει τα μαλλιά που έχει χάσει από τις χημειοθεραπείες στις οποίες υποβάλλεται για να αντιμετωπίσει τον καρκίνο που τον «χτύπησε» εκ νέου στην παρωτίδα.

Ο υποτροπιασμός της ασθένειας υποχρέωσε τον 44χρονο προπονητή να αποχωρήσει, με πόνο καρδιάς, από την τεχνική ηγεσία της Μπαρτσελόνα, για να αντιμετωπίσει τον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής του. Και αυτό, βεβαίως, ήθελε να το κάνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Την Κυριακή βρέθηκε στο προπονητικό κέντρο της Μπάρτσα για να δει τον γιο του Αντριά να παίζει με την ομάδα Νέων, παρέα με την σύζυγό του και τον άλλοτε συνεργάτη του Τζόρντι Ρόουρα. Επιθυμούσε, βεβαίως, να περάσει όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητος, αφού σε κανέναν ασθενή δεν αρέσει να εκτίθεται στον κόσμο που τον θυμάται διαφορετικά και, κυρίως, δεν θέλει να προκαλεί τον οίκτο του. Γιατί δεν τον χρειάζεται, στήριξη για να βγει νικητής χρειάζεται.

Η εφημερίδα, λοιπόν, έκρινε δημοσιογραφικά δεοντολογικό να δημοσιεύσει την συγκεκριμένη φωτογραφία. Τέσσερις ημέρες πριν, ο διευθυντής της ίδιας εφημερίδας, ο Σάντι Νόγια, δημοσίευε άρθρο με τίτλο «Αφήστε ήσυχο τον Τίτο!», με αφορμή τα γραφόμενα για το αν τα βρήκε ή όχι ο Βιλανόβα με τον άλλοτε συνεργάτη και στενό του φίλο, Πεπ Γκουαρδιόλα.

«Αυτή η ιστορία πετυχαίνει τον Τίτο σε μια ευαίσθητη στιγμή, ενώ κάνει θεραπεία για να αντιμετωπίσει μια οδυνηρή αρρώστια. Είναι πιθανό οι δύο τους να φτιάξουν την σχέση τους γιατί η καρδιά του Βιλανόβα είναι πολύ μεγάλη, αλλά προς το παρόν αφήστε τον Τίτο, ο οποίος δεν είναι πλέον προπονητή της Μπάρτσα, πραγματικά στην ησυχία του» έγραφε ο Νόγια, ο οποίος αποδείχθηκε δάσκαλος που δίδασκε…

Η αντίδραση των φιλάθλων στα φόρα ήταν αρκετή ως απάντηση – χαστούκι στους εμπνευστές του συγκεκριμένου πρωτοσέλιδου. «Ηταν ανάγκη να δείξετε αυτή την φωτό; Μετατρέπεστε σε κάτι απεχθές» έγραφε ένας, με έναν άλλο να προσθέτει πως «η πλειοψηφία των αναγνωστών περιμένουμε μια συγνώμη στον Τίτο, την οικογένειά του και τους αναγνώστες, γιατί μας απογοητεύσατε».

Στην… γραμμή υπεράσπισης της εφημερίδας, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως το έκανε για να δείξει στον κόσμο ότι ο Τίτο Βιλανόβα παλεύει σκληρά και δεν το βάζει κάτω. Η τωρινή του κατάσταση, όμως, δεν βοηθάει προς αυτή την διαπίστωση και, κυρίως, βγάζει ασέβεια προς το προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που είχε την ατυχία (τουλάχιστον έτσι μπορεί να νιώθει αυτή την στιγμή) να υπήρξε μέχρι πρότινος προπονητής της Μπαρτσελόνα. Και, άρα, να «πουλάει» οτιδήποτε κάνει ή λέει…

πηγή: http://www.sentragoal.gr

Read More

Σφάξε και εσύ ένα πρόβατο! (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ)

Η ποδοσφαιρική λογική, αν υπάρχει τέτοια, λέει πως στην ρεβάνς της Γλασκόβης, η Σαχτάρ Καραγκάντι θα λυγίσει υπό το βάρος της ιστορικής ευκαιρίας, η Σέλτικ θα ανατρέψει το 2-0 του πρώτου αγώνα στο Καζακστάν και δεν θα της επιτρέψει να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και αν δεν τα καταφέρει (που μην το αποκλείετε καθόλου), ε και τι έγινε; Η ομάδα από το Καραγκάντα, μια βιομηχανική πόλη 450 χιλιάδων κατοίκων χτισμένη κοντά σε ανθρακωρυχεία (εξ' ου και το Σαχτάρ, που σημαίνει «ανθρακωρύχος»), μπήκε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης. Και, βεβαίως, έχει ήδη εξασφαλίσει την παρουσία της στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ.


Μέχρι τώρα, η πόλη ήταν (και όχι ευρέως) γνωστή για την Σαχάν Ντόσοβα, μια γυναίκα που φέρεται να πέθανε σε ηλικία… 130 ετών και 43 ημερών, ούσα (ανεπισήμως, αφού δεν υπάρχει καταγεγραμμένη σε έγγραφα η ημερομηνία γέννησης της) η γηραιότερη γυναίκα που έχει ζήσει ποτέ στον πλανήτη.

Το Καραγκάντα, επίσης, ήταν γνωστό για τον Μπατίρ, έναν ασιατικό ελέφαντα, ο οποίος έζησε 24 χρόνια στον ζωολογικό κήπο της πόλης και έβγαζε ήχους που έμοιαζαν απίστευτα με λέξεις. «Ο ομιλών ελέφαντας», σύμφωνα με ειδικούς που τον παρακολουθούσαν για πολύ καιρό, «έλεγε» λέξεις όπως «φαγητό», «νερό» ή «ο Μπατίρ είναι καλός»!

Πλέον, το Καραγκάντα θα είναι γνωστό και για την ποδοσφαιρική του ομάδα, η οποία πριν από κάθε μεγάλο ματς σφάζει ένα πρόβατο (μουσουλμανικό έθιμο) και υποχρεούται να δίνει τα ευρωπαϊκά της παιχνίδια στο «Astana Arena» της πρωτεύουσας Αστανά, 190 χιλιόμετρα μακριά από την φυσική της έδρα, η οποία δεν πληροί τις προδιαγραφές της ΟΥΕΦΑ.

Η Σαχτάρ, όμως, ετοιμάζει νέο γήπεδο, την ώρα που καμαρώνει για τον Ρώσο προπονητή Βίκτορ Κουμίκοφ, ο οποίος δεσμεύτηκε να κόψει το τσιγάρο (ύστερα από 18 χρόνια… αχώριστης σχέσης) εφόσον οι παίκτες του νικούσαν την Σέλτικ, όπως και έγινε.

Καμαρώνει για τον ολίγον ευτραφή αρχηγό και ιστορικό της σκόρερ, Αντρέι Φινοντσένκο, ο οποίος πέτυχε το πρώτο γκολ της ιστορικής νίκης επί της Σέλτικ, αλλά και τον Σεργκέι Κιζνιτσένκο, σκόρερ του δεύτερου, ο οποίος κάποτε βρέθηκε μια ανάσα από το να υπογράψει συμβόλαιο με την Φέγενορντ, έχοντας κλέψει την καρδιά του τότε τεχνικού διευθυντή, Λίο Μπενάκερ.


Καμαρώνει, σε τελική ανάλυση, γιατί αυτή η ομάδα αγγίζει την ιστορική παρουσία του Καζακστάν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, το σύστημα προκριματικών του οποίου δικαιώνει απόλυτα τον «ρομαντικό» Μισέλ Πλατινί. Ως ποδοσφαιριστής, άλλωστε, είχε μάθει ότι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών έπαιζαν μόνο ομάδες που είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα στις χώρες τους.

Για τον λόγο αυτό, λοιπόν, ο πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ φρόντισε να δώσει μια ευκαιρία σε ομάδες που με το παλιό καθεστώς δεν είχαν, επί της ουσίας, καμία τύχη για να πάρουν μέρους στους «χρυσοφόρους» ομίλους. Από τότε που ο Πλατινί καθιέρωσε το νέο σύστημα, είδαμε ομάδες όπως η Ζίλινα (Σλοβακία), η Ανόρθωση, ο ΑΠΟΕΛ ή η ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ (Λευκορωσία).

Ομάδες ίσως όχι τόσο εμπορικές, αλλά οι οποίες αναμφίβολα δικαιούνται μερίδιο στο… φαγοπότι, όπως άλλωστε συμβαίνει και με ομάδες που έχουν χρόνια να δώσουν το παρών στα «μεγάλα σαλόνια».

Τρανό παράδειγμα η Ρεάλ Σοσιεδάδ, η οποία τον Μάρτιο του 2004 αποκλείονταν στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ από την Λιόν. Ο Αντουάν Γκριζμάν, 13 ετών τότε, παρακολουθούσε το δεύτερο ματς από τις εξέδρες του «Ζερλάν» μαζί με τον πατέρα του, πανηγυρίζοντας με την καρδιά του την πρόκριση των αγαπημένων του «Λιονέ».

Υστερα από εννέα χρόνια, με ένα ασύλληπτο ψαλίδι (αν δεν το έχετε δει, αναζητήστε το!), έδειχνε στην Ρεάλ Σοσιεδάδ τον δρόμο της ιστορικής πρόκρισης κόντρα σε μια ομάδα που πάντα αγαπούσε, αλλά η οποία τον απέρριψε πιτσιρικά γιατί, λέει, ήταν κοντός.

Τέτοιες ιστορίες μας χαρίζει δεκάδες το ποδόσφαιρο γενικά και το Τσάμπιονς Λιγκ συγκεκριμένα. Γι' αυτό θέλουμε να δούμε σε αυτό την απίθανη Σαχτάρ Καραγκάντι. Για να μπορεί και ο Βίκτορ Κουμίκοφ, ο οποίος πλέον έκοψε το τσιγάρο, να απολαύσει, εφόσον η κλήρωση τον φέρει στον ίδιο όμιλο με την Γιουβέντους, την ευκαιρία να αντιμετωπίζει την ομάδα της οποίας είναι φανατικός οπαδός.

Και οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, άλλωστε, έμαθαν να το αγαπούν και θέλησαν να το υπηρετούν, γιατί λάτρεψαν μια ομάδα ή θαμπώθηκαν από τις μαγικές ενέργειες ενός ποδοσφαιριστή. Τόσο απλά. Και ρομαντικά…
πηγή: http://www.sentragoal.gr

Read More

Πίεση, πίεση και... πίεση! (του ΑΛ. ΛΟΘΑΝΟ)

Οταν ο Πεπ Γκουαρδιόλα αντιμετώπιζε τον Μαρσέλο Μπιέλσα στα ματς της Μπαρτσελόνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο, δεν δίσταζε να τον αποκαλεί «τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο». Την ίδια άποψη έχει για τον «τρελό» και ο νέος προπονητής της Μπαρτσελόνα.

Αυτό δεν είναι το μοναδικό κοινό του Χεράρδο Μαρτίνο με τον προπονητή που σημάδεψε την σύγχρονη (και όχι μόνο) ιστορία των «Μπλαουγκράνα», αφού επιδιώκει οι ομάδες του να παίζουν, όσο αυτό είναι εφικτό, με… στιλ Μπάρτσα. Ο Μπιέλσα, άλλωστε, συμβούλευσε την διοίκηση της καταλανικής ομάδας να ποντάρει επάνω του γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Τη Νιούελς Ολντ Μπόις την αποκαλούσαν, ξεπερνώντας βεβαίως τις μεγάλες διαφορές ποιότητας, «Μπάρτσα της άλλης άκρης του Ατλαντικού». Γιατί; Επειδή έψαχνε την κατοχή της μπάλας, τις συνεχείς εναλλαγές με πάσες που ζορίζουν την αναχαίτιση του αντιπάλου, έπαιζε με «ψευτό – εννιάρι» (όπου Μέσι, βάλτε Σκόκο) και, κυρίως, γιατί πίεζε ασφυκτικά και ψηλά.

Αυτό ήταν το «μυστικό» της Μπάρτσα του Γκουαρδιόλα: Η πίεση ξεκινούσε από την τριάδα της επίθεσης, με κύριο εκφραστή τον Σαμουέλ Ετό. Αλλά και όταν έχανε την μπάλα, η Μπάρτσα του Πεπ σε έπνιγε για να την πάρει άμεσα πίσω. «Οταν έχεις την μπάλα, ο αντίπαλος δεν μπορεί να σου κάνει κακό» έλεγε ο «δάσκαλος» Γιόχαν Κρόιφ. Τόσο απλά και τόσο περίπλοκα ταυτόχρονα.

Το όνομα του Μαρτίνο δεν... έκατσε καλά στην πλειοψηφία των φίλων της ομάδας. Λογικό, δεν τον γνωρίζουν. Η μοναδική εμπειρία του 50χρονου Μαρτίνο από την Ευρώπη είναι μισή σεζόν ως ποδοσφαιριστής στην Τενερίφη, με την οποία μάλιστα έκανε ντεμπούτο στο... «Καμπ Νόου»!

Εκεί επιστρέφει, ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια, έχοντας αναλάβει μια πολύ δύσκολη, φαινομενικά... αυτοκτονική, αποστολή: Να κάνει όσο το δυνατόν πιο ομαλή την μετάβαση της Μπάρτσα των Γκουαρδιόλα – Βιλανόβα σε μια νέα, χωρίς να αλλάξει την εσάνς του συλλόγου, της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας. Και σε μια εποχή, μάλιστα, όπου οι παίκτες προσπαθούν να ξεπεράσουν το νέο σοκ με την ασθένεια του Τίτο.

Μπορεί να τα καταφέρει; Οσοι τον γνωρίζουν, πιστεύουν πως ναι. «Δίνει πρεστίζ στο επάγγελμά μας» είπε πρόσφατα γι' αυτόν ο Σέζαρ Λουίς Μενότι. Ο τελευταίος Αργεντινός προπονητής που κάθισε στον πάγκο των «Μπλαουγκράνα». Και το έκανε, έχοντας ως πριμαντόνα και με το «10» στην πλάτη, τον μεγάλο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.


Τώρα, το «10» το φοράει ο δεύτερος μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε η χώρα (για πολλούς είναι ήδη ο πρώτος, αν και βεβαίως του λείπει η μεγάλη κούπα...). Ο Λιονέλ Μέσι, γεννημένος στο Ροζάριο, όπως και ο Μαρτίνο, τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τον νέο του προπονητή και δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε πως έβαλε το... χεράκι του για την πρόσληψή του.

Αν ισχύει αυτό, οφείλει πλέον να τον βοηθήσει και μέσα στο γήπεδο. Και όχι μόνο αυτός, βεβαίως. Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι ο Μέσι μόνος του, όσο μεγάλος ποδοσφαιριστής και να είναι, δεν αρκεί.

Στην Ισπανία, η Μπάρτσα έχει ουσιαστικά μοναδικό αντίπαλο δέος την Ρεάλ (σε δεύτερη μοίρα η Ατλέτικο). Στην Ευρώπη, όμως, οι Καταλανοί πρέπει να επανακτήσουν τις αξίες που είχαν στην πρώτη σεζόν επί Γκουαρδιόλα, με κυρίαρχη την πίεση ψηλά.

Οι ποδοσφαιριστές της είναι πέντε χρόνια μεγαλύτεροι, υπάρχει (δεδομένα) κορεσμός από τους πολλούς τίτλους (και σε εθνικό επίπεδο), αλλά μόνο έτσι θα μπορέσει η Μπάρτσα να είναι ξανά ανταγωνιστική στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μόνο έτσι θα μπορέσει η νέα Μπαρτσελόνα του Χεράρδο Μαρτίνο να κοιτάξει στα μάτια την Μπάγερν Μονάχου του Πεπ Γκουαρδιόλα, αφού αυτή αποτελεί το σημείο αναφοράς, μετά την περυσινή «μαγική» σεζόν της. Χωρίς να ξεχνάμε, βεβαίως, το 7-0 των περυσινών ημιτελικών...

Υ.Γ. Αν ο Ερνέστο Βαλβέρδε ήταν ελεύθερος και δεν εργάζονταν ήδη στην Αθλέτικ Μπιλμπάο, να είστε σίγουροι πως θα αποτελούσε την πρώτη επιλογή για τον πάγκο της Μπαρτσελόνα, τόσο του προέδρου Σάντρο Ροσέλ (αυτός πόνταρε στον Μαρτίνο), όσο και του αθλητικού διευθυντή, Αντόνι Θουμπιθαρέτα (είχε ως πρώτη επιλογή τον Λουίς Ενρίκε). Η επισήμανση για να κατανοήσουν μερικοί, λίγοι ευτυχώς, που τον αμφισβητούσαν όσο βρίσκονταν στην Ελλάδα, για τι προπονητή μιλάμε...

πηγή: sentragoal.gr

Read More

Η τελευταία ευκαιρία του Ντιαρά (του Αλέξανδρου Λοθάνο)

Το λέει γιατί το νιώθει. «Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου». Και η ζωή του Μαχαμαντού Ντιαρά μετατράπηκε σε εφιάλτη από τα τέλη του 2008 και μετά, όταν προέκυψε πρόβλημα στο δεξί γόνατο, σε αγώνα της εθνικής ομάδας του Μάλι με το Τσαντ.
Το αντιμετώπισε με θεραπεία, αλλά υποτροπίασε λίγς ημέρες αργότερα. Και, δυστυχώς για τον Αφρικανό μέσο, η διάγνωση στην αρθροσκόπηση στην οποία υποβλήθηκε, ήταν αποκαρδιωτική: Ζημιά στον έσω μηνίσκο και σε χόνδρους του γονάτου. Το πρώτο 24ωρο ήταν γεμάτο τρόμο για την επόμενη μέρα, για το ποδοσφαιρικό του αύριο. Θα υπήρχε;

«Κατά ένα ποσοστό 80% το γόνατό μου είχε σπάσει. Είχα δύο χρόνους κατεστραμμένους. Ιδιαίτερα οι δύο πρώτοι μήνες, που ήμουν με πατερίστες, ήταν απίστευτα δύσκολοι. Ελπίζω να μην τους ζήσω ποτέ ξανά» έλεγε για την πρώτη μεγάλη περιπέτεια της υγείας του, η οποία δεν έμελλε να είναι και η τελευταία.

Τότε έπαιζε στην Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον Αύγουστο του 2006 είχε ξοδέψει 26 (!) εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από την Λιόν, την ομάδα που εκτόξευσε τις μετοχές του αμυντικού μέσου από το Μπαμάκο. Αυτόν που έφερε στα 17 του ο Ευγένιος Γκέραρντ στην Ελλάδα και τον ΟΦΗ, πριν τον πάει στην Ολλανδία και την Φίτεσε (όπου γνώρισε για πρώτη φορά το… χιόνι!), ώστε να πάρει τον δρόμο της δόξας.

Ενας δρόμος, όμως, που έμελλε να είναι γεμάτος αγκάθια. Ο «Τζίλα», όπως τον φωνάζουν χαϊδευτικά επειδή το στιλ παιχνιδιού του έμοιαζε πολύ με αυτό ένας διάσημου, παλιού άσου του Μάλι, ένιωσε σαν θηρίο στο κλουβί, αφού η Ρεάλ τον είχε ανάγκη και εκείνος δεν μπορούσε να βοηθήσει.

«Σκέφτηκα πως όλα τελείωσαν για μένα. Οταν μετά από επτά μήνες κατάφερα να κλωτσήσω ξανά μπάλα και να τρέξω, κατάλαβα ότι έπρεπε να αντέξω και να συνεχίσω» τονίζει για τον πρώτο μεγάλο του εφιάλτη, ο οποίος κράτησε επί της ουσίας δέκα μήνες, αν λάβουμε υπόψη το πότε χτύπησε για πρώτη φορά.

Αυτός ο τραυματισμός σημάδεψε την μετέπειτα καριέρα του. Ο Μανουέλ Πελεγκρίνι ανέλαβε την «Βασίλισσα» και δεν του έδειξε εμπιστοσύνη. «Εκείνη η σεζόν μου έκανε πολύ κακό, γιατί επέστρεφα από τον τραυματισμό και έπρεπε να είχα παίξει περισσότερο» λέει σχετικά ο 32χρονος Ντιαρά, για την ηγετική φυσιογνωμία του οποίου μιλούσαν διαρκώς οι συμπαίκτες του, μεταξύ των οποίων ο θρυλικός Ραούλ.

Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που θέλει να τον εντάξει στο δυναμικό του ο Παναθηναϊκός, αφού η απόκτησή του φαντάζει λαχείο, με βάση το βεβαρημένο ιατρικό του φάκελο. Γιατί, μετά τον πρώτο σοβαρό του τραυματισμό στο δεξί γόνατο, ακολούθησαν άλλα δύο, αλλά στο αριστερό!

Αυτά προέκυψαν στην Φούλαμ, όπου… πρόλαβε να παίξει 19 ματς τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, ενώ είχε προηγηθεί ένα εξάμηνο (με έξι ματς) στη Μονακό, αλλά και αγωνιώδης αναζήτηση για μια ομάδα που θα έπαιρνε το ρίσκο μαζί του. Οχι για βιοποριστικούς λόγους, αλλά γιατί ήθελε όσο τίποτε άλλο να παίξει ποδόσφαιρο. Γι' αυτό, άλλωστε, έκανε για μεγάλο διάστημα προπονήσεις με την ομάδα Κ19 της Λιόν, απλά για να νιώθει ζωντανός και να μην χάνει τον (όποιο) ρυθμό του.

«Δεν σκέφτομαι ότι αυτό είναι το τέλος» έλεγε σε συνέντευξή του για τα συνεχή προβλήματα και τις αναποδιές. «Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω έτσι και εγώ θα αποφασίσω πότε θα μπει το τέλος» ξεκαθαρίζει ο Μαχαμαντού, ο οποίος στην Φούλαμ βρήκε και πάλι την χαρά του ποδοσφαίρου, αν και τον Σεπτέμβριο του 2012, ένας τραυματισμός στο αριστερό γόνατο έδειχνε να θέτει σε κίνδυνο όλη την υπόλοιπη σεζόν.

«Φαίνεται πως έχει σημαντική ζημιά και θα μείνει εκτός τρεις, τέσσερις, πέντε μήνες τουλάχιστον» έλεγε απογοητευμένος ο Μάρτιν Γιολ, ο οποίος είχε ποντάρει επάνω στον Ντιαρά, όταν σχεδόν κανείς δεν το έκανε. Μέσα σε ενάμισι μήνα (!), όμως, ο Αφρικανός ήταν και πάλι στο γήπεδο, αφού εντέλει το πρόβλημα δεν ήταν τόσο σοβαρό.

Η τελευταία ευκαιρία του Ντιαρά (vids+pics)
Η χαρά, όμως, κράτησε μόλις δυόμισι μήνες. Την 1η Δεκεμβρίου και το λονδρέζικο ντέρμπι με την Τότεναμ, έμελλε να είναι το τελευταίο ματς του Ντιαρά με τους «Κότατζερς». Ενας νέος τραυματισμός στο αριστερό γόνατο τον έθετε νοκ άουτ για άλλη μια φορά.

Οι «σφαλιάρες», όμως, δεν πτοούν τον Ντιαρά. Θέλει να κάνει μια τελευταία προσπάθεια και ο Παναθηναϊκός πιθανόν να του δώσει αυτή την ευκαιρία. «Προσφέρει δυναμισμό, τακτική εξυπνάδα, σκληράδα και πειθαρχία που άλλοι παίκτες απλώς δεν έχουν» είχε γράψει κάποτε το αγγλικό περιοδικό «FourFourTwo» για τον Αφρικανό, ο οποίος θέλει ακόμα να προσφέρει στον Παναθηναϊκό την ηγετική του φυσιογνωμία στα αποδυτήρια και την δύναμη ψυχής που αποδεδειγμένα έχει. Αρκεί, βεβαίως, να του το επιτρέψουν τα γόνατά του…

πηγή: http://www.sentragoal.gr

Read More

Η υπόσχεση στον Αλβαρο

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ_

Σπάνια εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι δεν έχει κιόλας. Ακόμα και όταν πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010, έδειχνε σχεδόν. αδιάφορος. Πόσω μάλλον τώρα, δύο χρόνια μετά, που. απλά κατέκτησε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε σπάνια σκάει ένα πλατύ χαμόγελο ή «ξεφεύγει» σε κάποιον πανηγυρισμό. Λίγα λεπτά μετά τον τελικό του Κιέβου, όμως, βούρκωσε συγκινημένος.

Όχι όταν είδε τον Ικερ Κασίγιας να σηκώνει την κούπα. Ούτε όταν ο Πρίγκιπας Φίλιππος της Ισπανίας τον συνεχάρη και του έδωσε το κινητό για να μιλήσει απευθείας με τον Βασιλιά πατέρα του, ο οποίος με την σειρά του τον ευχαρίστησε γιατί ο ταβερνιάρης (ο ποιος;) και τα παιδιά του έδωσαν στους συμπατριώτες τους έναν καλό λόγο για να ξεχάσουν για λίγο την μιζέρια που (αργά, αλλά σταθερά) βιώνουν και στην Ιβηρική λόγω της οικονομικής κρίσης.

Ο 72χρονος, ο οποίος ως ποδοσφαιριστής έχασε την ευκαιρία να πάει σε ένα Μουντιάλ όταν συνάδελφος του έσπασε (άθελα, εννοείται) το πόδι στην διάρκεια ενός αγώνα (δεν πειράζει, η ζωή του τα. επέστρεψε και με το παραπάνω!), λύγισε όταν αγκάλιασε τον υιό του Αλβαρο, τον μεσαίο της οικογένειας Ντελ Μπόσκε (23 ετών), μεταξύ του μεγάλου Βιθέντε (25) και της μικρής Χέμα (19).

Ο Αλβαρο έχει μια ιδιαιτερότητα. Γεννήθηκε έχοντας το Σύνδρομο Ντάουν. «Στην αρχή, όταν το μάθαμε, κλάψαμε πολύ με την σύζυγό μου, την Τρίνι. Τώρα όταν κοιτάω πίσω, σκέφτομαι πόσο μαλάκες ήμασταν» έχει πει ανοιχτά ο Βιθέντε για την αδυναμία του, για τον γεμάτο χαμόγελο και ζωή Αλβαρο, ο οποίος το 2010 γιόρτασε ως ένας ακόμα ποδοσφαιριστής την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο ανοιχτό πούλμαν που μετέφερε τον Ικερ Κασίγιας και την παρέα του.

«Μέσα στην αθωότητά του, πιστεύει ότι θα νικήσουμε ξανά, ότι θα κατακτήσουμε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Και του είπα ότι αν συμβεί αυτό, θα ανέβει και πάλι στο πούλμαν, όπως πριν από δύο χρόνια» αποκάλυπτε, λίγες ημέρες πριν αρχίσει η διοργάνωση, ο Ντελ Μπόσκε για την υπόσχεση που είχε δώσει στο παιδί που του άλλαξε την ζωή.

«Ο υιός μου είναι ευτυχισμένος και μεταδίδει ευτυχία. Είναι πονηρούλης, αλλά δεν ξέρει τι είναι η κακία» συμπληρώνει συγκινημένος ο προπονητής από την Σαλαμάνκα, ο οποίος θεωρεί ευλογία τον Αλβαρο και θέλησε για άλλη μια φορά να τον κάνει (ακόμα πιο) ευτυχισμένο.

Και τα κατάφερε, όχι μόνο γιατί διαθέτει την πιο χαρισματική φουρνιά Ισπανών ποδοσφαιριστών στην ιστορία. Τα κατάφερε και γιατί επέμεινε σε ένα πλάνο από την αρχή, έκλεισε τα αυτιά του σε όσους γκρίνιαζαν (και εντός ισπανικών συνόρων) για το «4-6-0», για το κουραστικό «tiki - taka» και για κάποιες επιλογές του, τόσο για την 23άδα (απουσία Ρομπέρτο Σολδάδο), όσο και για την ενδεκάδα (ούτε ένα λεπτό συμμετοχής του Φερνάντο Γιορέντε, ελάχιστη παρουσία του Χουάν Μάτα).

Τα κατάφερε γιατί είναι σπουδαίος προπονητής (μοναδικός στην ιστορία με Τσάμπιονς Λιγκ, Euro και Μουντιάλ στην συλλογή του), γιατί ξέρει να διαχειρίζεται μοναδικά τα μεγάλα «εγώ» που έχει στα αποδυτήρια. Και γιατί, σε τελική ανάλυση, είχε υποσχεθεί στον Αλβαρίτο ότι θα ανέβει και πάλι στο πούλμαν των πρωταθλητών. Και η υπόσχεση στο παιδί σου είναι ό,τι πιο ιερό.

πηγή: http://matigarrida.gr

Read More

Το EURO ως φίλαθλος

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ_

Από την φύση μου είμαι ένας άνθρωπος αισιόδοξος, θετικός. Η ζωή με έχει. σφαλιάρισει επανειλημμένα, αλλά πάντα προσπαθώ να ψάχνω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Και το ίδιο έκανα με την έλλειψη δουλειάς (ανεργίας γαρ), εδώ και δύο μήνες. «Δεν βαριέσαι, θα έχω την ευκαιρία να δω μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση ως φίλαθλος για πρώτη φορά, ύστερα από το 1996» σκέφτηκα. Και κρατάω αυτή την σκέψη, αν και δεν σας κρύβω ότι ζηλεύω τους καλούς συναδέλφους που θα ζήσουν από σήμερα (από κοντά και από μακριά) το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα γήπεδα Ουκρανίας και Πολωνίας.

Και αυτό, γιατί μου έρχονται θύμισες απ’ όσα έζησα σε δύο Euro και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ως απεσταλμένος, αφού είχαν προηγηθεί και τέσσερις διοργανώσεις ως… γραφιάς, καρφωμένος μπροστά σε έναν υπολογιστή και με μια τηλεόραση στο βάθος.

Η πρώτη ιδιότητα, λογικό, μου χάρισε εικόνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Τη νίκη επί της Πορτογαλίας στην πρεμιέρα του 2004 (στην άλλη, την πιο ιστορική, δυστυχώς είχα γυρίσει στα πάτρια εδάφη), την. διχασμένη προσωπικότητα στο Ισπανία – Ελλάδα (Ισπανός εκ γενετής και… πεποιθήσεως, Ελληνας λόγω μητέρας και μόνιμος κάτοικος εδώ και… μόλις 24 χρόνια), αλλά και τα ευτράπελα σε αναζήτηση φαγητού σχεδόν κάθε βράδυ.

Μια ημέρα… ξανά ανοίξαμε (μαζί με καμιά δεκαριά Ελληνες απεσταλμένους, δεν ήμουν μόνος μου, ε;) ένα φαγάδικο που έκλεινε σε εμπορικό κέντρο της Μπράγκα, πόλη όπου έκλεψε την παράσταση φέτος ο Λεονάρντο Ζαρντίμ πριν έρθει στα μέρη μας. Μια άλλη, την βγάλαμε σε φαστφουντάδικο γνωστής αλυσίδας γιατί 10.30 το βράδυ ΟΛΑ τα υπόλοιπα είχαν κλείσει (Ελλάδα και πάλι Ελλάδα!).

Διαφορετικές εμπειρίες που δεν περιλάμβαναν μόνο… μαμ, αφού παραβρέθηκα σε συνέντευξη Τύπου του (μετά συγχωρήσεως. καράβλαχο!) Λουίζ Φελίπε Σκολάρι, σχεδόν όλη στα πορτογαλικά, ενώ περίμενα μέχρι αργά το βράδυ τον Ντέμη και τον Φύσσα να κάνουν… πιπί τους στον έλεγχο αντιντόπινγκ μετά το ματς με την Πορτογαλία για να πάρω τις εντυπώσεις τους για έναν θρίαμβο που εκείνη την στιγμή ήταν πρωτόγνωρος.

Ας τα αφήσουμε αυτά, όμως, γιατί ανήκουν στο παρελθόν (τα του Euro2008 και του Μουντιάλ 2010, σε άλλη αναφορά, πιο μπροστά στην διοργάνωση). Πρώτο Euro, από αυτό του 1996, ως φίλαθλος. Τι θα δω, τι θα δούμε στην διοργάνωση; Καταρχήν, μια Ελλάδα με την σφραγίδα του Φερνάντο Σάντος που, λογικά, δεν θα διαφέρει δραματικά από αυτή του Οτο Ρεχάγκελ.

Και, πιστέψτε με, αυτό δεν με χαλάει καθόλου. Ο καθένας κατεβαίνει στον πόλεμο με τα όπλα που διαθέτει και η Εθνική μας πρέπει να διεκδικήσει τις πιθανότητές της, στηριζόμενη στην εξαιρετική αμυντική της γραμμή και την αποτελεσματικότητα που καλείται να επιδείξει στις λίγες ευκαιρίες που λογικά θα έχει, μπροστά στο αντίπαλο τέρμα.

Πέραν της Ελλάδας, κουκιά μετρημένα. Ισπανία, Γερμανία και Ολλανδία έχουν τον πρώτο λόγο για την κούπα (η πρώτη θα συναντήσει μια από τις άλλες δύο στα ημιτελικά, εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά) και, ως έκπληξη του τουρνουά (πάντα κάνει την εμφάνισή της μια τέτοια), επιλέγω την Ρωσία.

Φτάνουν τα λόγια, όμως. Οι μπύρες περιμένουν ήδη στην κατάψυξη, τα τηλέφωνα πιτσαριών και σουβλακεριών (!) έχουν περαστεί στη μνήμη και από τις εφτά το απόγευμα, το κινητό κλείνει. Αφού δεν μπορώ να το ζήσω (και πάλι) ως δημοσιογράφος, αφήστε με να το απολαύσω ως φίλαθλος. Το ίδιο σας προτείνω να κάνετε και εσείς, αν και ξέρετε καλά πώς να το κάνετε!

Υ.Γ. Ακόμα να συνέλθω από την είδηση του πρόωρου χαμού του Μανουέλ Πρεθιάδο. Ενός χαρισματικού προπονητή και ανθρώπου, ο οποίος μέσα σε λίγα χρόνια έχασε την γυναίκα του από καρκίνο του δέρματος, τον 15χρονο υιό του από δυστύχημα με μοτοσικλέτα και τον πατέρα του επειδή τον χτύπησε αυτοκίνητο ενώ περπατούσε κοντά στο σπίτι του. Η ζωή υπήρξε απίστευτα άδικη για τον 54χρονο πρώην τεχνικό της Σπόρτινγκ Χιχόν, ο οποίος επρόκειτο σήμερα Παρασκευή (8/6) να παρουσιαστεί από την Βιγιαρεάλ. Και άλλη ειρωνεία της τύχης (ή μάλλον της απίστευτης ατυχίας). Don Manolo, descanse en paz.

πηγή: http://matigarrida.gr/

Read More

Ο Φράνκο μας ενώνει

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ_

Τι κοινά έχουν ένας οπαδός του Ολυμπιακού και ένας της Ρίβερ Πλέιτ; Η κόκκινη ρίγα στην φανέλα, το ρεκόρ τίτλων εντός συνόρων, ότι αμφότεροι είναι Εκατομμυριούχοι (ο πρώτος τα τελευταία χρόνια λόγω Σωκράτη και Βαγγέλη, ο δεύτερος μόνιμα λόγω. παρατσουκλιού) και μια σειρά από παίκτες που έχουν φορέσει την φανέλα των δύο ομάδων. Ο οπαδός του Ολυμπιακού και της Ρίβερ Πλέιτ, λοιπόν, έχουν θαυμάσει τον Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες (respect), τον Φερνάντο Μπελούτσι (από κάτω προς τα επάνω), τον Κριστιάν Λεντέσμα (ένας μάλλον. φαφούτης «Λύκος»), τον Ροντρίγκο Αρτσούμι (ποιον;) και, πάνω απ’ όλους και απ’ όλα, τον Φράνκο Κοστάντσο.

«Ο νεαρός Κοστάντσο αποσύρεται» ήταν η είδηση – σοκ που δημοσίευσε πρώτη η έγκριτη «Ole» για την απόφαση του 31χρονου «Chestanzo» (ένα από τα ομολογουμένως πιο εμπνευσμένα πρωτοσέλιδα για τον Αργεντινό. γκολκίπερ), όπως την ανακοίνωσε ο μάνατζέρ του.

Η είδηση, βεβαίως, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα φόρα των οπαδών του Ολυμπιακού που ακόμα θυμούνται τις «χίλιες και μια γκέλες» του Φράνκο στα ελάχιστα παιχνίδια που κάθισε κάτω από τα «ερυθρόλευκα» δοκάρια. Αλλά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια κάποια αντίδραση φίλων της Ρίβερ, με την οποία (προσέξτε παρακαλώ!) ο Φράνκο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και άνοιξε τις πόρτες της Εθνικής Αργεντινής.

Αφού υπήρχαν κάποια σχόλια για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις (;), ο σενιόρ Λούκας Ρομέρο Μοράλες γράφει με κεφαλαία γράμματα: «Ευχαριστώ Κοστάντσο, ευχαριστώ που κοιτούσες τις μπάλες όταν έμπαιναν στο τέρμα, ευχαριστώ που έβγαινες λανθασμένα σε όλες τις σέντρες, ευχαριστώ για όλα, ευχαριστώ που σταματάς, μια καλή είδηση για το ποδόσφαιρο, μην τολμήσεις να έρθεις στην Ρίβερ, ούτε νεκρός»!

Οι πρώτες αράδες σας θυμίζουν κάποιον; Έτσι είναι, Ελλάδα και Αργεντινή, Πειραιάς και Μπουένος Αϊρες, Ολυμπιακός και Ρίβερ Πλέιτ έρχονται λίγο πιο κοντά χάρη στις γκάφες του συμπαθούς Φράνκο, ο οποίος έγινε διαφήμιση στην Ελλάδα (Μποστάντσο, μας έκαψες! – δεν φταίω εγώ μίστερ, το ήλιο!) και «γέννησε» μια σειρά από ανέκδοτα που. απείλησαν την κυριαρχία του Τσακ Νόρις.

Ιδού μερικά: «Ο Κοστάντσο φοβάται μην κάνει χέρι», «σε αντίθεση με τους γέρους, ο Κοστάντσο μόνο από χέσιμο μπορεί να πάει» ή «έφαγε το γκολ από τον Μάντζιο, γιατί Σάββατο βράδυ ο Κοστάντσο δεν. βγαίνει». Φράνκο, μην τους ακούς. Να είσαι καλά και να έχεις ακόμα καλύτερες ψαριές (αυτό είναι το χόμπι του, αν πιστέψουμε τις αναρτήσεις του στο Twitter). Καλού κακού, πάντως, άφηνε άλλον να κρατάει το καλάμι, ε;

πηγή: http://matigarrida.gr

Read More

Το κινητό του Πεπ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ_

Ξέρω ότι στην προηγούμενη τοποθέτησή μου είχα δεσμευτεί να σας γράψω την άποψή μου για τα (εξαιρετικά, σε εξέλιξη τουλάχιστον) ημιτελικά Champions και Europa League (στα τρία από τα τέσσερα, έστω), αλλά τα γεγονότα με… ξεπέρασαν. Για την ακρίβεια, ΤΟ γεγονός: Η αποχώρηση του Πεπ Γκουαρδιόλα από τον πάγκο της Μπαρτσελόνα ύστερα από τέσσερα χρόνια υπέρ – επιτυχημένης παρουσίας, όπου θα τολμούσα να πω ότι άλλαξε το ρουν του σύγχρονου ποδοσφαίρου και της αντίληψής μας για το πως το θέαμα μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με την ουσία.

Σε αυτό, αναμφίβολα, συνέβαλε τα μέγιστα και ο άνθρωπος που πρόκειται να τον διαδεχθεί. Ο Τίτο Βιλανόβα μπορεί να μην έχει πλούσιο βιογραφικό πίσω του, αλλά υπήρξε πάντα “ο σπουδαίος βοηθός πίσω από τον σπουδαίο προπονητή”. Και, μπορεί οι αριθμοί να είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις ψέματα, αλλά ένα νούμερο αρκεί για να επιβεβαιώσει την παραπάνω φράση.

Ο Βιλανόβα ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος βοηθός προπονητή στον κόσμο (!) με ετήσιες αποδοχές που ξεπερνούσαν το ένα εκατομμύριο ευρώ, αμοιβή που τον κατέτασσε και τρίτο στους πρώτους τεχνικούς στην Πριμέρα, πίσω από τον Ζοσέ Μουρίνιο και από τον καλό φίλο και συνεργάτη του Πεπ.

Η… λατρεία του τελευταίου για τον Βιλανόβα αποτυπώθηκε στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου. Ο Τίτο ανάρρωνε από την λεπτή εγχείρησης αφαίρεσης καλοήθη όγκου από τον σιελογόνο αδένα και ο Πεπ ένιωθε “ορφανός” χωρίς αυτόνν στο πλευρό του.

Η Μπάρτσα αγκομαχούσε για να νικήσει την Βιγιαρεάλ στο “Μαδριγάλ” και η κάμερα εντοπίζει τον Γκουαρδιόλα να κάθεται στον πάγκο και να μιλάει στο κινητό. Με ποιον; Με τον Βιλανόβα φυσικά, τον οποίο συμβουλεύονταν για το πως θα γυρνούσε υπέρ της Μπάρτσα την κατάσταση στο συγκεκριμένο ματς!

Σημαίνει αυτό ότι ο Τίτο ήταν κάτι σαν τον Χενκ Τεν Κάτε επί εποχής Φρανκ Ράικαρντ; Ο βοηθός προπονητή που ήταν ουσιαστικά… πρώτος προπονητής αντί αυτού που είχε επισήμως τον τίτλο; Όχι, αλλά αυτό το στιγμιότυπο δείχνει την τυφλή εμπιστοσύνη του Γκουαρδιόλα στον νυν βοηθό του και διάδοχό του σε λίγες εβδομάδες.

Τι έχει να επιδείξει ο Βιλανόβα για να “πείσει” τον κόσμο της Μπάρτσα που είναι παγωμένος από την ώρα της ανακοίνωσης της αποχώρησης Γκουαρδιόλα; Ότι καθοδήγησε στα νιάτα τους τρεις παίκτες – κλειδιά για την τωρινή και την επόμενη μέρα της Μπάρτσα, όπως είναι ο Ζεράρ Πικέ, ο Σεσκ Φάμπρεγας και ο Λιονέλ Μέσι.

Γνωρίζει απ’ έξω και ανακατωτά τα αποδυτήρια των “Μπλαουγκράνα” και τα χούγια τους, οι παίκτες τον νιώθουν ως δικό τους άνθρωπο και επί της ουσίας δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε… νι στο στιλ παιχνιδιού της ομάδας, το οποίο άλλωστε πέρασε ο ίδιος σε αυτή, σε συνεργασία βεβαίως με τον Πεπ.

Ο Γιόχαν Κρόιφ δήλωσε ότι “στην Μπάρτσα σημασία έχουν πρωτίστως οι παίκτες γιατί αυτοί παίζουν, αυτοί νικάνε και αυτοί χάνουν. Ο προπονητής πρέπει να ξέρει να προσαρμόζεται στην φιλοσοφία του συλλόγου”. Και ο Τίτο Βιλανόβα δεν χρειάζεται καν περίοδος προσαρμογής, γιατί αποτελεί μέρος αυτής της φιλοσοφίας.

Και, αν κάποια στιγμή δει τα σκούρα, πάντα μπορεί να πληκτρολογήσει στο κινητό του τον αριθμό του Πεπ. Ο τελευταίος, άλλωστε, μπορεί να πάρει έναν χρόνο off από το ποδόσφαιρο, αλλά ξεκαθάρισε πως “ο Τίτο γνωρίζει ότι ανά πάσα στιγμή θα είμαι στο πλευρό του για ό,τι χρειαστεί”.

Υ.Γ. Ξέρω ότι πολλοί ξενέρωσαν για την… αναβολή του “clasico” στον τελικό του Champions League, αλλά σκεφτείτε ότι όσα συνέβησαν στα ημιτελικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης απλά κάνουν ακόμα πιο μεγαλειώδες το κορυφαίο άθλημα στον πλανήτη. Για σκεφτείτε το…

πηγή: matigarrida.gr

Read More

Το "Βασιλικό" πρωτοσέλιδο

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ_

Ηταν 6 Μαρτίου του 2002, όταν το αγαπημένο μας "Sportime" κυκλοφορούσε με ένα ιστορικό και πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοσέλιδο. Ενα πρωτοσέλιδο καθ' όλα αφιερωμένο στα 100ά γενέθλια της Ρεάλ Μαδρίτης και το 16σελιδο αφιέρωμα που είχε κάνει η αφεντιά μου στην "Βασίλισσα" της Ευρώπης.

Ποιος, εγώ ο γεννηθείς εις Βαρκελώνη οπαδός της Μπαρτσελόνα (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;) να καμαρώνω για μια από τις καλύτερες δουλειές της καριέρας μου, την οποία πρόβαλλε και με το παραπάνω ο... ομοϊδεάτης διευθυντής μου!

Προς τι ο νοσταλγικός (και λίγο... αυτό - αποθεωτικός, το παραδέχομαι) πρόλογος; Μα, γιατί λίγες εβδομάδες μετά από εκείνο το πρωτοσέλιδο, η Ρεάλ Μαδρίτης πετύχαινε την τελευταία πολύ μεγάλη νίκη της, όταν χάρη στο "διαστημικό" γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν κατακτούσε το ένατο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της.

Φέτος, μόλις... δέκα χρόνια μετά, οι οπαδοί της ονειρεύονται το δέκατο με μπροστάρη τον Ζοσέ Μουρίνιο, χάρη στην δουλειά του οποίου μπορούν πλέον να καυχώνται ότι λύγισαν το (τρομακτικό κατά περιόδους) "Playstation" της Μπαρτσελόνα.

Η νίκη στο "Καμπ Νόου" με το γκολ του - επιτέλους ξορκίζω το κόμπλεξ - Κριστιάνο Ρονάλντο μπορεί να σημάνει την αλλαγή εποχής σε Πριμέρα Ντιβισιόν και Τσάμπιονς Λιγκ, μπορεί και όχι.

Η Ρεάλ καλείται να ανατρέψει την εις βάρος της κατάσταση κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου, ένα 24ωρο αφού θα έχει επιχειρήσει κάτι ανάλογο η Μπάρτσα με αντίπαλο την Τσέλσι. Οι Μαδριλένοι θέλουν τελικό στο Μόναχο και τον θέλουν με αντίπαλο τους Καταλανούς, τους οποίους μέχρι πρότινος δεν μπορούσαν ούτε να... βλέπουν μπροστά τους!

Αυτό είναι επίτευγμα του "Special One", ο οποίος βεβαίως έχει στα χέρια του και ένα εξαιρετικό ρόστερ, με κορυφαίο όλων έναν εκνευριστικό, πλην χαρισματικό γκολτζή που, ίσως για πρώτη φορά, κέρδισε και την άτυπη μονομαχία με τον Λιονέλ Μέσι.

και αυτό, ενόψει ενός πιθανού "clasico" στις 19 Μαΐου στην "Allianz Arena" του Μονάχου, είναι πολύ σημαντικό. Κρίμα που δεν έχουμε την δυνατότητα να αποτυπώσουμε εικόνες και συναισθήματα μέσω μιας μοναδικής εφημερίδας όπως ήταν το "Sportime"...

Read More