MESSI, Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ #16

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16

Ο διάβολος

10 Μαρτίου 2007

Βαρκελώνη. Αυτή τη φορά, ο εφιάλτης του Ντον Φάμπιο είναι ένα παιδί 19 ετών, ο Λίο Μέσι. Ένας «Ψύλλος» από την Αργεντινή του χαλάει τη γιορτή. Ο Καπέλο ποτέ δεν είχε νικήσει στο έδαφος των «μπλαουγκράνα» (ούτε με τη «Γιούβε» ούτε με τη Ρόμα ούτε με τη Ρεάλ), αλλά φαίνεται να το κατορθώνει τώρα παρά τα προ-γνωστικά. Και έτσι έφτασε ο μικρούλης, μια φορά, δυο φορές, για να ισοφαρίσει ξανά και όταν κάπως έμοιαζε ότι ο Καπέλο πήγαινε να το κατορθώσει, στο 90° λεπτό βγαίνει από το μανίκι η πιο ωραία ενέργεια, η πιο γρήγορη επίθεση, το πιο φανταστικό σουτ: 3-3. Ο Καπέλο και οι δικοί του έμειναν όπως τα μωρά που τους πήραν το γλειφιτζούρι από το στόμα.

Αυτό που είναι αδιαπραγμάτευτο είναι ότι το ισπανικό ντέρμπι υπήρξε μοναδικό, πλούσιο σε συναισθήματα, ήταν αμφίρροπο, και πλούσιο σε γκολ. Άρχιζε με τους δύο αρχηγούς Πουγιόλ και Ραούλ, που άγγιξαν το χορτάρι του γηπέδου και έκαναν το σήμα του σταυρού. Το χρειάζονταν: η Μπάρτσα έπρεπε να σβήσει, μπροστά στους 98.000 θεατές στο «Καμπ Νου», τον αποκλεισμό από την «ευρωπαϊκή Εδέμ» (Τσάμπιονς Λιγκ), η Ρεάλ Μαδρίτης έπαιζε την επιβίωσή της, την τελευταία της πιθανότητα να μείνει ζωντανή για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το σενάριο προβλέπει τον έλεγχο της μπάλας από τη μεριά των «μπλαουγκράνα», του φαβορί στον αγώνα, που παρατάχθηκαν στο γήπεδο με το ρίσκο του 3-4-3, δίνοντας λιγότερη προσοχή από ό,τι συνήθως στη Ρεάλ.

Λίγοι υπολόγιζαν ότι οι παίκτες του Καπέλο θα μπουν στον αγώνα επιθετικά με αντίπαλο τον «αιώνιο εχθρό». Παρ' όλα αυτά, στα πρώτα πέντε λεπτά, ήδη κυριαρχούσαν στον πίνακα του σκορ. Ο Γκούτι, ο ξανθός, πασάρει στον Ιγκουαΐν από την αριστερή πλευρά. Ο νεαρός Αργεντινός κάνει μια σέντρα φαινομενικά ακίνδυνη, αλλά είναι ο Τουράμ που τη μετατρέπει σε «θανατηφόρα». Με μια φρικτή απόκρουση στέλνει την μπάλα στα πόδια του Φαν Νιστελρόι. Ο Ολλανδός που βρίσκεται λίγο έξω από την περιοχή πλησιάζει για να σουτάρει. Υποτονικό πέταγμα του Πουγιόλ και του Βαλδές. Γκολ, I -0. Η ένταση και η πίεση είναι τώρα για τον Ράικαρντ. Μόνο πέντε λεπτά και εμφανίζεται ο Λίο Μέσι. Ο Τσάβι κάνει μια βαθιά μπαλιά που φέρνει τον Αργεντινό μόνο μπροστά στον Κασίγιας. Οι «λευκοί» μένουν ακίνητοι να παρακολουθούν. Ισοφάριση, 1-1. Οι άμυνες και στις δύο ομάδες «μπάζουν νερά». Από τους πιο νευρικούς παίκτες από την πλευρά της Μπάρτσα είναι ο Ολεγκέρ, ο οποίος θα καταλήξει να αποβληθεί στο 45° λεπτό με δεύτερη κίτρινη κάρτα (για ένα σκληρό φάουλ πάνω στον Γκάγο). Έχει δει την πρώτη κάρτα στο 12° λεπτό, όταν μπαίνει ο Γκούτι μέσα στην περιοχή. Πέναλτι και κίτρινη κάρτα. Ο Φαν Νιστελρόι δεν αστοχεί. Ο Φάμπιο Καπέλο δεν πιστεύει αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Υπάρχει συμφωνία με τον πρόεδρο να μη συνεχίσει στον πάγκο σε περίπτωση ήττας, έτσι το να βρίσκεται τώρα μπροστά στο σκορ είναι πραγματικά καθαρό οξυγόνο. Όμως κρατάει λίγο. Πάλι ο εφιάλτης, ο Λίο Μέσι, που κερδίζει μια απόκρουση του Κασίγιας. Δεν είναι εύκολο να σκοράρει αλλά το κάνει και ισοφαρίζει. Η μπάλα ακριβώς στο παραθυράκι της εστίας. Τα εύσημα για την ισοφάριση, χωρίς άλλο, στον Ροναλντίνιο, που ξύπνησε επιτέλους από τον λήθαργο του. Κάνει αυτό που γνωρίζει να κάνει, ντριμπλάρει δύο και τρεις αντιπάλους, κάνει το ένα-δύο με τον Ετό και σουτάρει για να «σκοτώσει» τον Κασίγιας, που κατορθώνει να αποκρούσει με το χέρι αρχικά, δεν μπορεί, όμως, να κάνει τίποτα στην κοντινή προβολή του Μέσι. Τέσσερα γκολ μέσα σε 27 λεπτά, είναι το θέαμα που αρέσει στο ισπανικό κοινό. Η Μπάρτσα, απελευθερωμένη από τους φόβους της, μοιάζει να παίρνει τον έλεγχο της κατάστασης. Η οπισθοφυλακή της Ρεάλ είναι αποδιοργανωμένη. Μετά, όμως, έρχεται η αποβολή και στο δεύτερο ημίχρονο παίζει με έναν παίκτη λιγότερο. Ο Ράικαρντ βγάζει τον Ετό και βάζει τον Σιλβίνιο. Οι «μπλαουγκράνα» ελέγχουν την μπάλα, αλλά ο κίνδυνος έχει χρώμα λευκό. Το προβάδισμα κρέμεται από ένα σκοινί. Φάουλ που εκτελείται από τον Γκούτι: πηδάνε ο Σέρχιο Ράμος και ο Πουγιόλ. Ο Μαδριλένος αμυντικός αγγίζει την μπάλα με τον αυχένα, η μπάλα χτυπάει στο κάτω μέρος του οριζόντιου δοκαριού και μπαίνει, 2-3. Νίκη; Όχι, φτάνει ο Μέσι για να σώσει την Μπάρτσα και να κρατήσει τη Ρεάλ σε απόσταση στη βαθμολογία. Και ο Καπέλο επιστρέφει στα προβλήματά του όπως πάντα.

Κοριέρε Ντελα Σέρα 11.03 07

Ναι, ο Καπέλο... στην καλύτερη περίπτωση είχε ξεχάσει το τι είναι ικανός να κάνει ο Μέσι. Και χωρίς άλλο ήταν ακριβώς αυτός που, στο τέλος του Τροφέο Χοάν Γκάμπερ, στις 24 Αυγούστου του 2005, είχε ερωτηθεί για αυτόν τον διάβολο (έτσι τον παρουσίαζαν) ο οποίος τρέλανε την άμυνα της Γιουβέντους, είχε προκαλέσει τρεις κίτρινες κάρτες, συμμετέχοντας στα γκολ και δημιουργώντας κινδύνους κατά τη διάρκεια των 90 λεπτών. Στο τέλος του αγώνα, που έληξε στη διαδικασία των πέναλτι, η Γιουβέντους επέστρεψε στο «σπίτι» με το κύπελλο χάρη στις 6 εύστοχες εκτελέσεις από τα 11 μέτρα. Αλλά στον Λίο απονεμήθηκε ο τίτλος του καλύτερου παίκτη και μετατράπηκε σε μια αυθεντική έκπληξη κατά τη διάρκεια του αγώνα. Κάνοντας αστεία με τον Φρανκ Ράικαρντ, ο Φάμπιο Καπέλο, που είχε αναγνωρίσει άμεσα το ταλέντο του μικρού, του είπε: «Καλά... εάν στην ομάδα δεν έχεις μια θέση επιθετικού γι' αυτόν, πες το μου, είμαστε διατεθειμένοι να υπογράψουμε και να τον πάρουμε εμείς».

Ίσως ο Φάμπιο Καπέλο, παραμονές της 10ης Μαρτίου του 2007, νόμιζε ότι όλα θα πήγαιναν καλά, όπως στον αγώνα του πρώτου γύρου, στις 22 Οκτωβρίου του 2006, στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Σκορ 2-0 για τους «μερένγκες» και όλος ο κόσμος στο «σπίτι του εν ειρήνη», με έναν Μέσι που είχε φορτσάρει δυνατά για τουλάχιστον 70 λεπτά, με ένα ρεπερτόριο με πάσες και ντρίμπλες με το αριστερό πόδι, ανύπαρκτη βοήθεια από τους συμπαίκτες του, και διεισδύσεις στη μεγάλη περιοχή. Και όλο αυτό ενώ δεχόταν μια σειρά από δυνατά μαρκαρίσματα, στα ορια του κανονισμού, από την πλευρά του Έμερσον. Μέχρι τη στιγμή που, στο τέλος του αγώνα, του διαγνώστηκε διάστρεμμα και κάκωση συνδέσμων στην έξω πλευρά του δεξιού αστραγάλου που θα τον κρατήσει ακίνητο για μία εβδομάδα. Ωστόσο δεν είχε κατορθώσει να σκοράρει.

Αυτή τη φορά η «μουσική» είχε αλλάξει. Είναι ότι ο Μέσι έχει κάτι εναντίον του Ντον Φάμπιο, σήμερα προπονητή της εθνικής ομάδας της Αγγλίας; Είναι απόλυτο να το πει κανείς. Είναι ότι το να παίζεις ενάντια στον Καπέλο φέρνει τύχη; Ούτε. Το ζήτημα είναι άλλο. «Το να παίζεις ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης», λέει ο Μέσι, «προσφέρει πάντα ένα ιδιαίτερο κίνητρο για τον καθέναν». Αυτό είναι αλήθεια και το έχει αποδείξει από την πρώτη φορά που πάτησε στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» στις 19 Νοεμβρίου του 2005. Όλοι θυμούνται αυτόν τον αγώνα για το σόου του Ροναλντίνιο (δύο καταπληκτικά γκολ χωρίς να ληφθούν υπόψη όλα τα υπόλοιπα) και για τον πανηγυρισμό με standig ovation του μαδριλένικου κοινού. Αυτή ήταν χωρίς άλλο η εικόνα του αγώνα. Αξέχαστη. Παίχτηκε σε όλα τα κανάλια. Κάμερες και δημοσιογράφοι είχαν εστιάσει σε δύο κυρίους στην εξέδρα, τον έναν με ένα μαύρο μουστάκι και τον άλλον με γένια μερικών ημερών, που χειροκροτούσαν όρθιοι. Τους ρώτησαν γιατί ήταν τόσο ενθουσιασμένοι και απάντησαν ότι δεν ήταν δυνατό να μη χειροκροτήσουν έναν τέτοιο απίστευτο ποδοσφαιριστή και τη μαγεία του. Αλλά επιπλέον του Γκαούτσο (γνωστού και ως Ροναλντίνιο), αυτοί που ήταν στις κερκίδες έμειναν με ανοιχτό το στόμα και με τη δράση του Λίο.

Ξεφυλλίζουμε τις σημειώσεις αυτής της ημέρας: 3° λεπτό, ο Σέρχιο Ράμος υποχρεώνεται να ανατρέψει τον «Ψύλλο» λίγο έξω από την περιοχή. Στο 15° λεπτό, είναι ο Λίο ο οποίος, μετά από μια καταπληκτική ενέργεια, βοηθά τον Ετό να πετύχει το πρώτο γκολ. Λεπτό 26°, καταπληκτική αλλαγή στον ρυθμό του Μέσι που αφήνει άγαλμα τον Ρομπέρτο Κάρλος. Λεπτό 30°, ο Μέσι δημιουργεί ρήγμα στην άμυνα αλλά ο Ίκερ Κασίγιας αποκρούει την προσπάθεια. Έπειτα, η Μπάρτσα βάζει το δεύτερο γκολ. 40° λεπτό, σλάλομ του Ροναλντίνιο που σεντράρει για τον Μέσι, αλλά η κεφαλιά του πηγαίνει μακριά από τα δοκάρια της εστίας. 47° λεπτό, ο Μέσι το προσπαθεί και πάλι. Σουτάρει από μακριά και η μπάλα κοντράρει στους αμυντικούς. Λεπτό 55°, ο Κασίγιας λέει όχι στο τρίτο «χτύπημα» του Μέσι. 69° λεπτό, ο Μέσι αντικαθίσταται από τον Ινιέστα. Στιγμές και σημεία για να θυμόμαστε ότι ήδη στο ντεμπούτο σε ένα «ελ κλάσικο» έκανε έναν καταπληκτικό αγώνα, το μόνο που έλειπε ήταν το γκολ για να μετατραπεί σε κάτι τέλειο, εντυπωσίασε με την επίδειξη της ταχύτητάς του, της γεωμετρίας του και με τις «φονικές» πάσες του. Αλλά το πιο δυνατό σημείο αυτού του αγώνα είναι το θάρρος και η «ψυχή» από την πλευρά ενός παίκτη που έκανε το ντεμπούτο του, που δεν φοβόταν κανέναν και τίποτα, που δεν υπέφερε από τον «φόβο του πρωτάρη» όπως θα επιθυμούσε ο συμπατριώτης του Χόρχε Βαλντάνο, που το έδειχνε προς όλες τις κατευθύνσεις, που πήρε την πρωτοβουλία και ανέλαβε ευθύνες στο παιχνίδι παρά το γεγονός ότι υπήρχαν μέσα στο γήπεδο παίκτες όπως ο Ροναλντίνιο και ο Ετό στην καλύτερή τους κατάσταση. Είναι οι εντυπώσεις που έμειναν, αρκούντως επαρκείς, αναμφισβήτητες και επαναβεβαιωμένες. Είναι κρίμα που δεν έπαιξε στον αγώνα του δεύτερου γύρου εξαιτίας του τραυματισμού που υπέστη στον αγώνα με την Τσέλσι.

Τον ίδιο τραυματισμό (μόνο που ήταν στο άλλο πόδι) θα υποστεί στις 15 του Δεκέμβρη του 2007 στο «Μεστάγια», πέντε μέρες πριν το ντέρμπι. Πόνος στο αριστερό πόδι, γυρισμένο κεφάλι, φανέλα ανάμεσα στα δόντια και εξω. Κλασικό αντίο. Απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπάρτσα πρέπει να αφήσει πίσω τον παίκτη που είχε κάνει τη διαφορά σε όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Η ακτινογραφία το επιβεβαιώνει: θλάση του επάνω μέρους του αριστερού δικεφάλου του μηριαίου. Θα ξαναεμφανιστεί 36 μέρες μετά, στις 20 Ιανουαρίου, ενάντια στη Ράθινγκ Σανταντέρ.

Μια ερώτηση: γιατί ο Μέσι «τραυματίζεται» τόσο εύκολα, μέχρι που μερικοί τον φωνάζουν «το αστέρι από πορσελάνη»; Είναι πολλές οι αιτίες που μπορούν να δημιουργήσουν έναν τραυματισμό. Στην περίπτωση του Μέσι, κάποιοι υπογράμμιζαν και τις φυσικές ιδιαιτερότητες του στην ανατομία των μυών του, των οστών του και των προβλημάτων με την ανάπτυξή του, η οποία επετεύχθη με την υποστήριξη των ορμονών. Είναι δύσκολο σε κάθε περίπτωση να προσδιορισθεί με ακρίβεια. Οι γιατροί της Μπαρτσελόνα βρέθηκαν αμέσως κατηγορούμενοι στον Τύπο για τα λάθη τους, σχετικά με την πρόγνωση του χρόνου επανόδου του παίκτη. «Σε εμένα είπαν», εξηγεί ο Χόρχε Μέσι, «ότι το μυϊκό του σύστημα είναι όπως των αθλητών του σπριντ. Του δίνει αυτήν την ταχύτητα που τον χαρακτηρίζει αλλά το ρίσκο των μυϊκών τραυματισμών είναι κάτι σημαντικό. Σε κάθε περίπτωση ο Λίο είναι εντελώς συνειδητοποιημένος για το τι πρέπει να προσέχει και πολύ μάλιστα». Κλείνοντας το θέμα των μυϊκών τραυματισμών πριν ξετυλίξουμε και πάλι το νήμα των γεγονότων στις 10 Μαρτίου του 2007, στο μεσοδιάστημα υπάρχει ακόμη ένας τραυματισμός. Ο Λίο βγαίνει εκτός για 9 εβδομάδες αιφνιδίως, με ένα χτύπημα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Στις 12 Νοεμβρίου του 2006, στον αγώνα ενάντια στη Ρεάλ Σαραγόσα, δέχεται μια σκαριά στο πόδι από τον Αλμπέρτο Κάταγμα στο πέμπτο μετατάρσιο του αριστερού ποδιού. Πρέπει να περάσει από το χειρουργείο για να του τοποθετήσουν μια βίδα προκειμένου να στηρίξουν το σπάσιμο και ένα μόσχευμα για να επισπεύσουν την ανάρρωση.

Πριν από τη συνάντηση με τη Ρεάλ έπαιξε μερικούς καλούς αγώνες, αλλά όπως λέει ο ίδιος: «Μου έλειπε το γκολ. Ήταν κάτι που εκκρεμούσε». Πέτυχε χατ τρικ, το πρώτο του σε υψηλό επίπεδο (είχε βάλει κάποια γκολ αλλά σε αγώνες μικρής σημασίας) και αν και δεν έδωσε τη νίκη στην ομάδα, τουλάχιστον χρειαζόταν για να σώσει η Μπάρτσα στο τέλος την παρτίδα. «Γιατί το να χάνεις από τη Ρεάλ» λέει, «είναι δύσκολο και εκνευριστικό». Και δεν είναι μόνο αυτό, το γκολ επιτρέπει στον Λίο να στείλει ένα μήνυμα: «Δύναμη, Τίο» (το είχε γράψει κάτω από τη φανέλα του), στον νονό του που έχανε τον πατέρα του. Ένας τρόπος για να δείξει όλη του την υποστήριξη σ' ένα αγαπημένο πρόσωπο σε μια στιγμή δύσκολη. Και είχε και άλλη αφιέρωση σε αυτήν τη μαγική νύχτα. Φιλούσε το σήμα της Μπάρτσα. Μετά από το τρίτο γκολ που πέτυχε, ο Μέσι τρέχει και επαναλαμβάνει την κίνηση, (εξηγώντας: «Χρωστάω πολλά στην Μπάρτσα για ό,τι έκανε για εμένα και το ίδιο και στον κόσμο της για την αγάπη που μου έδειξε, και κυρίως, κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων μηνών»). Τρία γκολ και άλλαξε η πορεία μιας κακής αγωνιστικής περιόδου. Πλέον ξεκινώντας από τις 20 Μαρτίου, ο Λίο παίζει πολύ, δεν χάνει ευκαιρίες και δεν βάζει μόνο γκολ αλλά φτιάχνει αριστουργήματα.

 πηγή: barcelonismo.gr

MESSI, LA HISTORIA DEL CHICO QUE SE CONVIRTIOEN LEYENDA

Συγγραφέας: Luca Caioli

Μετάφραση: Αργυρώ Ζαχαρίου

Επιμέλεια: Απόστολος Βαβαρίνης

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημερ. Έκδοσης: 07/05/2012

Σελίδες: 306

ISBN: 978-960-484-328-2

Βιβλιοδεσία: Soft Cover

Σχήμα: 14.5x20.5

Τιμή: 13,99€

Read More

MESSI, Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ #15

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15
Θετική προκατάληψη

Συνέντευξη με τον Χόρχε Βαλντάνο

Όταν τον ρωτάνε πώς θέλει να τον παρουσιάσουν, αυτός απαντάει: «Πρώην ποδοσφαιριστή». Ακόμα και τώρα είναι ο γενικός διευθυντής της Ρεάλ Μαδρίτης και στη ζωή, πέραν τού ότι κέρδισε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με τη φανέλα της Αργεντινής, έκανε πολλά πράγματα: Ποδοσφαιριστής, αθλητικός διευθυντής, συγγραφέας, σχολιαστής. Ο λόγος είναι χωρίς άλλο ένα από τα καλύτερα όπλα του, οι μεταφορές του λόγου ένα μέσο σημαντικό, η ανάλυση μια ευχαρίστηση.

-Μιλάμε για έναν παίκτη που, όπως εσείς, άρχισε με τους Νιουελς. Ας αρχίσουμε με το Μουντιάλ του 2006. Ένα ολόκληρο έθνος τον περίμενε και, από την άλλη, στον αποφασιστικό αγώνα ούτε που μπήκε στο γήπεδο. Γιατί;

«Ο Πέκερμαν είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να αναγνωρίζει τα ταλέντα και ποτέ δεν έπαιξε κρυφτό σε αυτό το θέμα. Μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις για ένα πρόβλημα που δεν γνωρίζουμε, ίσως για κάποιο πρόβλημα φυσικής κατάστασης του παίκτη. Ίσως να μην ήταν σε μια καλή στιγμή. Λέγοντάς το αυτό, ήμουν από εκείνους που υποστήριζαν ότι η Αργεντινή θα έχανε χωρίς τον Μέσι. Στον τελευταίο αγώνα έγιναν πολλά, ο τραυματισμός του Αμπονταντσιέρι, η κούραση του Ρικέλμε, το γκολ του προβαδίσματος της Αργεντινής, όλα τα στοιχεία που επιβάρυναν το θέμα του Μέσι. Ο αγώνας φαινόταν υπό έλεγχο. Η Γερμανία δεν έδειχνε ότι μπορούσε, αλλά είναι αλήθεια ότι, μέσα στην απελπισία που είχε για την ισοφάριση, ένας παίκτης όπως ο Μέσι θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ακαταστασία και την αναστάτωση του αντιπάλου για να βάλει άλλο ένα γκολ. Αλλά όλα αυτά είναι υποθέσεις, προτιμώ να πω ότι αυτά που είχε κατά νου ο Πέκερμαν φτάνουν πιο μακριά από αυτά που θεωρώ εγώ, γιατί έπρεπε να διαχειριστεί περισσότερα δεδομένα».

-Μαζί με αυτό το θέμα ειπώθηκαν πολλά και περί του θέματος του νεαρού της ηλικίας του Μέσι, για την ωριμότητά του, τις αρχές του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, τα αποδυτήρια...

«Ο Μαραντόνα έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στα 21 του και δεν ήταν μια ευτυχής εμπειρία. Δεν ήταν ώριμος σε όλα. Με τον Μέσι υπήρχε μια θετική προκατάληψη: νομίζαμε ότι, εάν έπαιζε, θα είχε δώσει λύση στον αγώνα...».

-Με την ευκαιρία ας μιλήσουμε για τον Μέσι και τον Μαραντόνα.

«Ο Μαραντόνα είχε περισσότερα σημεία αναφοράς στο παιχνίδι του. Ο Ντιέγκο μπορούσε να είναι ο τελικός δέκτης μιας φάσης αλλά το ίδιο και ο οργανωτής. Ο Μέσι είναι πιο "βαθύς". Με τις ικανότητές του, με τη φυσική του ταχύτητα, τη νοητική και την τεχνική, έχει πάντα την τάση να ψάχνει την εστία, το γκολ. Ο Ντιέγκο μερικές φορές πατούσε τον επιταχυντή του, ο Μέσι ζει με τον επιταχυντή σε βάθος. Είναι μια αμαρτία της νεότητας. Πρέπει να μάθει, όπως έλεγε ο Μενότι, να είναι στον αγώνα "ένας οποιοσδήποτε". Δεν μπορεί να είναι πάντα Μέσι, γιατί εάν κάποιος είναι πάντοτε σε θέση να ενεργοποιήσει μια βόμβα, ο αντίπαλος είναι διαρκώς με την προσοχή του σε αυτόν και είναι πιο δύσκολο να τον ξαφνιάσεις. Ομοιότητες: στον Λίο Μέσι συμβαίνει το ίδιο που συνέβαινε και στον Μαραντόνα, είναι μια προσωπικότητα με πολύ βάρος, που μπορεί να υπερκεράσει την ομάδα. Δεν είναι όπως ο Ζιντάν και ο Πλατινί, που είχαν ανάγκη την ομάδα για να αποδείξουν την ομαδική τους ικανότητα. Ο Μέσι χρειάζεται τους συμπαίκτες του για να του δώσουν την μπάλα, μετά το έργο είναι πολύ προσωπικό. Διαφορές: η φυσική του κατάσταση. Ο Ντιέγκο έφτασε στη Νάπολη με οκτώ κιλά επιπλέον και συνέχιζε να είναι καθοριστικός. Το παιχνίδι του Μέσι χρειάζεται εκρηκτικότητα και αυτό τον υποχρεώνει να διατηρεί μια τέλεια φυσική κατάσταση».

-Πώς βλέπετε σήμερα τον Μέσι;

«Έχει ωριμάσει. Έχει μια ικανότητα φυσική να συσχετίζεται με τον ανταγωνισμό στο παιχνίδι. Δίνει την αίσθηση ότι είναι ευτυχής με την μπάλα στα πόδια του. Δεν τον προσδιορίζει το γενικότερο πλαίσιο. Ούτε οι προσδοκίες που έχει δημιουργήσει. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό των μεγάλων παικτών, που δεν φοβούνται. Στα σταυροδρόμια της καριέρας του, όπου κάποιος μπορεί να διαψεύσει το μέγεθος της προσωπικότητάς του, μας έδωσε καταπληκτικές φάσεις. Είμαστε μπροστά από έναν παίκτη με τεράστια γοητεία που, αν και μαρκαρισμένος από τρεις αντιπάλους, με την πλάτη γυρισμένη στο τέρμα, αποκλεισμένος στη γωνία του κόρνερ, μπορεί να γίνει επικίνδυνος».

-Το μέλλον του;

«Θα μου άρεσε να το είχα εγώ το μέλλον του... έχει όλες τις προϋποθέσεις για να μετατραπεί στον πρώτο πραγματικά μεγάλο ποδοσφαιριστή του 21ου αιώνα. Ο 20ος αιώνας σηματοδοτήθηκε από την ύπαρξη του Πελέ, του Μαραντόνα, του Κρόιφ, του Ντι Στέφανο. Αυτή τη δεκαετία μπορεί να τη σηματοδοτήσει αυτός μαζί με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Αυτή είναι μια κατάσταση καταπληκτική. Η μητέρα φύση του έδωσε όλα τα δυνατά μέσα. Τώρα αυτός πρέπει να διαχειριστεί το ταλέντο του. Έχει ένα αβαντάζ, βλέπει τον εαυτό του εξ αποστάσεως. Και μετά, ο Λίο έξω από το γήπεδο δεν παράγει πρωταγωνιστικούς τίτλους, τους κατασκευάζει ο ίδιος με την μπάλα και τα πόδια του. Μια άλλη διαφορά με τον Μαραντόνα είναι ότι ο Ντιέγκο είχε μια διπλή γοητεία: ήταν ποδοσφαιριστής από τη μια και από την άλλη αντάρτης, προκλητικός. Ζούσε πάντα σαν να ήταν πάνω σε ένα ηφαίστειο».

-Μία συμβουλή για να τελειώσουμε;

«Ο Μέσι πρέπει να ζήσει τη στιγμή με ηρεμία, δεν πρέπει να βιάζεται. Είναι σίγουρο ότι το ποδόσφαιρο σήμερα έχει ένταση, αλλά ο Λίο πρέπει να αφήσει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του».

 πηγή: barcelonismo.gr

MESSI, LA HISTORIA DEL CHICO QUE SE CONVIRTIOEN LEYENDA

Συγγραφέας: Luca Caioli

Μετάφραση: Αργυρώ Ζαχαρίου

Επιμέλεια: Απόστολος Βαβαρίνης

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημερ. Έκδοσης: 07/05/2012

Σελίδες: 306

ISBN: 978-960-484-328-2

Βιβλιοδεσία: Soft Cover

Σχήμα: 14.5x20.5

Τιμή: 13,99€

Read More

MESSI, Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ #14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

Ούτε ένα λεπτό

30 Ιουνίου 2006

Τα γιγαντιαία αστέρια είναι άλλα. Ο Ροναλντίνιο, πάνω από όλους. Σύμφωνα με τη γνώμη των αναλυτών, των σχολιαστών και των οπαδών, θα είναι αυτός που θα λάμψει περισσότερο. Ο καλύτερος παίκτης του Μουντιάλ, ο κορυφαίος γκολτζής, προβλέπουν πολλοί. Μεταξύ των άλλων και επειδή η Βραζιλία, σύμφωνα με τους προπονητές, τους παίκτες, τις εφημερίδες, τις τηλεοράσεις, είναι το φαβορί για να πάρει στο σπίτι της τον τίτλο. Το να στοιχηματίσει κανείς για τον Βραζιλιάνο της Μπάρτσα είναι λογικό και εύκολο. Έρχεται από μια αγωνιστική περίοδο εκπληκτική: Χρυσή Μπάλα, πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Το μόνο που του λείπει για να στεφθεί βασιλιάς είναι ένας δεύτερος παγκόσμιος τίτλος.

Συνεχίζοντας στη λίστα, ένας άλλος Βραζιλιάνος, ο Ρονάλντο, από τον οποίο αναμένεται η «νιοστή» ανάστασή του, και μετά ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, το ποπ αστέρι του ποδοσφαίρου και ο Ζιντάν, μπροστά στην τελευταία πρόκληση της καριέρας του. Τους ακολουθεί ένα γκρουπ που αποτελείται από τον Φίγκο, τον Μπάλακ, τον Τόρες, τον Φαν Νιστελρόι και τον Ντελ Πιέρο.

Εάν αναφερθούμε στην Αργεντινή το όνομα του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, 28 χρόνων, ο οποίος γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, μέσος, παίζει στη Βιγιαρεάλ, κανένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο ενεργητικό του, αλλά είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται ο ομοσπονδιακός προπονητής Χοσέ Πέκερμαν. Η «αλμπισελέστε» έχει διαμορφωθεί γύρω από αυτόν και το παιχνίδι της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι μπορεί να κάνει στην ημέρα του ο Ρικέλμε. Ένας ποδοσφαιριστής ήρεμος, φορτωμένος με την ευθύνη της ομάδας. Πρέπει να δίνει δύναμη, πρέπει να φτιάχνει το παιχνίδι και να κάνει τα «μαγικά», πρέπει να κινείται μέσα στους χώρους ψάχνοντας την αποφασιστική πάσα για τους επιθετικούς. Και ο Μέσι; Ωραία... Ο Μέσι μπαίνει στην κατηγορία των μέσων αστέρων ή καλύτερα των νέων με πολλές υποσχέσεις. Του έχουν κολλήσει την ετικέτα τού νέου Μαραντόνα, το Παγκόσμιο Κύπελλο θα πρέπει να είναι η σκηνή στην οποία θα ξαφνιάσει όλο τον κόσμο στην ηλικία των 18 ετών, μετά από την εκτίναξη του στη διεθνή σκηνή, στο «Στάμφορντ Μπριτζ». Οι φίλαθλοι του ποδοσφαίρου τον έχουν συμπεριλάβει, μαζί με τον Πορτογάλο Κριστάνο Ρονάλντο και τον Λουίς Βαλέντσια από το Εκουαδόρ, στη λίστα των 6 υποψηφίων (οι άλλοι τρεις που προτάθηκαν από τη ΦΙΦΑ ήταν ο Σεσκ Φάμπρεγας, ο Ελβετός Τρανκουίλο Μπαρνέτα και ο Γερμανός Λούκας Ποντόλσκι) μεταξύ των οποίων θα επιλεγεί ο καλύτερος νέος παίκτης στον κόσμο (γεννημένος από την 1η Ιανουαρίου του 1985) που θα διακριθεί στα γήπεδα της Γερμανίας για το στυλ του, το χάρισμα, το καθαρό παιχνίδι και το πάθος του για το ποδόσφαιρο. Οι Αργεντινοί θέλουν να τον δουν να κατακτάει αυτό τον τίτλο, εναποθέτουν πάνω του πολλές ελπίδες και επιθυμούν να επιβεβαιωθεί απόλυτα, με τη φανέλα της Εθνικής, το «θαύμα» που αναφέρουν στην Ευρώπη ως τον κληρονόμο του «Μαραμόντο» (χαρακτηρισμός για τον Μαραντόνα). Από την εποχή του «Πίμπε Ντε Όρο» ονειρεύονταν έναν παίκτη διαφορετικό, θεαματικό, μαγικό, τον οποίο μπορούν να αγαπήσουν και να σέβονται όπως το έκαναν και ακόμα το κάνουν με τον Ντιέγκο. Εν τέλει ήταν ο ίδιος ο «Πελούσα» (Μαραντόνα), ο οποίος, μερικούς μήνες μετά, ζήτησε να δοθεί το νούμερο 10 στον Μέσι, μια φανέλα που η Ομοσπονδία της Αργεντινής είχε αποσύρει προς τιμήν του. Σίγουρα ο Λίο μεγάλωσε μακριά από την πατρίδα που γεννήθηκε, αλλά τους τελευταίους μήνες, για να επανέλθει από τον τραυματισμό που υπέστη στον αγώνα με την Τσέλσι, επέστρεψε στην πατρίδα του. Βρήκε χρόνο να εμφανιστεί, για να κάνει συνεντεύξεις και να αφήσει συγκεκριμένα μηνύματα για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πολυεθνικές και αργεντίνικες εταιρείες στηρίχτηκαν σε εκείνον για να γευτούν τα πλεονεκτήματα από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Για να μη μιλήσουμε για την Αdidas, την αθλητική εταιρεία της Γερμανίας που είχε καλύψει ολόκληρες επιφάνειες, από τη Ρώμη μέχρι το Μπουένος Άιρες και περνώντας από το Βερολίνο, με γιγάντια πόστερ με το πρόσωπο του. Τελικά, τις παραμονές του Μουντιάλ, τουλάχιστον στον χώρο της διαφήμισης, κερδίζει με μεγάλη διαφορά τους συμπαίκτες της ομάδας του. Χωρίς άλλο είναι ο πιο αγαπητός στα ΜΜΕ από τους παίκτες της «αλμπισελέστε». Αλλά όλη αυτή η διαφήμιση γεννάει εχθρότητα. Ένα επιπλέον πρόβλημα για τον μικρό για να γίνει αποδεκτός στην εθνική του Πέκερμαν.

Επρόκειτο για ένα γκρουπ παικτών στο οποίο έφτασε πρόσφατα, χάρη στην επιτυχία με την κατάκτηση του Μουντιάλ κάτω των 20. Το ντεμπούτο με τη φανέλα με το εθνόσημο ήταν στις 17 του Αυγούστου του 2005 σε ένα φιλικό αγώνα ενάντια στην Ουγγαρία στη Βουδαπέστη, στο στάδιο που ήταν αφιερωμένο στον Φέρεντς Πούσκας. Μπαίνει στη θέση του Μάξι Λόπες στο 65° λεπτό του αγώνα και παραμένει στο γήπεδο λίγο περισσότερο από 40 δευτερόλεπτα. Στη δεύτερη μόλις επαφή του με την μπάλα, ντριμπλάρει τον Βάντσζακ. Ο Ούγγρος τον τραβάει από την «ολόλαμπρη» φανέλα με το νούμερο 18, ο Μέσι σηκώνει το χέρι του και σπρώχνει προς τα πίσω. Ένα χτύπημα στο πρόσωπο του αντιπάλου αμυντικού. Ο Μάρκους Μερκ, ο Γερμανός διαιτητής, δεν έχει αμφιβολίες. Αγκωνιά. Και εν μέσω των διαμαρτυριών των Αργεντινών βγάζει την κόκκινη κάρτα. Αποβολή από τον αγώνα με την πρώτη του εμφάνιση. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ο Λίο είχε ονειρευτεί.  Θα περάσει το υπόλοιπο του αγώνα κλαίγοντας. Δεν έκαναν τίποτα τα λόγια συμπαράστασης του προπονητή και των συμπαικτών της ομάδας του που θεωρούσαν υπερβολική την απόφαση του διαιτητή. Μετά το ατυχές ντεμπούτο ήρθαν άλλοι αγώνες στους οποίους «έβγαλε το αγκάθι» και συντονίστηκε με το γκρουπ. Αλλά δεν είναι εύκολο. Ο Μέσι όπως γνωρίζουν όλοι πια είναι ντροπαλός. Μιλάει λίγο με τους συμπαίκτες του και με τους τεχνικούς. Δεν λείπουν ανέκδοτες αφηγήσεις που το αποδεικνύουν, όπως όταν ο προπονητής, κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης των διεθνών στη Μαδρίτη, παρουσίασε όλη την ομάδα στον μορφωτικό ακόλουθο των Αργεντινών κατά τη διάρκεια ενός μπάρμπεκιου (σ.σ. ενός «τελετουργικού για την κοινωνικοποίηση όλων των Αργεντινών»). Ο Λίο δεν άνοιξε το στόμα του ούτε για να ζητήσει ένα λουκάνικο. Μια σιωπή απίστευτη που εντυπωσίαζε και τρόμαζε τους υπόλοιπους. Και ο Μέσι δεν εγκατέλειπε τη σιωπή του ούτε για να κρατήσει τους τύπους. Για παράδειγμα: όταν τα Χριστούγεννα όλοι οι Αργεντινοί παίκτες, με την επιστροφή τους στην πατρίδα για διακοπές με τις οικογένειές τους, πηγαίνουν να χαιρετήσουν τον ομοσπονδιακό τεχνικό, ο Μέσι δεν παρουσιάστηκε. Και εκείνη την περίοδο η Ομοσπονδία του Αργεντίνικου Ποδοσφαίρου συναντούσε προβλήματα ακόμη και με το να εντοπίσει πού βρισκόταν. Το παιδί δεν ακολουθούσε τους κανόνες συμπεριφοράς, που ήταν τόσο σημαντικό για το αργεντίνικο ποδόσφαιρο, ούτε την ιεραρχία. Δεν ήταν απείθαρχος, ούτε συμπεριφερόταν άσχημα, μα ούτε και το έκανε επί τούτου, σήμαινε ότι απλά ήταν έτσι ο χαρακτήρας του. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των προπονήσεων που προηγήθηκαν από το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών, έχει αντίπαλο στα διπλά τον Γκαμπριέλ Χάιντσε. Τον αντιμετωπίζει πρόσωπο με πρόσωπο μία, δύο, τρεις, τέσσερις φορές και τον περνάει και σε κάποια στιγμή παρεξήγησης κολλάει το πρόσωπο του στο πρόσωπο του Χάιντσε. Ο πρώην αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης, με πληγωμένο εγωισμό, ήταν σε κατάσταση έκρηξης και ανταπόδοσης της προσβολής. Έπρεπε να μεσολαβήσει ο Πέκερμαν για να σώσει τα πόδια του μικρού και την τιμή του άλλου παίκτη. Μια σκηνή που επαναλήφθηκε και με άλλους πρωταγωνιστές στη Νυρεμβέργη, όπου έγινε ένα μέρος της προετοιμασίας της Αργεντινής σε γερμανικό έδαφος. Θρασύς, είναι το λιγότερο που μπορεί κανείς να πει για τον νέο παίκτη της Μπαρτσελόνα. Ο Μαραντόνα, για να επανέλθουμε στον παραλληλισμό, στα 18 του χρόνια, αν και αποτελούσε μια φιγούρα εξελισσόμενη, δεν ήταν στις επιλογές του Σέζαρ Λουίς Μενότι για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 78. Ο Μέσι είναι στη Γερμανία, αλλά είναι αναγκαίο να θυμηθούμε ότι, από τη δεκαετία του τριάντα, κανένας παίκτης της «αλμπισελέστε» δεν μπήκε στην ομάδα για να αγωνιστεί σε μια τελική φάση σε ηλικία 18 ετών. Το παιδαγωγικό μάθημα που ακολουθούσαν ανέκαθεν με τα «ταλέντα» οι άνθρωποι που κάθονταν στον πάγκο έλεγε ότι ήταν αναγκαίο να προστατεύονται όσο το δυνατόν περισσότερο οι νέοι παίκτες που ήταν σε εξέλιξη και ότι δεν θα έπρεπε να αφήσουν να πέσει επάνω τους το βάρος μιας πιθανής ήττας. Συμπεριλαμβανομένου και του ρίσκου να πάθουν και κάποιον τραυματισμό. Και η ιστορία αυτών των περιπτώσεων πέρασε, όπως πέρασε και ο τραυματισμός που είχε υποστεί στις 7 του Μαρτίου. Ο Μεσι φαινόταν εντελώς θεραπευμένος, ήδη είχε παίξει σε διάφορα φιλικά παιχνίδια πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, αλλά κάποιοι στα αποδυτήρια έλεγαν ότι ακόμα είχε μυϊκές ενοχλήσεις. Ψυχική κατάσταση: ικανοποιημένος για τη συμμετοχή στο πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο. Στις δηλώσεις την παραμονή υποστηρίζει ότι οι Βραζιλιάνοι, με τον φίλο του τον Ροναλντίνιο απέναντι του, είναι φαβορί, αλλά και «εμείς έχουμε ομαδάρα». Και ότι στην ομάδα υπάρχουν πολλοί μεγάλοι παίκτες. «Οπωσδήποτε θα πάμε βήμα, βήμα, αγώνα με τον αγώνα. Και επίσης είναι αλήθεια ότι έχουμε πολύ καλούς αντιπάλους και ότι όλες οι συναντήσεις πρόκειται να είναι πολύ δύσκολες. Αλλά εγώ πιστεύω ότι η Αργεντινή μπορεί να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου». Η «αλμπισελέστε» είναι στον 3ο Όμιλο, που θεωρείται από την αρχή σαν το γκρουπ του «θανάτου»: Ακτή Ελεφαντοστού, Σερβία-Μαυροβούνιο και Ολλανδία. Καθόλου εύκολο, κυρίως με το βάρος της αποτυχίας του προηγούμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Κορέα και την Ιαπωνία.

Σάββατο 10 Ιουνίου, στο Αμβούργο, στις εννέα το βράδυ, ο πρώτος αγώνας με την Ακτή Ελεφαντοστού. Πέντε μέρες πριν, κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης, ο Μέσι υπέστη μία κάκωση, γι’ αυτό ήταν δύσκολο να παίξει. Η σκέψη του προπονητή ήταν να τον βάλει όταν χρειαστεί και να τον χρησιμοποιήσει όταν η ένταση ανέβει πολύ, γιατί ανάμεσα στα άλλα δεν ήταν πεπεισμένος ότι ο Λίο μπορούσε να αποδώσει το εκατό τοις εκατό. Έτσι, δηλώνει ότι: «Δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τίποτα και να δημιουργήσουμε προσδοκίες. Σε κάθε προπόνηση τον βλέπαμε να επανακτά τη φόρμα του. Και κάθε φορά ήταν καλύτερα. Είμαστε ικανοποιημένοι με τις προσπάθειες που έκανε για να βρίσκεται μαζί μας». Έμεινε στον πάγκο. Από αυτό το «προνομιακό» παρατηρητήριο ο Λιονέλ βλέπει πώς ο Κρέσπο βάζει με τον συνηθισμένο του ποδοσφαιρικό τυχοδιωκτισμό το γκολ νούμερο 30 με τη φανέλα της «αλμπισελέστε». Βλέπει πώς ο Ρικέλμε, σε μια ανυποψίαστη στιγμή, έχει μια θεϊκή έμπνευση, και κοιτώντας στην εξέδρα στέλνει την μπάλα ακριβώς εκεί που έπρεπε να πάει, στον Χαβιέρ Σαβιόλα, ο οποίος αστοχώντας στο πρώτο χτύπημα, δεν συγχώρησε στο δεύτερο τον τερματοφύλακα Τισιέ. Βλέπει πώς «οι ελέφαντες» μάχονται και προσπαθούν να κάνουν παιχνίδι χωρίς να το κατορθώνουν να αντιμετωπίσουν την άμυνα της Αργεντινής -αυτό θα το πετύχουν στο τέλος μόνο με τον γνωστό Ντρογκμπά- μια άμυνα που ήταν υπό την καθοδήγηση του αλάνθαστου Αγιάλα. Το αποτέλεσμα 2-1. Η «αλμπισελέστε» αφήνει υποσχέσεις ακόμα και χωρίς αυτόν (τον Μέσι). Λέει ο Πέκερμαν, σχολιάζοντας τον αγώνα: «Το ποδόσφαιρο για μένα πάντα είναι ίδιο. Οι προσδοκίες μου για αυτήν την ομάδα προέρχονται από την ανάλυση και όχι μόνο από την επιθυμία. Στο ντεμπούτο, είχαμε ένα μεγάλο προβάδισμα από την πλευρά της άμυνας κρατώντας μακριά τους πολύ επικίνδυνους παίκτες της Ακτής Ελεφαντοστού. Είναι αλήθεια ότι μας έλειπε ένταση. Αλλά το καλό είναι ότι δεν εκνευριστήκαμε καθόλου». Δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ κανείς για να καταλάβει οτι ήταν ικανοποιημένος με το πώς είχαν πάει τα πράγματα, για αυτό, στον επόμενο αγώνα ενάντια στη Σερβία-Μαυροβούνιο, την οποία φοβόταν (δεν τον αποπροσανατόλιζε η ήττα της Σερβίας από την Ολλανδία), δεν είχε καμία πρόθεση να ανακατέψει την τράπουλα που είχε βάλει στο τραπέζι, εκτός από το γεγονός ότι έβαλε στο παιχνίδι τον Λούτσο Γκονζάλες στη θέση του Εστέμπαν Καμπιάσο. Με λίγα λόγια, ο Μέσι στο γήπεδο του Γκεζελκίρχεν, στις 16 Ιουνίου, βρίσκεται εκ νέου στον πάγκο των αναπληρωματικών. Του κάνει παρέα ο Κάρλος Τέβες. Εξήντα πέντε λεπτά για να δει τρία γκολ και για να φανταστεί αυτούς που θα μπορούσαν να τον μαρκάρουν. Στη συνέχεια, τον βλέπουμε να έχει σηκωθεί, με το φωσφοριζέ φανελάκι του αναπληρωματικού, και να προετοιμάζεται κάνοντας ζέσταμα λίγο πιο μακριά από τον πάγκο. Το ζέσταμά του έδινε υποσχέσεις ότι θα έμπαινε στον αγώνα. Μετά πάλι πίσω στον πάγκο, ακολουθώντας τις κινήσεις και τις υποδείξεις του προπονητή και, τελικά, ο Ούγκο Τοκάλι, ο βοηθός προπονητή, τον στέλνει να φορέσει τη γαλάζια φανέλα με το νούμερο 19. Στο 74° λεπτό κάνει το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Μπαίνει αντικαθιστώντας τον Μάξι Ροντρίγκες.

Και μαζί με αυτόν μπαίνει στο γήπεδο και ο άλλος μικρούλης, ο Κάρλος Τέβες. Στη θέση που βρισκόταν στην εξέδρα ο Μαραντόνα σηκώνει τα χέρια του ψηλά στον ουρανό και φωνάζει και θριαμβολογεί μαζί με τους χιλιάδες Αργεντινούς φιλάθλους.

Τραγουδάνε: «Οέεε, οέεεε, Μεεέ.,.σιιιι, Μεεέ...σιιι»!!!

Κάποιος σηκώνει μια αφίσα με το πρόσωπο του «Ψύλλου» δίπλα στο τρόπαιο του Μουντιάλ. Από κάτω είναι γραμμένο: «Αυτό είναι το όνειρο μου». Άλλοι κυματίζουν ένα πανό στο οποίο μπορεί κάποιος να διαβάσει: «Είναι Αργεντινός και είναι ο Μεσσίας». Μία κοπέλα κρατούσε ένα πανό που τράβηξε την προσοχή και ζητούσε: «Χοσέ, άφησε να μπει ο Μέσι (σε παρακαλώ)». Μέχρι εκείνη τη στιγμή η «αλμπισελέστε» είχε παίξει καλά, χωρίς καμία αντίρρηση, αλλά όταν μπήκε ο «Ψύλλος» η «μουσική» άλλαξε, το νούμερο 19 υποχρέωσε να ξυπνήσει μια ομάδα που ήδη είχε συμβιβαστεί με το αποτέλεσμα, την υποχρέωσε να ξαναρχίσει να τρέχει, και να επιταχύνει περισσότερο και περισσότερο. Του δίνουν την μπάλα και επιτίθεται με μοναδικό σκοπό να φτάσει μέχρι την εστία των αντιπάλων. Προσφέρει θέαμα με «χορευτικές» κινήσεις. Ένα φάουλ που χτυπήθηκε γρήγορα και ο Λίο ξεγλιστράει από την αριστερή πλευρά του γηπέδου, φτάνει στην τελική γραμμή στο βάθος, σηκώνει το κεφάλι του και σεντράρει χαμηλά, η μπάλα κάνει «πασαρέλα» μπροστά από τα δοκάρια του τέρματος, ακριβώς όσο χρειάζεται για να μπορέσει ο Κρέσπο, προλαβαίνοντας την άμυνα των Σέρβων, να απλώσει το πόδι και να κάνει τον φωτεινό πίνακα να καταγράψει το τέταρτο γκολ. Λεπτό 87° του αγώνα: ο Τέβες, ο Κρέσπο, και πάλι ο Τέβες και αφού είχε ήδη επιτευχθεί το πέμπτο γκολ, έρχεται μια μακρινή μπαλιά ακριβείας για τον «Σπίντι Γκονζάλες» Μέσι, που μπαίνει με μεγάλη ταχύτητα από τη δεξιά πλευρά. Ξεπερνά την άμυνα και, στέλνοντας την μπάλα μεταξύ του δοκαριού και του χεριού του τερματοφύλακα, κάνει το έκτο γκολ. Ο Κρέσπο πηγαίνει να τον αγκαλιάσει, και γίνεται ένας χαμός στις κερκίδες. Αυτή τη φορά το ντεμπούτο ήταν εξαιρετικό, ακόμα και αν, όπως πάντα, ο άμεσα ενδιαφερόμενος το υποβιβάζει: «Δεν σκεφτόμουν το ντεμπούτο μου. Σκεφτόμουν να κερδίσουμε τον αγώνα από τη μια και από την άλλη ότι είχα όρεξη να παίξω. Στην πραγματικότητα δεν μπήκα στη λογική τού να σκεφτώ ότι βρίσκομαι στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και ότι σήμερα εκπλήρωσα ένα όνειρο».

Ο Πέκερμαν πρέπει να αντιμετωπίσει το δίλημμα. Η πατρίδα τον καλεί να χρησιμοποιήσει τον Μέσι από την αρχή. Να μην περιμένει μέχρι το 74° λεπτό του αγώνα και το δεύτερο ημίχρονο. Και ο Τύπος που βλέπει το ωραίο και αυτό που πουλάει, ζητάει το ίδιο. «Και ποιος Τύπος ή ποια πατρίδα δεν θα έκανε το ίδιο, αγαπητοί φίλοι;», έγραφε ο Πεπ Γκουαρδιόλα στο σχόλιο του στην «Ελ Παΐς». «Μόνο αυτός (ο Πέκερμαν) θα αποφάσιζε τι θα κάνει με αυτήν την ιδιοφυΐα. Κανείς δεν αμφέβαλλε ότι ο Μέσι μπορούσε να παίξει με την ίδια απόδοση και στα 90 λεπτά του αγώνα αντί για 15 λεπτά. Εχθές ήταν όπως στην περίπτωση που μια μητέρα έχει φυλαγμένη στην τσάντα της μια καραμέλα, και μάλιστα τόσο καλά φυλαγμένη ώστε να τη δώσει στον μικρό της όταν δεν σταματά τα κλάματα. Αυτό λειτουργεί πάντα, αν και στην περίπτωσή μας ήταν μόνο για δεκαπέντε λεπτά».

Τελικά η απόφαση δεν ήταν τόσο δύσκολη, η καυτή πατάτα καίει λιγότερο γιατί ο τελευταίος αγώνας του 3ου Ομίλου με την Ολλανδία ήταν αδιάφορος. Και οι δύο ομάδες είχαν ήδη προκριθεί στην επόμενη φάση στους οκτώ, αυτό που παίζεται είναι η πρώτη θέση στον όμιλο. Ο Πέκερμαν μπορούσε τώρα να έχει με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: ο Τέβες και ο Μέσι στην αρχική ενδεκάδα, ο Σαβιόλα και ο Κρέσπο εκτός για να αποφευχθεί και κάποιος τραυματισμός που θα μπορούσε να είναι καθοριστικός για τον επόμενο αγώνα. Έτσι, λοιπόν, όλοι ευχαριστημένοι και κυρίως αυτοί που ήθελαν να δουν και πάλι τον ιδιοφυή μικρό Ροζαριάνο. Ανάμεσα σ' αυτούς που περιμένουν την εμφάνιση του στις 21 Ιουνίου στο «Βάλντσταντιουμ» της Φραγκφούρτης είναι ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Μισέλ Πλατινί, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ και φυσικά ο Ντιέγκο Μαραντόνα που φορούσε την αξεπέραστη φανέλα των «αλμπισελέστε». Με μια λέξη, ο «Όλυμπος των θεών» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Ο Λίο είναι ο τελευταίος που κατέβηκε από το πούλμαν της ομάδας με το ipod στα αυτιά, αφού έριξε μια ματιά στο γήπεδο και συζήτησε με τους Ολλανδούς συμπαίκτες του στην Μπαρτσελόνα (Φαν Μπρόνχορστ και Φαν Μπόμελ), ήταν και ο τελευταίος που άρχισε το ζέσταμα. Τη στιγμή που έμπαινε στο γήπεδο ακολουθούσε στη σειρά του πίσω από τους συμπαίκτες του. Στα πόδια του ένα ζευγάρι παπούτσια της Αάΐά2$ που του είχε δώσει η εταιρεία ειδικά για το Μουντιάλ. Ήταν γραμμένο το όνομά του, υπήρχε ο ήλιος της αργεντίνικης σημαίας και η φράση: «Το χέρι του θεού» και μια ημερομηνία: 22 Ιουνίου του 1986. Την επόμενη ημέρα θα έκλειναν 20 χρόνια από τότε που ο Ντιέγκο έβαλε στην Αγγλία, με το χέρι και το πόδι, τα δύο γκολ στο Μουντιάλ του '86. Στις εξέδρες, μεγάλες προσδοκίες. Τι θαυμάσιο, αυτή τη φορά θα παίζει ο Μέσι. Εάν σε δεκαπέντε λεπτά έκανε τόσα, ποιος ξέρει τι θα έκανε στα ενενήντα. Αλλά χωρίς αμφιβολία αυτή δεν είναι η νύχτα του, η παρουσία του στο γήπεδο είναι υποτονική ή περίπου τέτοια. Στο πρώτο ημίχρονο παίζει από τη δεξιά πλευρά και είναι μαρκαρισμένος στην άμυνα ζώνης από τον Τιμ Ντε Κλερ. Γίνεται κάτοχος της μπάλας σε έντεκα φάσεις και δίνει επτά καλές πάσες. Στο δεύτερο ημίχρονο αλλάζει, παίζει από την αριστερή πλευρά, όπου τον καλύπτει ο Κιου Γιάλιενς. Σε είκοσι τρία λεπτά κάνει τρεις μπαλιές, από τις οποίες μόνο μία είναι εξαιρετική. Στο 69° λεπτό ο Πέκερμαν τον αντικαθιστά με τον Χούλιο Κρουζ. Είναι λίγα όσα μπορεί να θυμηθεί κανείς: ένας αριστεροπόδαρος ακίνδυνος, μια βαθιά μπαλιά στον Καμπιάσο που αποκρούστηκε με δυσκολία από τον Φαν Ντερ Σαρ, μια απίστευτη πάσα για τον Μάξι Ροντρίγκες και ένα ωραίο ένα - δύο με τον Ρικέλμε με ένα τελικό σουτ που καταλήγει λίγο έξω από το δοκάρι. Ήταν ο αγώνας (Αργεντινή-Ολλανδία) της πρώτης φάσης του Μουντιάλ που όλοι περίμεναν περισσότερο, μία σύγκρουση μεταξύ δύο δυνάμεων του παγκοσμίου ποδοσφαίρου με πολύ παρελθόν (ανάμεσα στις σημαντικότερες ο τελικός του 1978 στην Αργεντινή) που χωρίς άλλο απογοήτευσαν. Μερικές εφημερίδες υπαινίσσονταν με κακία ότι η «φτωχή» εμφάνιση του νούμερο 19 θα δώσει στον Πέκερμαν την τέλεια δικαιολογία για να τον γυρίσει ξανά στον πάγκο.

Και έτσι είναι. Στις 24 Ιουνίου, την ημέρα των γενεθλίων του, καταλήγει να είναι και πάλι θεατής από τον πάγκο για ογδόντα τέσσερα λεπτά. Και αυτή τη φορά η Αργεντινή δεν λειτουργεί, το Μεξικό, η ομάδα που είχε ομοσπονδιακό τεχνικό τον Αργεντινό Ρικάρντο Ντε Βόλπε, τη φέρνει σε δύσκολη θέση. 'Οταν ο Μέσι μπαίνει στο ματς αντικαθιστώντας τον Σαβιόλα το αποτέλεσμα είναι 1-1. Ο αγώνας πηγαίνει σε παράταση Και εκεί το παιδί της Μπάρτσα αλλάζει τον ρυθμό της ομάδας, της δίνει το απαραίτητο βάθος και περνάει από τα πόδια του η μπαλιά που θα καταλήξει σε μια γκολάρα από τον Μάξι Ροντρίγκες. Ο Μάξι κοντρολάρει με το στήθος και με το αριστερό πόδι εξαπολύει ένα βολέ που καταλήγει στο παραθυράκι του τέρματος. Η Αργεντινή, με περισσότερα προβλήματα και δυσκολίες από όσο αναμενόταν, βρίσκεται στους «8», στα προημιτελικά της τελικής φάσης.

Στο Βερολίνο, στις 30 Ιουνίου, αντιμετωπίζει τη διοργανώτρια και οικοδέσποινα του Μουντιάλ, τη Γερμανία. Εκατόν είκοσι λεπτά αγώνα, από τα οποία ο Λίο Μέσι δεν έπαιξε ούτε ένα. Είναι ένα αίνιγμα και προκαλεί αντιπαραθέσεις, για έναν αγώνα που κατέληξε με τον αποκλεισμό της Αργεντινής στα πέναλτι (4-2, μετά από την ισοπαλία στον κανονικό αγώνα 1-1).

Ας ξαναδούμε το φιλμ του αγώνα για να καταλάβουμε πώς γίνεται η ομάδα που έπρεπε να ήταν η «αποκάλυψη» στο Παγκόσμιο Κύπελλο να καταλήγει να μην κερδίσει τον αποφασιστικό αγώνα. Ο Πέκερμαν έχρισε βασικό στην ενδεκάδα τον Τέβες στη θέση του Σαβιόλα, και από πίσω του δίνει θέση βασικού στον Λούτσο Γκονζάλες. Δύο παίκτες που λειτουργούσαν, καμία ένσταση. Η πρώτη αλλαγή στο 71° λεπτό: Ο τερματοφύλακας Πάτο Αμπονταντσιέρι χτύπησε σε μια φάση με τους «γερμανικούς πύργους». Τον αντικαθιστά ο Λέο Φράνκο. Έξω επίσης ο Ρικέλμε, «ήταν κουρασμένος», θα πει ο προπονητής. Στη θέση του μπαίνει ο Καμπιάσο. Ο Πέκερμαν ψάχνει την ισορροπία ή καλύτερα προσπαθεί να κλειδώσει αμυντικά το μέχρι τότε αποτέλεσμα. Η Αργεντινή κερδίζει I -0 χάρη σε μια κεφαλιά του Αγιάλα, έπειτα από εκτέλεση κόρνερ, καταφέρνοντας να αποφύγει τα δυνατά μαρκαρίσματα των Γερμανών. Και φτάνει η τελευταία αλλαγή του, η τρίτη κατά σειρά, αντικαθιστώντας τον Κρέσπο με τον αναπληρωματικό Κρουζ στο 79° λεπτό, ακριβώς ένα λεπτό πριν ο Κλόζε πετύχει με κεφαλιά το γκολ της ισοφάρισης. Για να αλλάξει η κατάσταση και το αποτέλεσμα θα έπρεπε η ομάδα να έχει ταχύτητα, ικανότητα και επινοητικότητα, χαρακτηριστικά τα οποία ο Κρουζ δεν διέθετε και ο Τέβες δεν μπορούσε πια να έχει εξαιτίας της κόπωσης που είχε αποκομίσει κατά τη διάρκεια του αγώνα. Εν τέλει, έλειπε ο Μέσι. Εάν είχε μπει στο γήπεδο, λέει «η φωνή του λαού», η Αργεντινή θα είχε κλειδώσει τον αγώνα πριν φτάσει στη διαδικασία των πέναλτι. Γιατί ο Πέκερμαν δεν τον βάζει; Γιατί προτιμά τον Κρουζ; «Σε αυτή την περίπτωση χρειαζόμασταν έναν επιθετικό περιοχής και ο Μέσι δεν ήταν τέτοιος», λέει αργότερα στη συνέντευξη Τύπου, μετά τα δάκρυα, μετά τον τσακωμό των Όλιβερ Μπίρχοφ, Φρινγκς και Κρουζ και πριν να δηλώσει ότι ο κύκλος του στην Εθνική τελείωσε.

«Πάντα είχαμε στη σκέψη μας, στη διαχείριση του παιχνιδιού την αλλαγή του Μέσι, γνώριζε ότι στηριζόμασταν σε αυτόν», δηλώνει ο προπονητής της Εθνικής. Και μια πιο «δυνατή» δήλωση ότι «η Αργεντινή μπορούσε να έχει και άλλες εναλλακτικές στον αγώνα, αλλά δεν μπορούσαμε να τις εφαρμόσουμε».

Σήμερα ο Ούγκο Τοκάλι επιβεβαιώνει αυτή την εκδοχή: «Για να αντιμετωπίσουμε το ψηλό παιχνίδι της Γερμανίας έπρεπε να βάλουμε στο παιχνίδι τον Κρουζ. Κερδίζαμε 1-0, έναν αγώνα που ελέγχαμε καλά, που κυριαρχούσαμε, πριν την ατυχία του τραυματισμού του Αμπονταντσιέρι που έφερε πίσω όλα μας τα σχέδια». Αλλά οι εξηγήσεις τους δεν πείθουν κανέναν. Και επάνω σε αυτό το θέμα εμφανίζεται η μία υπόθεση επάνω στην άλλη:

1.Λάθος: ο Πέκερμαν απλώς είχε κάνει λάθος. Δεν είχε ερμηνεύσει σωστά τον αγώνα. Είχε πάρει μια απόφαση βεβιασμένη και είχε αποφασίσει την αλλαγή όταν δεν έπρεπε.

2.Μυστήριο: η αλήθεια βρίσκεται μέσα στο κεφάλι του προπονητή και θα είναι αποτυπωμένη στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου όπως όλα τα άλλα μυστικά: η αποβολή του Ρατίν στην Αγγλία το '66, το ντοπάρισμα του Μαραντόνα στις Ηνωμένες Πολιτείες το '94 ή η κόκκινη κάρτα στον Ορτέγκα στη Γαλλία το '98.

3.Κακοί σύμβουλοι: ο Πέκερμαν επηρεάστηκε από κάποιους στα αποδυτήρια, οι οποίοι είχαν ενοχληθεί από την υπερβολικά πρωταγωνιστική εμφάνιση του Μέσι στα μέσα επικοινωνίας. Με άλλα λόγια: ο Μέσι τονίζει ότι θέλει να παίξει και αυτό εκνευρίζει τους αρχηγούς της ομάδας, Χουάν Ρομάν Ρικέλμε και Φαμπιάν Αγιάλα, οι οποίοι το επισημαίνουν και τον ανακαλούν στην τάξη σε μια συνέντευξη Τύπου. Είναι εκείνοι τελικά που πείθουν τον προπονητή να αφήσει τον Ροζαριάνο έξω από τους αρχικούς ΙΙ.

4.Αξίες και κανόνες: ο Πέκερμαν δεν μπορούσε να σβήσει το παρελθόν και να αγνοήσει τις αρχές και τις αξίες, δηλαδή τους ποδοσφαιριστές που είχαν κερδίσει μέσα σε τόσα χρόνια το δικαίωμα να βρίσκονται στο γήπεδο.

Ποτέ δεν θα διευκρινιστεί ποια είναι η σωστή εκδοχή, όποια και αν είναι. Ο Χοσέ Πέκερμαν το άφησε χωρίς απάντηση και δεν μίλησε ποτέ ξανά γι' αυτό. Ένα χρόνο αργότερα, σε μία συνέντευξη στην αθλητική εφημερίδα «Μάρκα», όταν τον ρωτούν τι έγινε με τον Μέσι και εάν είχε κάποιες αντιπαραθέσεις μαζί του, εκείνος απαντά: «Εγώ είμαι υπερήφανος γι' αυτόν και ήμουν εγώ εκείνος που τον επέλεξα στην εθνική ομάδα κάτω των 20 όταν κανείς δεν τον ήξερε. Το πρόβλημα που υπάρχει στην Αργεντινή είναι ότι στηρίζονται πολύ σε αυτόν και με το να παίζει λίγο τους δημιουργεί άσχημα συναισθήματα. Και ο κόσμος περίμενε ότι ο Μέσι θα ξεπερνούσε τον μεγάλο Μαραντόνα σε αυτό το Μουντιάλ. Αλλά αυτός έκανε μόνο τα πρώτα του βήματα σε μία πολύ καλή ομάδα όπως αυτή της Αργεντινής. Περιμένω ότι αυτή η εμπειρία θα του χρησιμεύσει για το μέλλον».

Και ο Λίο Μέσι; Το ίδιο και αυτός, δεν μιλάει. Εκείνη τη βραδιά στο Βερολίνο είναι ένας από τους λίγους που δεν παρουσιάζεται μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα. Δεν ήταν μόνο η απογοήτευσή του για τον αποκλεισμό, αλλά και ο θυμός του για όσα έλεγαν μερικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με τη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της διαδικασίας των πέναλτι. «Είπαν πράγματα όπως ότι εμένα δεν με ενδιέφερε ότι αποκλειστήκαμε, ότι δεν με ένοιαζε. Εάν κάποιος ήταν μέσα στα αποδυτήρια», εξομολογείται σε μία συνέντευξη στην «Ελ Μούντο Ντεπορτίβο» πέντε ημέρες μετά, «θα μπορούσε να καταλάβει τι αισθανόμουν εγώ εκείνες τις στιγμές». Επί του θέματος ότι ο Πέκερμαν τού είχε δώσει πολύ λίγο χρόνο συμμετοχής δεν μιλάει: «Αυτός αποφάσισε να είναι έτσι τα πράγματα... Αυτός το επέλεξε επειδή λειτουργούσε. Υπήρχαν παίκτες όπως ο Σαβιόλα και ο Κρέσπο που τα πήγαιναν πολύ καλά, και αυτό είναι όλο». Αυτό είναι όλο. Πρέπει να αλλάξουμε σελίδα.

 πηγή: barcelonismo.gr

MESSI, LA HISTORIA DEL CHICO QUE SE CONVIRTIOEN LEYENDA

Συγγραφέας: Luca Caioli

Μετάφραση: Αργυρώ Ζαχαρίου

Επιμέλεια: Απόστολος Βαβαρίνης

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημερ. Έκδοσης: 07/05/2012

Σελίδες: 306

ISBN: 978-960-484-328-2

Βιβλιοδεσία: Soft Cover

Σχήμα: 14.5x20.5

Τιμή: 13,99€

Read More

MESSI, Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ #13

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13

Ο μικρός του αγώνα

22 Φεβρουαρίου 2006

Στο Λονδίνο κάνει κρύο. Ένα κρύο έντονο. Στο «Στάμφορντ Μπριτζ» παίζεται ο αγώνας για την πρόκριση στους οκτώ του Τσάμπιονς Λιγκ. Το γήπεδο είναι λασπωμένο, πράγμα το οποίο προκάλεσε ουκ ολίγες αναφορές και πολεμικές στον Τύπο. Το περιβάλλον πολύ ένθερμο και πολύ αγγλικό. Από τη μία είναι η Τσέλσι, με ένα παιχνίδι αμυντικό και συγκρατημένο, δυνατό και βίαιο, η πιο δυνατή ομάδα της Ευρώπης. Από την άλλη μεριά η Μπάρτσα, με ταλέντο, φαντασία, ομάδα θεαματική. Ένα ποδοσφαιρικό μοντέλο ωραίο, αλλά την ίδια στιγμή και εύθραυστο, που μπορούσε να αποδομηθεί με ευκολία. Και οι μεν και οι δε ήταν πρωτοπόροι στα πρωταθλήματά τους και μέχρι τα τέλη του 2005 είχαν κάνει θαύματα. Η νέα χρονιά (2006), παρ' όλα αυτά, δεν είχε αρχίσει αρκετά καλά: η Τσέλσι στην Πρέμιερ δέχτηκε τρία γκολ στο γήπεδο της Μίντλεσμπρο και στο Κύπελλο Αγγλίας υπέφερε τρομερά απέναντι στη μικρομεσαία Κόλτσεστερ. Η Μπάρτσα, χωρίς τον Ετό, που έπαιζε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής, και τον Τσάβι τραυματία με κάταγμα, είχε αποκλειστεί από το Κύπελλο Ισπανίας από τη Σαραγόσα και στο πρωτάθλημα χωρίς τον Ροναλντίνιο είχε χάσει δύο αγώνες. Ήταν σκληρή η ήττα από τη Βαλένθια, που πλησίασε την ομάδα της Βαρκελώνης στον βαθμολογικό πίνακα, μειώνοντας τη διαφορά στους 6 βαθμούς. Και αφήνοντας αυτές τις καταστάσεις κατά μέρος, ο αγώνας είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Οι αντιπαραθέσεις είναι μεγάλες, μεταξύ του κατόχου της «Χρυσής Μπάλας» Ροναλντίνιο και εκείνου της «Ασημένιας», του Φρανκ Λάμπαρντ, μεταξύ του Ετό και του Ντρογκμπά, του πρώτου και του δεύτερου στην κατάταξη καλύτερων Αφρικανών παικτών. Ας μην ξεχνάμε και την αντιπαράθεση μεταξύ των προπονητών, από τη μια μεριά του θεατρινίστικου Ζοσέ Μουρίνιο και από την άλλη του ήρεμου Φρανκ Ράικαρντ. Κάτω από αυτό το πρίσμα είναι και δύο μοντέλα προπονητών εντελώς αντίθετα. Επιπλέον υπήρχε το «αιώνιο» πρόβλημα της ρεβάνς ή της εκδίκησης που στο χώρο του ποδοσφαίρου πάντα λειτουργεί. Λίγοι είχαν ξεχάσει την ήττα και τα τρία γκολ μέσα σε 19 λεπτά που οι «μπλε» κατάφεραν κόντρα στους «μπλαουγκράνα» στις 8 Μαρτίου του 2005 στον επαναληπτικό αγώνα των προημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Μπάρτσα ξεκινούσε με μικρό προβάδισμα, μετά τη νίκη με 2-1 που πέτυχε στο «Καμπ Νου», αλλά μια σειρά από λάθη της άμυνας λόγω έλλειψης ωριμότητας και συγκέντρωσης, όπως είπε ο Ράικαρντ, υποχρέωναν τους «μπλαουγκράνα» να κυνηγούν μάταια την επιστροφή τους στη διεκδίκηση της πρόκρισης. Παρά τα ανδραγαθήματα του Ροναλντίνιο και τις χαμένες ευκαιρίες, αυτή η Μπάρτσα, που ήδη είχε αρχίσει να θεωρείται η νέα Ντριμ Τιμ, είχε να αντιμετωπίσει τον Μουρίνιο που χοροπηδούσε στο γήπεδο και έστελνε φιλιά στους φιλάθλους, και επιπλέον τους φραστικούς διαπληκτισμούς και τις βιαιότητες μεταξύ των παικτών και των ανθρώπων της ασφάλειας του γηπέδου, στις οποίες ενεπλάκη μέχρι και ο Ολλανδός προπονητής.

Η επιστροφή στην Ισπανία ήταν πικρή, αναλύοντας και αναμασώντας τα λάθη που έγιναν και ρίχνοντας το βάρος στον Ιταλό διαιτητή Πιερλουίτζι Κολίνα (περισσότερο το ανέφερε ο ισπανικός Τύπος), ο οποίος, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, δεν είδε διάφορα πέναλτι που έγιναν κατά τη διάρκεια του αγώνα καθώς και για το φάουλ του Καρβάλιο στον Βαλδές στο 4-2 που πέτυχε ο Τέρι. Τελικά νίκησε και προκρίθηκε η Τσέλσι.

Σε αυτές τις περιπτώσεις το παρελθόν παίζει μεγάλο ρόλο.

Χρησιμοποιούνται μεγάλοι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, δίνεται η εντύπωση ενός τηλεοπτικού σίριαλ με τον τίτλο «Η ρεβάνς», υπάρχει τεράστιο βάρος στις πλάτες των παικτών, που στις 19:45 τοπική ώρα μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο. Οι συνθέσεις των ομάδων ανακοινώθηκαν: στην Τσέλσι απουσιάζει από την αρχική ενδεκάδα ο Ντρογκμπά, είχε αντικατασταθεί στην επίθεση από τον Ερνάν Κρέσπο, ενώ πίσω στην άμυνα επιβεβαιώνεται η παρουσία του Άσιερ Ντελ Όρνο και του πρώην «Μαδριλένου» Κλοντ Μακελελέ. Στην Μπάρτσα ο Τιάγκο Μότα είναι ο παρτενέρ του Εντμίλσον ως αμυντικά χαφ στον άξονα. Ο Αντρές Ινιέστα, βασικός εδώ και λίγο καιρό, μένει στον πάγκο. Ο Λίο Μέσι έχει το νούμερο 30 στην κίτρινη φωσφοριζέ φανέλα του. Όταν μπαίνει στο γήπεδο οι περισσότεροι δεν βλέπουν τίποτα περισσότερο από ένα παιδί. Πώς μπορεί να υποφέρει μια τέτοια ένταση, που είναι δύσκολο να την αντέξει ακόμα και ένας μεγάλος;

Μοιάζει να μην τον αγγίζει η πίεση. Νεανική «αναισθησία»; Ή απλώς δεν τον άγγιζε ο φόβος; Η απάντηση έφτασε στο 3° λεπτό, το πρώτο σουτ στην εστία είναι του Αργεντινού. Ο Πετρ Τσεχ το εξουδετερώνει χωρίς κανένα πρόβλημα. Όχι, είναι σίγουρο, ο Μέσι δεν φοβάται. Και το αποδεικνύει ξανά στα επόμενα λεπτά, μοιάζει σαν ένα ποντίκι που χώνεται σε όλα τα ελεύθερα σημεία του γηπέδου. Τρέχει πάνω κάτω, δίνει πάσες ακριβείας, μοιράζει την μπάλα, συνδυάζεται με τους συμπαίκτες του, δημιουργεί την πρώτη ευκαιρία για γκολ και πανικοβάλλει την άμυνα των «μπλε». Είναι ένας εφιάλτης για τον Ντελ Όρνο, που στο 31ο λεπτό του κάνει ένα σκληρό μαρκάρισμα χτυπώντας τον κάτω από το γόνατο του δεξιού του ποδιού. Δεν του έγινε καμία επίπληξη από τον διαιτητή, αλλά δεν υπήρξε και καμία διαμαρτυρία από την πλευρά του «Ψύλλου». Το παιχνίδι συνεχίζεται. Αλλά έξι λεπτά μετά, η ενέργειά του πιάνει τόπο και κοστίζει την αποβολή του Βάσκου αμυντικού αφήνοντας την Τσέλσι με έναν παίκτη λιγότερο. Τι έγινε; Ο Μέσι ελέγχει την μπάλα κάτω από το κέντρο του γηπέδου και επιτίθεται με ορμή από δεξιά προς την περιοχή της Τσέλσι, μονομαχώντας σώμα με σώμα με τον Ρόμπεν, που εξακολουθεί να τον μαρκάρει και φαίνεται να κερδίζει τη μονομαχία βγαίνοντας πρώτος προς την μπάλα, αλλά ο μικρός δεν παραδίδει τα όπλα. Επιχειρεί να περάσει ξανά μπροστά από τον Ρόμπεν κοντά στην τελική γραμμή του γηπέδου. Στο τέλος, με ένα ξεπέταγμα απρόσμενο, κερδίζει την μπάλα δίπλα στο σημαιάκι του κόρνερ. Τώρα έχει τον Ρόμπεν ξανά μπροστά του, του περνάει την μπάλα κάτω από τα πόδια με «τούνελ», τον προσπερνά, αλλά τότε φτάνει σαν ένα μπλε τρένο ο Ντελ Όρνο και τον ρίχνει βίαια κάτω: «έβλεπα ότι το μαρκάρισμα θα ήταν πολύ δυνατό, με άσχημες προθέσεις, και πηδάω...», λέει ο Αργεντινός. Ο Μέσι με την κίτρινη φανέλα πέφτει στο έδαφος, το ίδιο και ο Ντελ Όρνο με την μπλε. Οι πάντες τριγύρω βρίσκονται σε αναβρασμό. Φτάνουν όλοι, ο Ρόμπεν και ο Γκούντγιονσεν απευθύνονται εκνευρισμένοι στον επόπτη γραμμών υποστηρίζοντας ότι ο Μέσι είχε κάνει φάουλ νωρίτερα. Ο Ντέκο και ο Ροναλντίνιο κατευθύνονται εναντίον του Ντελ Όρνο. Ο Πουγιόλ περίπου πιάνεται στα χέρια με τον Ρόμπεν. Ο Μότα και ο Εντμίλσον προσπαθούν να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Ο Τέρι μαλώνει με τον Τέριε Χάουγκε, τον Νορβηγό διαιτητή. Ο «Ρόνι» τού λέει κάτι. Και να... η κόκκινη κάρτα, ο Ντελ Όρνο διαμαρτύρεται, ο Μότα χειροκροτεί και ο Μακελελέ αποδοκιμάζει. Εντέλει το παιχνίδι επανέρχεται στην ηρεμία και ο Μουρίνιο ανακατατάσσει την ομάδα του. Αντικαθιστά τον Τζο Κόουλ και βάζει τον Γκέρεμι σαν δεξιό αμυντικό, ενώ ο Φερέιρα παίρνει εντολή να μαρκάρει τον Μέσι. Αλλά τα πράγματα δεν αλλάζουν, ούτε τα φάουλ ούτε τα γρονθοκοπήματα και οι κλωτσιές φόβισαν τον μικρό, ο οποίος δεν απομακρύνεται από το κέντρο του παιχνιδιού, δεν αφήνεται και συνεχίζει. Είναι αυτός που ενδυναμώνει τη δεξιά πλευρά, είναι αυτός που προσφέρει μπαλιές στον Ροναλντίνιο και τον Ντέκο, που ωστόσο δεν κατορθώνουν να τις εκμεταλλευτούν. Ο Αργεντινός είναι πολύ μόνος, η ομάδα δεν τον ακολουθεί, δεν καταφέρνει να επιβάλλει το παιχνίδι της. Παρ' όλα αυτά η Τσέλσι, με έναν παίκτη λιγότερο, είναι κάθε φορά περισσότερο πιστή σε αυτό που είχε δηλώσει σαν αρχή ο προπονητής της πριν τον αγώνα: «Σταθερά στο 0-0». Τώρα υπάρχει η τέλεια δικαιολογία για να κλειστεί η ομάδα πίσω και να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να πετύχει γκολ. Είναι ένας τρόπος παιχνιδιού που οι «μπλε» κυριαρχούν με τελειότητα. Δεν χρειάστηκε να περιμένει κανείς πολύ για να το καταλάβει. Στο 58° λεπτό, οι Άγγλοι, παίρνοντας ώθηση από την είσοδο στον αγώνα του Ντρογκμπά στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, επιτυγχάνουν το γκολ του προβαδίσματος. Είναι ο Μότα ο οποίος στην προσπάθειά του να αποκρούσει μια μπαλιά στη μικρή περιοχή μπροστά από τον Λάμπαρντ, καταλήγει να στείλει την μπάλα στη δική του εστία, αυτογκόλ. Το σκορ στον φωτεινό πίνακα αλλάζει 1 - 0 για την Τσέλσι. Όμως είναι και πάλι ο Μέσι ο οποίος το προσπαθεί ξανά και ξανά, εμψυχώνει την ομάδα και αγνοεί τα συνθήματα και τα σφυρίγματα που ο κόσμος του «Στάμφορντ Μπριτζ» του αφιερώνει κάθε φορά που παίρνει την μπάλα. Γρήγορος, με κάθετη κίνηση, καλπάζοντας, κατατροπώνει την άμυνα και κάνει μια «θανατηφόρα» πάσα που όμως κανείς συμπαίκτης του δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει. Μια φάση που εξελίχθηκε από πλάγια κοντά στην τελική γραμμή της περιοχής, μία περίτεχνη μπαλιά που βγαίνει από τα αριστερά του τερματοφύλακα της Τσέλσι. Και μετά μένει εκεί, έκπληκτος, με μια έκφραση σχεδόν ειρωνική, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να έχει καλύτερη κατάληξη. Είναι πλέον ο πιο αποφασιστικός και εν τέλει η ομάδα τον ακολουθεί. Ο Τέρι στο 70° λεπτό επαναφέρει την τύχη στην Μπάρτσα. Μια εκτέλεση φάουλ «ξυραφιά» από τον Ροναλντίνιο, ο Τέρι προσπαθεί να διώξει, ξεγελάει τον Τσεχ, αυτογκόλ και ισοφάριση 1 -1 και η Μπαρτσελόνα αρχίζει να αποδίδει ωραίο ποδόσφαιρο και να δημιουργεί ευκαιρίες. Νέα προσπάθεια από τον Μέσι, δίνει μια καταπληκτική μπαλιά στον Λάρσον, ο οποίος είχε μπει στη θέση του Μότα. Τρία λεπτά αργότερα, ο Τέρι πέφτει πάνω στον Αργεντινό μέσα στην περιοχή της Τσέλσι για να τον εμποδίσει να ελέγξει την μπάλα. Πέναλτι; Ο διαιτητής αγνοεί τη φάση. Στο 79° λεπτό, ο Ετό παίρνει την κεφαλιά μετά από μια σέντρα του Μάρκες και στέλνει την μπάλα στα δίχτυα 1 -2. Το κατάφεραν! Ο Ζοσέ Μουρίνιο, αήττητος μέχρι εκείνη τη στιγμή στο «Στάμφορντ Μπριτζ», γνωρίζει την πρώτη του ήττα, κατατροπώνεται, μετά από 49 αγώνες (38 νίκες και 11 ισοπαλίες). Και δεν καταφέρνει να το χωνέψει αυτό. Είναι εκνευρισμένος με τον διαιτητή και με τον Δίο: «Ρωτάτε αν είμαι απογοητευμένος με την αποβολή του Ντελ Όρνο; Το είδατε ή όχι το παιχνίδι; Θα βρεθώ σε δύσκολη θέση να μιλήσω για τους διαιτητές. Γράψτε τα εσείς... Δηλαδή τι μπορεί να γίνει τώρα μετά το παιχνίδι; Να πάρουν πίσω την κόκκινη κάρτα του Ντελ Όρνο; Να αποβάλουν τον Μέσι που έκανε... θέατρο; (σ.σ. στη φάση που ζήτησε πέναλτι). Το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να αλλάξει... Να είμαστε σοβαροί, ο Μέσι έκανε θέατρο. Η Καταλωνία είναι μια περιοχή με κουλτούρα και ξέρετε πώς είναι. Εγώ πήγα θέατρο πολλές φορές εκεί και είναι ποιοτικό. Και ο Μέσι το έχει μάθει για τα καλά...».

«Αυτός που είπε ότι ο Μέσι έκανε θέατρο, ας έρθει να τον δει γυμνό να δει πόσα χτυπήματα έχει στο σώμα του», σχολίασε ο Ετό. «Τον έχουν χτυπήσει σε όλα τα σημεία του σώματος του», διαβεβαιώνει ο Ράικαρντ.

Ο Λίο περιορίζεται στο να πει: «Έχω ένα χτύπημα στο γόνατο μου, άλλο ένα στο μηρό και ένα ακόμη χαμηλά στο πόδι. Έχω όλο μου το σώμα με χτυπήματα, αλλά δεν με πονάνε γιατί νικήσαμε». Και προσθέτει: «Έγινε ένας αγώνας καταπληκτικός». Ήταν κάτι που συνειδητοποίησε όλος ο κόσμος, ξεκινώντας από τους συμπαίκτες του στην ομάδα που τον αγκάλιασαν καθώς έβγαινε από το γήπεδο ενώ οι φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα που βρέθηκαν στον αγώνα τραγουδούσαν το όνομά του. Την επόμενη ημέρα μονοπωλούσε όλα τα επίθετα και τους χαρακτηρισμούς. Έλεγαν για «καθιέρωση», για «ιδιοφυΐα», για «βιρτουόζο της μπάλας», για τον «θησαυρό της Μπάρτσα», για «τη γέννηση ενός μεγάλου αστεριού», για τον «καλύτερο» και τον πιο «γενναίο», τον πιο «άξιο της ομάδας». Το παίξιμο του συνολικά για την ηλικία του και για τη θρασύτητά του συγκρίθηκε με αυτό του Πελέ στο Παγκοσμιο Κύπελλο της Σουηδίας το 1958, με αυτό του Μαραντόνα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 του 1979, με αυτό του Κρόιφ ενάντια στην Μπενφίκα το 1969 ή με αυτό του Τζορτζ Μπεστ. Του έπλεξαν εγκώμια, σαν να ήταν το παιδί που πέρασε το τεστ με άριστα και μαζί με αυτόν και όλη η ομάδα.

Στις 7 του Μάρτη, στο «Καμπ Νου», διεξάγεται ο αγώνας ρεβάνς. Είναι το 23° λεπτό, ο Λίο Μέσι μαρκάρει και κλέβει την μπάλα από τον Ρόμπεν, αλλά ξαφνικά ένα επιτόπιο πήδημα, φέρνει το χέρι του ακουμπώντας το αριστερό του γόνατο και πέφτει στο έδαφος. «Σε μια σύγκρουση με τον Γκαλάς ήδη αισθάνθηκα ένα πρώτο... τσίμπημα, αλλά αποφάσισα να συνεχίσω», θα πει αργότερα, «και στην επόμενη ενέργεια αντιλήφθηκα πως δεν μπορούσα».

Δεν υπήρχε καμία απότομη κίνηση, κανένα χτύπημα, αλλά ο Λίο είχε πέσει στο έδαφος. Ένας μορφασμός πόνου, τα χέρια του κρατάνε τα μαλλιά και καλύπτουν το πρόσωπο για να απομακρύνουν τον φόβο. Ο κόσμος σιωπηλός στην εξέδρα. Οι συμπαίκτες του τον κοιτούν ανήσυχοι και σκεπτικοί. Αυτός, απαρηγόρητος, βγαίνει από το γήπεδο. Ο Ράικαρντ όλο συγκίνηση τον αγκαλιάζει. Πολύ σκληρές στιγμές για όποιον ζητωκραύγαζε, από τους 90.000 θεατές που ήταν στο «Καμπ Νου», όχι για τον ηθοποιό θεάτρου, αλλά για τον πρωταγωνιστή που κίνησε τα νήματα της νίκης στο «Στάμφορντ Μπριτζ», θλάση μυών στο πάνω μέρος του δικεφάλου του δεξιού ποδιού και μαζί ένα σχίσιμο τεσσάρων εκατοστών στον μυ!

Οι γιατροί της Μπαρτσελόνα λένε ότι θα επανέλθει σε 4 με 6 εβδομάδες. Αλλά η τύχη δεν είναι σύμμαχος του Λίο. Όταν επρόκειτο να επιστρέψει, προέκυψαν και άλλα προβλήματα στο ίδιο σημείο του τραυματισμού, χειροτέρεψε η πληγή. Έπρεπε να παίξει με τη Βιγιαρεάλ και δεν έπαιξε, έπρεπε να είναι στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς  Λιγκ με τη Μίλαν και δεν ήταν. Στον τελικό ήταν ήδη 79 ημέρες εκτός γηπέδων. Και έζησε έναν τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ βλέποντάς τον από την εξέδρα. Μίλησαν και συζήτησαν επί της πιθανότητας να αγωνιστεί στον μεγάλο τελικό, Μπάρτσα - Άρσεναλ στο «Σταντ Ντε Φρανς», στο Παρίσι, θα μπορούσε να παίξει για λίγα λεπτά τουλάχιστον, αλλά ο Ράικαρντ, παρότι ο Μέσι είχε αποθεραπευτεί, αποφάσισε να μην το ρισκάρει. Στο τέλος, οι συμπαίκτες του πήραν το κύπελλο, το δεύτερο στην ιστορία της Μπάρτσα. Ο Λίο, θλιμμένος και μοναχικός, δεν κατεβαίνει στο γήπεδο να πάρει το μετάλλιό του.

πηγή: barcelonismo.gr

MESSI, LA HISTORIA DEL CHICO QUE SE CONVIRTIOEN LEYENDA

Συγγραφέας: Luca Caioli

Μετάφραση: Αργυρώ Ζαχαρίου

Επιμέλεια: Απόστολος Βαβαρίνης

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημερ. Έκδοσης: 07/05/2012

Σελίδες: 306

ISBN: 978-960-484-328-2

Βιβλιοδεσία: Soft Cover

Σχήμα: 14.5x20.5

Τιμή: 13,99€

Read More

MESSI, Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ #12

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12
Σαπουνόπερα

3 Οκτωβρίου 2005

Στις 26 Αυγούστου αρχίζει το πρωτάθλημα Ισπανίας της περιόδου 2005-2006. Το 75° πρωτάθλημα έχει έναν νέο πρωταγωνιστή, τον Ρομπίνιο, η «μαύρη πέρλα» των «μερένγκες» της Ρεάλ, που αναμενόταν να λάμψει στην Πριμέρα Ντιβιζιόν μαζί με τους άλλους δύο Βραζιλιάνους, Ροναλντίνιο και Ρονάλντο. Ένα πρωτάθλημα σημαδεμένο από το «αιώνιο» δίδυμο Ρεάλ Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα. Η Μπάρτσα, νικήτρια του προηγούμενου πρωταθλήματος, παίζει τον πρώτο αγώνα εκτός έδρας, στο στάδιο «Μεντιθορόθα» με την Αλαβές. Ο Μέσι δεν είναι στο γήπεδο, ούτε καν στον πάγκο. Παράξενο, αν λάβουμε υπόψη ότι ο νεαρός Αργεντινός ήταν λίγες μέρες πριν ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής του φιλικού τουρνουά Τροφέο Γκάμπερ που διοργανώνουν κάθε χρόνο οι «μπλαουγκράνα». Η εξήγηση ωστόσο γι' αυτή την απουσία ήρθε από επίσημη ανακοίνωση του συλλόγου: «Η Μπαρτσελόνα αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει τον ποδοσφαιριστή Λίο Μέσι στον αγώνα με την Αλαβές για λόγους σύνεσης, περιμένοντας να λυθεί λίαν συντόμως το κενό της νομικής εκκρεμότητας στον κανονισμό ποδοσφαίρου σχετικά με τους παίκτες που δεν είναι από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Τι είχε γίνει; Στις 8 Ιουλίου, η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου είχε αλλάξει τα άρθρα του γενικού κανονισμού που αφορούσαν παίκτες εκτός Ε.Ε., ηλικίας μεταξύ 17 και 19 ετών, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει από κατώτερες κατηγορίες σε ισπανικές ομάδες.

Η τροποποίηση αυτή επέτρεπε σ' έναν νεαρό, μη κοινοτικό ποδοσφαιριστή να συμμετέχει στο πρωτάθλημα, ακόμη και αν ξεπερνιόταν ο αριθμός των τριών ξένων που επιτρεπόταν να αγωνίζονται σε κάθε ομάδα. Ο Μέσι συγκέντρωνε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και ζητούσε την εφαρμογή αυτού του κανονισμού, παρά το γεγονός ότι στην Μπάρτσα οι 3 θέσεις μη κοινοτικών ήταν κατειλημμένες από τους Ροναλντίνιο, Ετό και Μάρκες που είχαν δικαίωμα να αγωνίζονται. Η τροποποίηση αυτή του κανονισμού δέχθηκε έντονη κριτική από αρκετές ομάδες που θεώρησαν ότι επρόκειτο για μια φωτογραφική διάταξη για την Μπαρτσελόνα και τον Λίο. Θα έπρεπε λοιπόν η νέα διάταξη να γίνει δεκτή από την Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου και να επικυρωθεί από το Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού της Ισπανίας. Έτσι λοιπόν «αναμένοντας τη διαλεύκανση του θέματος με την επικύρωση της διάταξης, η νομική υπηρεσία της Μπαρτσελόνα γνωμοδότησε ότι ο ποδοσφαιριστής δεν θα έπρεπε, προσωρινά, να συμπεριληφθεί στην ομάδα».

Ήταν μια δυσνόητη κατάσταση αν λάβουμε υπόψη ότι την προ-ηγούμενη χρονιά (την αγωνιστική περίοδο 2004-2005), χωρίς καν επαγγελματική άδεια και χωρίς κοινοτική εθνικότητα αλλά με αθλητικό δελτίο ως Νέος με την Μπαρτσελόνα Β', ο Λίο έπαιξε ενάντια στη Σαχτάρ Ντόνετσκ για το Τσάμπιονς Λιγκ και σε περισσότερα από επτά παιχνίδια του πρωταθλήματος.

Είχε κάνει το ντεμπούτο του το Σάββατο 16 Οκτωβρίου του 2004 στο «Μοντζουίκ», στο καταλανικό ντέρμπι εναντίον της Εσπανιόλ.

Δέκα λεπτά αφότου μπαίνει ως αλλαγή αντί του Ντέκο, του φτάνει η πρώτη μπαλιά από τον Μπελέτι, έκανε μια καλή κίνηση αλλά τίποτα εξαιρετικό που αξίζει να θυμάται κανείς. Παρ' όλα αυτά αυτή ήταν μια αξέχαστη βραδιά για τον Λιο, επειδή γίνεται πραγματικότητα το όνειρο που είχε από παιδί, από τότε που δήλωνε στην εφημερίδα «Λα Καπιτάλ» ότι ήθελε να φτάσει και να παίζει στην πρώτη κατηγορία. Αν και εκείνη την εποχή σκεφτόταν ότι θα το πετύχαινε με τους Νιούελς, την ομάδα που αγαπούσε. 

Και δεν ήταν μόνο το ντεμπούτο του Λίο αλλά λίγους μήνες αργότερα και το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα. Ήταν 1η  Μαΐου, ο φωτεινός πίνακας στο «Καμπ Νου» δείχνει τρία λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα, η Μπάρτσα προηγείται με 1 -0 της Αλμπαθέτε. Ο Φρανκ Ράικαρντ αντικαθιστά τον Σαμουέλ Ετό με τον Μέσι δίνοντάς του μια θέση στο γήπεδο όχι και τόσο συνηθισμένη, σέντερ φορ. Ο μικρός, μόλις 17 χρόνων και 10 μηνών, μετά από συνεργασία με τον Ροναλντίνιο «κρεμάει» με λόμπα τον Βαλμπουένα, τερματοφύλακα των αντιπάλων. Μεγάλη στιγμή ευτυχίας, ο Λίο μη ξέροντας τι να κάνει από τη χαρά του πηδάει πάνω στους ώμους του φίλου του «Ρόνι» πανηγυρίζοντας. Είναι ο πιο νέος παίκτης στην ιστορία της ομάδας που βάζει γκολ σε αγώνα της πρώτης κατηγορίας του πρωταθλήματος (ένα ρεκόρ που θα το σπάσει ο Μπόγιαν Κρκιτς στις 20 Οκτωβρίου του 2007 πετυχαίνοντας γκολ κόντρα στη Βιγιαρεάλ).

Έτσι λοιπόν λειτούργησαν τα πράγματα με την ομάδα και, μετά από εκείνο το ματς της 1ης  Μαΐου ο Αργεντινός δεν εμφανίζεται σε κανένα άλλο επίσημο παιχνίδι, ούτε ακόμα και όταν η Μπάρτσα είχε εξασφαλίσει και μαθηματικά τον 17° τίτλο της στην Πριμέρα Ντιβιζιόν.

Στην έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 2005 - 2006 δεν παίζει, ούτε καν στον τελικό του Σούπερ Καπ απέναντι στην Μπέτις. Στο τέλος του αγώνα δεν εμφανίζεται καν στην εξέδρα όπου οι συμπαίκτες του έπαιρναν τα μετάλλιά τους, αν και το όνομά του ανακοινώθηκε. Οπωσδήποτε, ακόμα και πριν την επίσημη τοποθέτηση της ομάδας για τον Μέσι υπάρχει κάτι που δεν δένει, και η διοίκηση το ξέρει. Ο Μέσι είναι ένα ανοιχτό ζήτημα. Στην ομάδα πέφτουν βροχή οι κριτικές. Γιατί δεν κινήθηκαν νωρίτερα; Γιατί δεν του έδωσαν την ισπανική υπηκοότητα αφού κάθε Αργεντινός μετά από δύο χρόνια συνεχόμενα στην Ισπανία έχει το δικαίωμα της διπλής υπηκοότητας, ισπανικής - αργεντίνικης; Μετά την κατάσταση αυτή, όπου ο μικρός δεν μπορεί να παίξει στο πρωτάθλημα με την Μπαρτσελόνα εξετάζεται και η πιθανότητα να παραχωρηθεί σε άλλη ομάδα σε θέση κενή από μη κοινοτικό. Μια υπόθεση που απορρίφθηκε άμεσα. Οι φήμες για τη μεταγραφή του σε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα έδιναν και έπαιρναν, ειδικά για την Ίντερ. Ο Μάσιμο Μοράτι, ο πρόεδρος της μιλανέζικης ομάδας, ποτέ δεν έκρυψε το ενδιαφέρον του για τον παίκτη φτάνοντας να κάνει και μία ενδιαφέρουσα οικονομικά πρόταση στον Χόρχε Μέσι, ο οποίος, με αυτό το πλεονέκτημα στο χέρι του, πίεσε την Μπαρτσελόνα με σκοπό να επιλυθεί το θέμα που είχε προκύψει.

Έτσι στις 31 Αυγούστου (ημερομηνία όπου τελειώνει η περίοδος των μεταγραφών), η Μπαρτσελόνα λήγει το συμβόλαιο που είχε με τον Μέσι σαν νέο παίκτη στη δεύτερη κατηγορία και στις 16 Σεπτεμβρίου δημοσιοποιεί την υπογραφή του συμβολαίου του σαν επαγγελματία παίκτη. Η διάρκεια αυτού του συμβολαίου, 9 χρόνια, μέχρι το 2014. Οι απολαβές του παίκτη, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές, φτάνουν τα 3 εκατομμύρια για κάθε αγωνιστική περίοδο, και η ρήτρα μεταγραφής φτάνει τα 150 εκατομμύρια ευρώ.

Στην πραγματικότητα, η είδηση για το συμβόλαιο είχε έρθει από τον Ιούνιο. Μια εβδομάδα μετά το κλείσιμο των 18 χρόνων του, ο Λίο είχε πάρει το καλύτερο του δώρο. Ο τεχνικός διευθυντής, Τσίκι Μπεγκιριστάιν, ταξίδεψε μέχρι την Ολλανδία, στην Ουτρέχτη συνοδευόμενος από τον πατέρα του παίκτη για να κάνουν το νέο συμβόλαιο, που δέσμευε τον Μέσι μέχρι το 2010, μπορούσε κανείς να το διαβάσει στην ιστοσελίδα της Μπάρτσα στις 30 Ιουνίου ενώ ο Μέσι ήταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάτω των 20. Οι εκδοχές σχετικά με τις ημερομηνίες είναι διαφορετικές: άλλοι λένε ότι τον Ιούνιο ο Μέσι, ήδη ενήλικας, απλώς είχε αποδεχτεί τη νέα συμφωνία, άλλοι πάλι μιλούν για την πιθανότητα, τελικά, το συμβόλαιο να διαφοροποιείται τον Σεπτέμβριο, γιατί κάποια σημεία του σχετικά με τα οικονομικά κίνητρα δεν ικανοποιούσαν τον πατέρα του παίκτη. Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι τότε διαμορφώθηκε η διάρκεια του συμβολαίου, από τα πέντε χρόνια στα εννιά εν τέλει, και επίσης υπάρχουν άλλοι που θεωρούν ότι η συμφωνία του Σεπτεμβρίου δεν ήταν τίποτε άλλο από μια δήλωση-συμφωνία της πλευράς Μέσι ότι τον επόμενο χρόνο θα υπογραφεί ένα επαγγελματικό συμβόλαιο με όλους τους κανόνες. Το θέμα του συμβολαίου θα προσθέσει νέο υλικό στη σαπουνόπερα που στις 20 Σεπτεμβρίου εμπλουτίζεται με νέα επεισόδια. Η Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου αποφασίζει κατά πλειοψηφία αρνητικά. Να μην τεθεί δηλαδή σε ισχύ ο κανονισμός σχετικά με τους ξένους ποδοσφαιριστές που προτάθηκε από την Ομοσπονδία και από την Ισπανική Ένωση Ποδοσφαίρου. Οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές στη γραμμή που είχε χαράξει η διοίκηση των «μπλαουγκράνα» μιλούσαν για μια συνωμοσία ενάντια στην Μπάρτσα, με πρωταγωνιστές τους δυνατούς του ισπανικού ποδοσφαίρου. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο Μέσι δεν μπορεί να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα. Μπορεί ωστόσο να παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς κανένα πρόβλημα. Η ΟΥΕΦΑ, αφού έκανε έλεγχο στα έγγραφα που έστειλε η Μπαρτσελόνα, γνωμοδότησε ότι μπορούσε. Αναγνώρισε το δικαίωμά του.

Άλλωστε τίποτα δεν ήταν άγνωστο, ο Λίο είχε αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ στην προηγούμενη αγωνιστική περίοδο. Ήταν εκεί που ο Αργεντινός έλαμψε, στον πρώτο αγώνα των πρωταθλητών εναντίον της Βέρντερ Βρέμης, που ήταν ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος του 3ου γκρουπ. Μπαίνει στο δεύτερο ημίχρονο. Κερδίζει ένα πέναλτι που μετατρέπει σε γκολ ο Ροναλντίνιο και βάζει τέρμα στις όποιες ελπίδες των Γερμανών. Μία καταπληκτική ενέργεια, τόσο πολύ, που στον επόμενο αγώνα στο «Καμπ Νου», απέναντι στην Ουντινέζε, όλα τα προγνωστικά τον δίνουν ως βασικό στην αρχική ενδεκάδα.

Αλλά την προηγούμενη ημέρα, στις 26 Σεπτεμβρίου, φτάνει η είδηση ότι φαίνεται να μπαίνει τέλος στο ζήτημα του Λιονέλ. Ο Λιονέλ Αντρές Μέσι Κουτσιτίνι εμφανίζεται στον δικαστή Φερνάντο Αλμπέρτι Μπεθίνο, ο οποίος έχει την αρμοδιότητα της εγγραφής στις ληξιαρχικές καταστάσεις, και δηλώνει ότι «δεν αρνείται την εθνικότητά του σαν Αργεντινός, ορκίζεται και υπόσχεται πίστη στον βασιλιά, στο σύνταγμα και στους ισπανικούς νόμους και ότι δέχεται να εγγραφεί στις καταλανικές ληξιαρχικές καταστάσεις σαν Ισπανός υπήκοος». Με λίγα λόγια, ο Λίο κατάφερε να πάρει την ισπανική υπηκοότητα και έγινε κοινοτικός. Η Μπάρτσα παρουσιάζει στην Ομοσπονδία τα έγγραφα. Η απάντηση ήταν άμεση και θετική. «Σύμφωνα με τους κανονισμούς, η Ομοσπονδία αναγνωρίζει στον παίκτη τη δυνατότητά του να συνδεθεί με την ομάδα της Μπαρτσελόνα σαν Ισπανός πολίτης με όλα τα αποτελέσματα που αυτό συνεπάγεται».

Την 1η Οκτωβρίου, και 6η αγωνιστική του πρωταθλήματος ενάντια στη Σαραγόσα, ο Λίο μπορεί να μπει στον αγώνα χωρίς ψυχολογικό φόρτο. Εκείνο το Σάββατο είναι ο κόσμος του «Καμπ Νου» που τον χρίζει σαν «σωτήρα» της Καταλωνίας. Η Μπάρτσα χάνει με 2-0, ο Λίο μπαίνει στο δεύτερο ημίχρονο, δεν κάνει θαύματα, αν και στην εκπνοή του αγώνα οι παίκτες του Ράικαρντ παίρνουν την ισοπαλία.

Λένε ότι καλό είναι αυτό που τελειώνει καλά, και στην περίπτωσή μας δεν είναι έτσι. Δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου, η διοίκηση της Λα Κορούνια που είναι ο επόμενος αντίπαλος των «μπλαουγκράνα», στέλνει μια επιστολή στην Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου με κοινοποίηση στην Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, στην οποία κάνει μια «έκκληση βοήθειας» ζητώντας να διεξαχθεί έρευνα στη διαδικασία με την οποία δόθηκε η υπηκοότητα στον Μέσι. «Η άδεια της υπηκοότητας», υποστήριζε η Ντεπορτίβο, «του είχε δοθεί (και την είχε αποκτήσει) μετά τη λήξη της περιόδου των μεταγραφών που είχε τελειώσει στις 31 Αυγούστου, οπότε για να έχει δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα θα έπρεπε να περιμένει τη χειμερινή περίοδο μεταγραφών, τον επόμενο Δεκέμβριο». Η βασική αιτιολόγηση του αιτήματος ήταν, όπως ανέφερε η νομική υπηρεσία της Κορούνια, «η επανατοποθέτηση απέναντι στις αρχές της ισοτιμίας και του ανταγωνισμού, που είχε με βεβαιότητα προσβληθεί, και επίσης θα έπρεπε να ερευνηθεί εάν είχε παραβιαστεί ο σχετικός κανονισμός». Η Αλαβές, που ήδη είχε απειλήσει με καταιγιστικές αποκαλύψεις, πηγαίνει ακόμα πιο πέρα και ζητάει από την Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου να απαγορεύσει στον Μέσι να παίζει. Η άδεια που δόθηκε στον παίκτη είναι, κατά την άποψη της Αλαβές, άκυρη και «η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν μια απάτη που οδηγούσε σε νομική ανακολουθία». Γιατί; «Επειδή η Μπαρτσελόνα δεν μπορούσε να δώσει στον Μέσι την επαγγελματική του άδεια στις 31 Αυγούστου, ημερομηνία όπου έκλεινε η προθεσμία γι' αυτό, επειδή εκείνη την ημέρα ήταν ξένος, μη κοινοτικός», εξηγεί ο Χαβιέρ Τέβας, νομικός σύμβουλος της Αλαβές και την ίδια στιγμή αντιπρόεδρος της Επιτροπής Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου. «Τώρα είναι Ισπανός μεν αλλά τη συγκεκριμένη ημερομηνία στις 31 Αυγούστου ίσχυε το δελτίο του σαν Νέος ποδοσφαιριστής και δεν μπορούσε να πάρει θέση στις μεταγραφές της πρώτης ομάδας της Μπαρτσελόνα».

Τελικά, ο Λίο δεν μπόρεσε να γίνει κοινοτικός μέχρι τον Ιανουάριο. Επιπλέον, «με το συμβόλαιο υπήρχε πρόβλημα γιατί πώς θα μπορούσε να παίζει ο Μεσι με την υπογραφή ως Νέος παίκτης και με τη βασική ομάδα;», αναρωτιέται ο Τέβας. Ο Χουάν Λαπόρτα χάνει την ψυχραιμία του και δηλώνει: «Είμαστε νομικά καλυμμένοι. Δεν ξέρω τι άλλο θέλουν να κάνουμε. Κάναμε όλες τις διαδικασίες νόμιμα και τώρα που είναι Ισπανός πολίτης, ακόμα εξακολουθούν να μας δημιουργούν προβλήματα. Δεν ξέρω ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετούν και κατατρέχουν τόσο την καριέρα του παίκτη. Φτιάχνουν έναν ιστό αράχνης για να απαγορεύσουν στον Μέσι να παίξει στην Μπάρτσα». Ο πρόεδρος αντεπιτίθεται ολοκληρωτικά και επιπλέον κάνει και ιστορικές αναφορές: «Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι, σε μία εποχή όπου το δίκαιο και οι δημοκρατικές ελευθερίες κυριαρχούν, επιστρέφουμε και προάγουμε γεγονότα που έχουν ήδη περάσει στην ιστορία όπως αυτό της περίπτωσης του Ντι Στέφανο».

Κάποιες επισημάνσεις για να ξαναθυμηθούμε την ιστορία του Αλφρέντο Ντι Στέφανο. Η «ξανθιά σαΐτα» έφτασε στην Ισπανία από την Αργεντινή το 1953 για να παίξει στην Μπαρτσελόνα. Αλλά η παρέμβαση κάποιων προσώπων του τότε καθεστώτος του Φράνκο κατέληξε να μετατρέψει το θέμα σε ένα εθνικό ζήτημα και να ακυρώσει τις υπογραφές. Συμπεριλαμβανομένου του υπουργικού συμβουλίου που ασχολήθηκε με το θέμα και θεωρούσε ότι ο παίκτης δεν μπορούσε να είναι αποκλειστική περιουσία των Καταλανών, φτάνοντας στη σολομώντεια λύση, προτείνοντας να παίζει ο ποδοσφαιριστής μία αγωνιστική σεζόν με την Μπάρτσα και την επόμενη με τη Ρεαλ Μαδρίτης.

Μια λύση που το καταλανικό κλαμπ απέρριψε, για καλή τύχη των «λευκών» της Μαδρίτης. Αλλά η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, και για τον Λαπόρτα όλα αυτά είναι μόνο φαντάσματα που δεν θα επανέλθουν. Το σίγουρο είναι ότι η περίπτωση Μέσι φτάνει στις σελίδες όλων των αθλητικών εφημερίδων της χώρας και παράλληλα προκαλεί αναστάτωση στην Αργεντινή. Στις 18 Οκτωβρίου βγαίνει η πρώτη απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ισπανίας, που υποστηρίζει ότι «ο Μέσι μπορεί να συνεχίσει να αγωνίζεται σαν Ισπανός, εφόσον του είχε χορηγηθεί η υπηκοότητά του». Ακολούθησαν νέες αμφισβητήσεις της Αλαβές και της Ντεπορτίβο, προσφυγές και κόντρα προσφυγές, ενστάσεις και συζητήσεις, αλλά, κατά τη διάρκεια όλων αυτών ο Λίο συνέχισε να παίζει. Πέραν της συνάντησης με τη Λα Κορούνια, στην οποία ο Ράικαρντ αποφασίζει να μην τον χρησιμοποιήσει γιατί η ομάδα από τη Γαλικία είχε απειλήσει να αντιδράσει στην περίπτωση που ο Αργεντινός έπαιζε, το νούμερο 19 των «μπλαουγκράνα» συνέχισε να κάνει τη δουλειά του στο πρωτάθλημα. Το θέμα θα συνεχίσει να πλανάται μέχρι τον επόμενο χρόνο, αλλά στα γήπεδα δεν αισθανόταν κανείς πλέον το βάρος της υπόθεσης τόσο πολύ. Τόσο που ο «Ψύλλος» κάνει την εμφάνισή του στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» στις 19 Νοεμβρίου. Στο πρώτο του «ελ κλάσικο». Σε λιγότερο από ένα μήνα, στις 14 Δεκεμβρίου, του απονεμήθηκε στο «Καμπ Νου» το έπαθλο του «Γκόλντεν Μπόι», έπαθλο που η αθλητική εφημερίδα του Τορίνο «Τουτοσπόρ» δίνει κάθε χρόνο στον καλύτερο παίκτη κάτω των 21 ετών. Χάρη σε όσα πέτυχε ο Μέσι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου κάτω των 20 στην Ολλανδία, έκλεβε τη δόξα από τους αντιπάλους του. Ο Άγγλος Γουέιν Ρούνεϊ έμεινε πίσω στη σύγκριση με 127 πόντους απέναντι στους 225 του Αργεντινού. Άλλη μία αναγνώριση που φτάνει στην κατάλληλη στιγμή. Απομένουν λιγότεροι από 6 μήνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Γερμανία και όλες αυτές οι τιμές μεταμορφώνουν τον «Ψύλλο» κάθε φορά σ' ένα περισσότερο επιθυμητό αντικείμενο από τη μεριά μεγάλων ή μικρών χορηγών. Από τη McDonald´s στην Pepsi, από την Repsol στα γιαούρτια La Serenisima, έως τα πατατάκια Lays, από τα παπούτσια Stork Man, έως τις ηλεκτρικές συσκευές Garbarino, στη MasterCard, είναι τόσοι αυτοί που ποντάρουν στον παίκτη από το Ροζάριο, που καταλήγει να μοιραστεί τηλεοπτικό πλατό με τον Μαραντόνα.

Ο Λιονέλ παίζει με όλους και με όλα. «Μπάλα από δέρμα 30 πέσος, μπαλάκι του τένις 12 πέσος, ένα κιλό πορτοκαλια 3 πέσος», ενημερώνει ένα σποτ της MasterCard ενώ δείχνει τις εικόνες του παιδιού να διασκεδάζει παίζοντας με την μπάλα, το μπαλάκι του τένις και ένα πορτοκάλι, για να καταλήξει: «Μετά τον Ντιέγκο ό,τι σε κάνει να ονειρεύεσαι δεν έχει τιμή».

Παίζει με μικρούς που είναι απεγνωσμένοι για Μπουμπαλού, χορεύει με την μπάλα σε ρυθμό τανγκό για την Ρepsi. Και αυτό δεν είναι τίποτα συγκρίνοντάς το με τις τελευταίες καμπάνιες, όπως αυτή του Μεσσία, που κατεβαίνει από τους ουρανούς για την A-Style, μια ιταλική μάρκα για κράνη οδήγησης και για αθλητική μόδα, ή στη γιαγιούλα που παίζει ποδόσφαιρο για το σποτ της Αir Eyrope στα τέλη του 2007. Αλλά δεν αξίζει τον κόπο να χάνει κανείς τον χρόνο του περιγράφοντας εικόνες, καλύτερα να ρίξει μια ματιά στο you tube για να ανακαλύψει πώς η διαφήμιση χρησιμοποίησε την εικόνα και την ικανότητα του Μέσι να κάνει μαγικά παιχνίδια με την μπάλα για να πουλήσει τα πάντα. Στο τέλος του 2005 και στις αρχές του 2006 ο Λίο ήδη είναι ένα «έπαθλο» στην αγορά της διαφήμισης, είναι κάτι αδιαφιλονίκητο.

Το αποδεικνύει ο πόλεμος που γίνεται μεταξύ της Νike, του αμερικανικού κολοσσού της αθλητικής ενδυμασίας, και της Αdidas, της γερμανικής μάρκας των τριών παράλληλων γραμμών στο σήμα της.

 πηγή: barcelonismo.gr

MESSI, LA HISTORIA DEL CHICO QUE SE CONVIRTIOEN LEYENDA

Συγγραφέας: Luca Caioli

Μετάφραση: Αργυρώ Ζαχαρίου

Επιμέλεια: Απόστολος Βαβαρίνης

Εκδότης: Παπαδόπουλος

Ημερ. Έκδοσης: 07/05/2012

Σελίδες: 306

ISBN: 978-960-484-328-2

Βιβλιοδεσία: Soft Cover

Σχήμα: 14.5x20.5

Τιμή: 13,99€

Read More