Στα τρία κόρνερ... κόρνερ! (του Κ. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗ)

Θα ήθελα να ξεκινήσω από τα καλά. Να γράψω για το καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο του Ολυμπιακού ή για το υπέροχο γκολ του Βάις. Ωστόσο, νομίζω, δε γίνεται. Όχι επειδή οι Ερυθρόλευκοι ηττήθηκαν και μάλιστα με βαρύ σκορ. Επειδή ηττήθηκαν δεχόμενοι τρία πανομοιότυπα και εξίσου αστεία γκολ από κόρνερ!

Προσέξτε. Η Παρί κέρδισε συνολικά έξι κόρνερ σε όλο το ματς (όλα στο δεύτερο μέρος). Σκόραρε στα τρία. Με δύο διαφορετικούς και σχεδόν ανενόχλητους σκόρερ.  Η εντύπωση που έδινε η άμυνα του Ολυμπιακού σε  όλες αυτές τις φάσεις ήταν ότι όποιος τύχαινε να περνάει εκείνη την ώρα από την περιοχή του, εγώ, εσείς, η καθαρίστρια του Καραϊσκάκη, ο ...Νικολά Σαρκοζί έστω και δίχως τα παπούτσια με ενισχυμένους πάτους, θα είχε σοβαρές πιθανότητες να πετύχει γκολ.

Εδώ λοιπόν δεν πρόκειται για λάθος. Εδώ πρόκειται για μια αδιανόητη αμυντική κατάρρευση σε συνέχειες η οποία ενδεχομένως να συνιστά κάποιου είδους αρνητικό ρεκόρ. Δεν ξέρω αν άλλη ομάδα στην  έχει δεχθεί τρία τέρματα από κόρνερ σε ένα ημίχρονο στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά δεν έχει και καμία σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι με αυτόν τον απολύτως φτηνό τρόπο, οι πρωταθλητές Ελλάδος κατάφεραν όχι ακριβώς να διαγράψουν, πάντως να θολώσουν την κολοσσιαία προσπάθεια που κατέβαλαν στο πρώτο ημίχρονο.

Η απόδοση του Ολυμπιακού από το πρώτο λεπτό μέχρι το 45ο υπήρξε επιβλητική! Ίσως, με δεδομένη τη  δυναμικότητα του αντιπάλου, η πλέον εντυπωσιακή που έχει πραγματοποιήσει ποτέ στη διοργάνωση.  Για να το θέσω με όρους... γαύρικου πρωτοσέλιδου, ο Ολυμπιακός την πάτησε την Παρί!  Την πίεσε μέχρι ασφυξίας, τη σφυροκόπησε από  όλες τις πλευρές, κυρίως βέβαια από την πλευρά του Βάις και δεν κόμπλαρε όταν κόντρα στη ροή του αγώνα βρέθηκε πίσω στο σκορ. Αντιθέτως ισοφάρισε άμεσα και μάλιστα με ένα γκολ που θα ήταν εκπληκτικό ακόμη κι αν ο Βάις είχε απέναντι του τον... Ραμπεσαντραντανά και τον Ενακαρίρε. Πόσο μάλλον τώρα, με αντιπάλους τον Μαρκίνιος και τον Τιάγκο Σίλβα, δίδυμο αξίας 100 εκατομμυρίων ευρώ δηλαδή.

Στο ίδιο διάστημα ο Μίτσελ αποστόμωνε και τον πιο σκληρό επικριτή του. Δίχως να χρειαστεί δυο επιθετικούς  και με μοναδικό καθαρό αμυντικό χαφ τον φοβερό Σάμαρη, ο Ισπανός κατέβασε μια ομάδα που όπως είχε υποσχεθεί έπαιξε για να νικήσει και όχι για την ισοπαλία.  Κατέβασε τον Ολυμπιακό που ονειρεύονται οι οπαδοί του.

Από εκεί και πέρα η εικόνα του δευτέρου ημιχρόνου μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική. Δεν γινόταν να συνεχίσουν οι Πειραιώτες στην ίδια ένταση.  Οπισθοχώρησαν και διαχειρίστηκαν σχετικά καλά την οπισθοχώρηση τους, δίχως να απειληθούν στη ροή του αγώνα.  Και μετά η Παρί τους έστησε στη γωνία. Του κόρνερ. Τελικό αποτέλεσμα 4-1.

Και κάπως έτσι ο Μίτσελ που στο πρώτο ημίχρονο, αν ήθελε ανανέωνε επι τόπου το συμβόλαιο του μέχρι το 2020, εγκαλείται εκ νέου για ένα κάρο πράγματα. Τις αλλαγές του, την κατάρρευση μετά το 2-1, την αμυντική τακτική του δευτέρου ημιχρόνου κ.λ.π. Και φυσικά για την κάκιστη συμπεριφορά της άμυνας του στα στημένα. Θεωρητικά όφειλε να έχει δουλέψει πάνω σε αυτό. Πρακτικά το γεγονός ότι στο φινάλε όλο το Καραϊσκάκη ευχόταν να μην κερδίσει άλλο κόρνερ η Παρί, τα λέει όλα...


πηγή: www.contra.gr

Read More

Οι Γερμανοί και η Ρεάλ (του ΑΛ. ΛΟΘΑΝΟ)

Οποιος βιάζεται σκοντάφτει, ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη το εβγάλαμε, στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό ή γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Με τα παραπάνω δεν αναιρώ αυτά που γράφω παρακάτω, απλώς επισημαίνω ότι δεν είναι πρόβλεψη, αλλά εκτίμηση για το τι μπορεί να συμβεί στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ, με βάση τα πρώτα συμπεράσματα που προκύπτουν από την εικόνα των κυρίων διεκδικητών.

Στην πρώτη γραμμή αυτών, αναμφίβολα, οι δύο φιναλίστ της περυσινής περιόδου, οι οποίες βεβαίως αντικατοπτρίζουν και την «υγεία» που βγάζει η χώρα όπου εδρεύουν, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η πρωταθλήτρια Μπάγερν Μονάχου δείχνει ικανή να γίνει η πρώτη ομάδα, μετά την Μίλαν το 1990, που κάνει το ριπίτ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση.

Σύμφωνοι, οι καινοτομίες που εισάγει στο παιχνίδι των Βαυαρών ο Πεπ Γκουαρδιόλα, όπως ο Φίλιπ Λαμ σε ρόλο αμυντικού χαφ, η άμυνα ζώνης στις στημένες φάσεις ή ο Φρανκ Ριμπερί «α λα Μέσι», έχουν δημιουργήσει σύγχυση και αμφιβολίες, οι οποίες όμως μπορούν να ξεπεραστούν. Τόσο λόγω της ελαστικότητας – ευελιξίας του νέου προπονητή, όσο της ποιότητας και, κυρίως, της… δαιμονισμένης κατάστασης στην οποία βρίσκονται εδώ και δύο χρόνια οι Βαυαροί.

Από κοντά, ενδεχομένως και λίγο πιο μπροστά από την παρέα του Πεπ, η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ακόμα πιο ώριμη και από πέρυσι, η ομάδα του Γίργκεν Κλοπ δεν νοσταλγεί (προς το παρόν) τον Μάριο Γκέτσε, αφού ο Χένρικ Μικιταριάν έχει καλύψει και με το παραπάνω το κενό του.

Ο Αρμένιος, σε συνδυασμό με τις εναλλακτικές που δίνει στην επίθεση ο «τούρμπο» Πιέρ Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ, συν την παραμονή παικτών – κλειδιά όπως ο Ιλκάι Γκιντογκάν, ο Μάρκο Ρόιζ και ο Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι (έστω και στην τελευταία του σεζόν στο «Ζίγκναλ Ιντούνα Παρκ»), εγγυώνται και πάλι μια ομάδα – υπόδειγμα, η οποία μπορεί να κάνει το παραπάνω, πολυπόθητο βήμα που δεν πέτυχε πέρυσι.

Οι δύο Γερμανίδες, λοιπόν, ξεκινούν στις ισάριθμες πρώτες θέσεις της αφετηρίας, με τις υπόλοιπες λίγο πιο πίσω. Ποια συναντάμε αμέσως μετά; Καταρχήν την Ρεάλ Μαδρίτης, στην οποία ποντάρουμε κυρίως λόγω προπονητή και όχι τόσο του εξαιρετικού της ρόστερ (έστω και αν η αποχώρηση του Μεσούτ Εζίλ την πλήγωσε, μην κρυβόμαστε).

Ο Κάρλο Αντσελότι μας πείθει ότι μπορεί να «δέσει» μια τριάδα – φωτιά όπως είναι αυτή των Μπέιλ – Ισκο – Κριστιάνο και έχει την προσωπικότητα για να καθοδηγήσει μια ομάδα με γεμάτο ρόστερ, η οποία εδώ και έντεκα χρόνια κυνηγάει έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά τα τελευταία τρία έμεινε προ των πυλών.

Μπάγερν και Ντόρτμουντ μπροστά, Ρεάλ λίγο πιο πίσω και ακολουθούν Τσέλσι και Μπαρτσελόνα. Οι «Μπλε» με τον Ζοσέ Μουρίνιο θα είναι δεδομένα ανταγωνιστικοί και αποτελεσματικοί, έστω και αν έχουν και αυτοί τα... θεματάκια τους. Θα τα λύσει, όμως, ο «Happy One» (ή έτσι πιστεύω, τουλάχιστον).

Οσο για την Μπάρτσα; Τα αμυντικά προβλήματα παραμένουν, το γρήγορο transition που ζητάει ο Χεράρδο Μαρτίνο από την άμυνα στην επίθεση δεν έχει ακόμα αφομοιωθεί, αλλά οι «Μπλαουγκράνα» έχουν μπροστά ποιότητα που… περισσεύει (με την προσθήκη και του Νεϊμάρ), ικανή να την οδηγήσει σχεδόν «σβηστή» στην οκτάδα. Από εκεί και πέρα, βλέπουμε...

Από τα «συνήθη» ονόματα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν πείθει ότι έχει καταφέρει να αποδεχθεί… αναίμακτα την ιστορική αποχώρηση του Σερ Αλεξ, η Μίλαν (αναφέρεται μόνο λόγω ονόματος) είναι για... γέλια και για κλάματα, ενώ ερωτηματικά αποτελούν η Παρί Σεν Ζερμέν λόγω της ικανότητας του προπονητή (συγνώμη, μεσιέ Μπλαν…) και η Μάντσεστερ Σίτι λόγω της ταχύτητας με την οποία θα μπορέσει να προσαρμοστεί στην «εποχή Μανουέλ Πελεγκρίνι».

Ποια ομάδα θα μπορούσε να μπει «σφήνα» στην προαναφερθείσα πρώτη πεντάδα; Η Γιουβέντους, πιο ώριμη και ενισχυμένη από πέρυσι, θέλει και πείθει πως μπορεί να κάνει το παραπάνω βήμα, αφού πάντα έχει και την βαριά φανέλα (πάντα σημαντική στα μεγάλα ματς).

Συμπέρασμα; Ακόμα είναι νωρίς, τραυματισμοί ή απρόβλεπτες καταστάσεις μπορούν να ανατρέψουν πολλά, αλλά η πρώτη ανάγνωση θέλει τις Γερμανίδες στην pole position και Ρεάλ, Τσέλσι και Μπαρτσελόνα να τρέχουν ξωπίσω τους, αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν οποιαδήποτε αφηρημάδα τους, στον δρόμο προς το «Ντα Λουζ» της Λισσαβόνας...

πηγή: www.sentragoal.gr

Read More

Ο βιασμός της ψυχής (του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΛΟΘΑΝΟ)

Τα πρωτοσέλιδα με το νεκρό σώμα του Μιχάλη Ασλάνη ήταν μια ακόμα απόδειξη πως, στον βωμό της εμπορικής εκμετάλλευσης μέσω του εντυπωσιασμού, υπάρχουν άνθρωποι (με εισαγωγικά) που δεν διστάζουν να ξεπερνούν απροκάλυπτα όρια που θα έπρεπε να βάζει αυτόματα η συνείδησή τους (όσοι την έχουν δηλαδή).

Στον αθλητικό Τύπο, λόγω και του αντικειμένου με το οποίο ασχολείται, είναι πιο δύσκολο να συναντήσεις τέτοια πρωτοσέλιδα. Σπάνια, βεβαίως, συναντάς ξεχωριστά για την ομορφιά τους πρωτοσέλιδα, όπως αυτό του «Goal» με τον Νίκο Ζήση και το παιδί του την επομένη της νίκης επί της Τουρκίας.

Υπάρχουν, όμως, και εξαιρέσεις, οι οποίες «πονάνε» περισσότερο τον χώρο ακριβώς επειδή είναι λιγότερο συνηθισμένες. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει, αναμφίβολα, το πρωτοσέλιδο της καταλανικής εφημερίδας «Mundo Deportivo» το πρωί της Δευτέρας.

Το κατά τα άλλα εξαίρετο έντυπο, με ιστορία 107 ετών παρακαλώ, θέλησε να παρουσιάσει μια «αποκλειστικότητά» του, με προφανές σκοπό να τραβήξει την προσοχή των αναγνωστών και να τους… ωθήσει να καταβάλουν το ένα ευρώ που στοιχίζουν οι αθλητικές εφημερίδες στην Ισπανία.

Πρώτο του θέμα, λοιπόν, ήταν μια φωτογραφία του Τίτο Βιλανόνα. Ενός Τίτο φανερά αδυνατισμένου και με καπελάκι προφανώς για να καλύψει τα μαλλιά που έχει χάσει από τις χημειοθεραπείες στις οποίες υποβάλλεται για να αντιμετωπίσει τον καρκίνο που τον «χτύπησε» εκ νέου στην παρωτίδα.

Ο υποτροπιασμός της ασθένειας υποχρέωσε τον 44χρονο προπονητή να αποχωρήσει, με πόνο καρδιάς, από την τεχνική ηγεσία της Μπαρτσελόνα, για να αντιμετωπίσει τον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής του. Και αυτό, βεβαίως, ήθελε να το κάνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Την Κυριακή βρέθηκε στο προπονητικό κέντρο της Μπάρτσα για να δει τον γιο του Αντριά να παίζει με την ομάδα Νέων, παρέα με την σύζυγό του και τον άλλοτε συνεργάτη του Τζόρντι Ρόουρα. Επιθυμούσε, βεβαίως, να περάσει όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητος, αφού σε κανέναν ασθενή δεν αρέσει να εκτίθεται στον κόσμο που τον θυμάται διαφορετικά και, κυρίως, δεν θέλει να προκαλεί τον οίκτο του. Γιατί δεν τον χρειάζεται, στήριξη για να βγει νικητής χρειάζεται.

Η εφημερίδα, λοιπόν, έκρινε δημοσιογραφικά δεοντολογικό να δημοσιεύσει την συγκεκριμένη φωτογραφία. Τέσσερις ημέρες πριν, ο διευθυντής της ίδιας εφημερίδας, ο Σάντι Νόγια, δημοσίευε άρθρο με τίτλο «Αφήστε ήσυχο τον Τίτο!», με αφορμή τα γραφόμενα για το αν τα βρήκε ή όχι ο Βιλανόβα με τον άλλοτε συνεργάτη και στενό του φίλο, Πεπ Γκουαρδιόλα.

«Αυτή η ιστορία πετυχαίνει τον Τίτο σε μια ευαίσθητη στιγμή, ενώ κάνει θεραπεία για να αντιμετωπίσει μια οδυνηρή αρρώστια. Είναι πιθανό οι δύο τους να φτιάξουν την σχέση τους γιατί η καρδιά του Βιλανόβα είναι πολύ μεγάλη, αλλά προς το παρόν αφήστε τον Τίτο, ο οποίος δεν είναι πλέον προπονητή της Μπάρτσα, πραγματικά στην ησυχία του» έγραφε ο Νόγια, ο οποίος αποδείχθηκε δάσκαλος που δίδασκε…

Η αντίδραση των φιλάθλων στα φόρα ήταν αρκετή ως απάντηση – χαστούκι στους εμπνευστές του συγκεκριμένου πρωτοσέλιδου. «Ηταν ανάγκη να δείξετε αυτή την φωτό; Μετατρέπεστε σε κάτι απεχθές» έγραφε ένας, με έναν άλλο να προσθέτει πως «η πλειοψηφία των αναγνωστών περιμένουμε μια συγνώμη στον Τίτο, την οικογένειά του και τους αναγνώστες, γιατί μας απογοητεύσατε».

Στην… γραμμή υπεράσπισης της εφημερίδας, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως το έκανε για να δείξει στον κόσμο ότι ο Τίτο Βιλανόβα παλεύει σκληρά και δεν το βάζει κάτω. Η τωρινή του κατάσταση, όμως, δεν βοηθάει προς αυτή την διαπίστωση και, κυρίως, βγάζει ασέβεια προς το προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που είχε την ατυχία (τουλάχιστον έτσι μπορεί να νιώθει αυτή την στιγμή) να υπήρξε μέχρι πρότινος προπονητής της Μπαρτσελόνα. Και, άρα, να «πουλάει» οτιδήποτε κάνει ή λέει…

πηγή: http://www.sentragoal.gr

Read More

Σφάξε και εσύ ένα πρόβατο! (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟ)

Η ποδοσφαιρική λογική, αν υπάρχει τέτοια, λέει πως στην ρεβάνς της Γλασκόβης, η Σαχτάρ Καραγκάντι θα λυγίσει υπό το βάρος της ιστορικής ευκαιρίας, η Σέλτικ θα ανατρέψει το 2-0 του πρώτου αγώνα στο Καζακστάν και δεν θα της επιτρέψει να προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και αν δεν τα καταφέρει (που μην το αποκλείετε καθόλου), ε και τι έγινε; Η ομάδα από το Καραγκάντα, μια βιομηχανική πόλη 450 χιλιάδων κατοίκων χτισμένη κοντά σε ανθρακωρυχεία (εξ' ου και το Σαχτάρ, που σημαίνει «ανθρακωρύχος»), μπήκε για τα καλά στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης. Και, βεβαίως, έχει ήδη εξασφαλίσει την παρουσία της στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ.


Μέχρι τώρα, η πόλη ήταν (και όχι ευρέως) γνωστή για την Σαχάν Ντόσοβα, μια γυναίκα που φέρεται να πέθανε σε ηλικία… 130 ετών και 43 ημερών, ούσα (ανεπισήμως, αφού δεν υπάρχει καταγεγραμμένη σε έγγραφα η ημερομηνία γέννησης της) η γηραιότερη γυναίκα που έχει ζήσει ποτέ στον πλανήτη.

Το Καραγκάντα, επίσης, ήταν γνωστό για τον Μπατίρ, έναν ασιατικό ελέφαντα, ο οποίος έζησε 24 χρόνια στον ζωολογικό κήπο της πόλης και έβγαζε ήχους που έμοιαζαν απίστευτα με λέξεις. «Ο ομιλών ελέφαντας», σύμφωνα με ειδικούς που τον παρακολουθούσαν για πολύ καιρό, «έλεγε» λέξεις όπως «φαγητό», «νερό» ή «ο Μπατίρ είναι καλός»!

Πλέον, το Καραγκάντα θα είναι γνωστό και για την ποδοσφαιρική του ομάδα, η οποία πριν από κάθε μεγάλο ματς σφάζει ένα πρόβατο (μουσουλμανικό έθιμο) και υποχρεούται να δίνει τα ευρωπαϊκά της παιχνίδια στο «Astana Arena» της πρωτεύουσας Αστανά, 190 χιλιόμετρα μακριά από την φυσική της έδρα, η οποία δεν πληροί τις προδιαγραφές της ΟΥΕΦΑ.

Η Σαχτάρ, όμως, ετοιμάζει νέο γήπεδο, την ώρα που καμαρώνει για τον Ρώσο προπονητή Βίκτορ Κουμίκοφ, ο οποίος δεσμεύτηκε να κόψει το τσιγάρο (ύστερα από 18 χρόνια… αχώριστης σχέσης) εφόσον οι παίκτες του νικούσαν την Σέλτικ, όπως και έγινε.

Καμαρώνει για τον ολίγον ευτραφή αρχηγό και ιστορικό της σκόρερ, Αντρέι Φινοντσένκο, ο οποίος πέτυχε το πρώτο γκολ της ιστορικής νίκης επί της Σέλτικ, αλλά και τον Σεργκέι Κιζνιτσένκο, σκόρερ του δεύτερου, ο οποίος κάποτε βρέθηκε μια ανάσα από το να υπογράψει συμβόλαιο με την Φέγενορντ, έχοντας κλέψει την καρδιά του τότε τεχνικού διευθυντή, Λίο Μπενάκερ.


Καμαρώνει, σε τελική ανάλυση, γιατί αυτή η ομάδα αγγίζει την ιστορική παρουσία του Καζακστάν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, το σύστημα προκριματικών του οποίου δικαιώνει απόλυτα τον «ρομαντικό» Μισέλ Πλατινί. Ως ποδοσφαιριστής, άλλωστε, είχε μάθει ότι στο Κύπελλο Πρωταθλητριών έπαιζαν μόνο ομάδες που είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα στις χώρες τους.

Για τον λόγο αυτό, λοιπόν, ο πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ φρόντισε να δώσει μια ευκαιρία σε ομάδες που με το παλιό καθεστώς δεν είχαν, επί της ουσίας, καμία τύχη για να πάρουν μέρους στους «χρυσοφόρους» ομίλους. Από τότε που ο Πλατινί καθιέρωσε το νέο σύστημα, είδαμε ομάδες όπως η Ζίλινα (Σλοβακία), η Ανόρθωση, ο ΑΠΟΕΛ ή η ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ (Λευκορωσία).

Ομάδες ίσως όχι τόσο εμπορικές, αλλά οι οποίες αναμφίβολα δικαιούνται μερίδιο στο… φαγοπότι, όπως άλλωστε συμβαίνει και με ομάδες που έχουν χρόνια να δώσουν το παρών στα «μεγάλα σαλόνια».

Τρανό παράδειγμα η Ρεάλ Σοσιεδάδ, η οποία τον Μάρτιο του 2004 αποκλείονταν στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ από την Λιόν. Ο Αντουάν Γκριζμάν, 13 ετών τότε, παρακολουθούσε το δεύτερο ματς από τις εξέδρες του «Ζερλάν» μαζί με τον πατέρα του, πανηγυρίζοντας με την καρδιά του την πρόκριση των αγαπημένων του «Λιονέ».

Υστερα από εννέα χρόνια, με ένα ασύλληπτο ψαλίδι (αν δεν το έχετε δει, αναζητήστε το!), έδειχνε στην Ρεάλ Σοσιεδάδ τον δρόμο της ιστορικής πρόκρισης κόντρα σε μια ομάδα που πάντα αγαπούσε, αλλά η οποία τον απέρριψε πιτσιρικά γιατί, λέει, ήταν κοντός.

Τέτοιες ιστορίες μας χαρίζει δεκάδες το ποδόσφαιρο γενικά και το Τσάμπιονς Λιγκ συγκεκριμένα. Γι' αυτό θέλουμε να δούμε σε αυτό την απίθανη Σαχτάρ Καραγκάντι. Για να μπορεί και ο Βίκτορ Κουμίκοφ, ο οποίος πλέον έκοψε το τσιγάρο, να απολαύσει, εφόσον η κλήρωση τον φέρει στον ίδιο όμιλο με την Γιουβέντους, την ευκαιρία να αντιμετωπίζει την ομάδα της οποίας είναι φανατικός οπαδός.

Και οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, άλλωστε, έμαθαν να το αγαπούν και θέλησαν να το υπηρετούν, γιατί λάτρεψαν μια ομάδα ή θαμπώθηκαν από τις μαγικές ενέργειες ενός ποδοσφαιριστή. Τόσο απλά. Και ρομαντικά…
πηγή: http://www.sentragoal.gr

Read More

Αντίο του ΑΠΟΕΛ με κοντομάνικα!

Στη Μαδρίτη ολοκληρώθηκε το μακρύ φετινό ταξίδι του ΑΠΟΕΛ στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η ομάδα του Γιοβάνοβιτς έχασε 5-2 από τη Ρεάλ, κρατάει την ουσία κι ονειρεύεται. Στον άλλο προημιτελικό της βραδιάς η Τσέλσι πέρασε με 2-1 επί της Μπενφίκα. Οι Πορτογάλοι με δέκα παίκτες (από το 40') κυνήγησαν το θαύμα στα τελευταία λεπτά πριν να τους "σκοτώσει" το γκολ του Μεϊρέλες στις καθυστερήσεις.
Την Τρίτη του Πάσχα (17 Απριλίου) θα διεξαχθεί ο πρώτος ημιτελικός Μπάγερν - Ρεάλ και την επόμενη μέρα  (18 Απριλίου) παίζουν Τσέλσι - Μπαρτσελόνα. Οι ρεβάνς μια βδομάδα αργότερα. Στις 24 Απριλίου στο Καμπ Νου και στις 25 στο Μπερναμπέου.
Και μην ξεχνάμε ότι Σάββατο 19 Μαΐου το Μόναχο θα φιλοξενήσει τον μεγάλο τελικό.

Read More