Ο γιαλός δεν είναι στραβός. Απλώς στραβά αρμενίζουμε..

Γράφει ο Νίκος Μάλλιαρης
πρώην μέλος του αθλητικού τομέα του Σύριζα
ιδρυτικό μέλος του ΠΣΑΠ

Ο Σταύρος Κοντονής ,σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, έγραφε πριν από λίγες μέρες:
«Έχω κατά νου την «απαίτηση» κομματικών κύκλων να νομοθετήσουμε υποχρεωτικό εκλογικό σύστημα στις αθλητικές ομοσπονδίες και τ’ αθλητικά σωματεία, κάτι που είναι αντισυνταγματικό και παράνομο».

Αυτό όμως που δεν είπε, είναι ότι το αναλογικό εκλογικό σύστημα για τις ομοσπονδίες, άρα και για την ΕΠΟ, υπάρχει ήδη από τον νόμο του Ορφανού, τον 3262/2004. Επομένως δεν χρειάζεται καν να νομοθετήσει για το θέμα αυτό. Απλώς έπρεπε να εφαρμόσει τον υπάρχοντα νόμο, από τον Απρίλιο του 2015,που με τον δικό του νόμο 4326/2015 καταργήθηκε  το δήθεν αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου και να υποχρεωθούν η ΕΠΟ και οι ΕΝΩΣΕΙΣ της, με τη συναίνεση των FIFA-UEFA να εναρμονίσουν τα καταστατικά τους προς το δημοκρατικότερο και όχι να φθάσουμε στο παρά πέντε διεξαγωγής των εκλογών, με τους «φουσκωτούς» και τις βαλίτσες με τις δεσμίδες να '«παίζουν μπάλα».

Ευτυχώς για την νομιμότητα, αυτό έκαναν με την προσφυγή τους, οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και οι παράγοντες και το επικύρωσαν οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί του Διαιτητικού Δικαστηρίου της ΕΠΟ, που έκαναν δεκτή την προσφυγή τους. Ετσι, απάντησαν με την απόφασή τους άμεσα και ακαριαία  στον Κοντονή, ότι δηλαδή η θέσπιση  δημοκρατικού και αναλογικού εκλογικού συστήματος στις Ομοσπονδίες δεν είναι αντισυνταγματική αλλά νόμιμη και -θα προσέθετα εγώ- νομικά, ηθικά και αθλητικά επιβεβλημένη. Για τον λόγο αυτό το Διαιτητικό δικαστήριο όρισε και προσωρινή διοίκηση στην ΕΠΟ, προκειμένου να διεξάγει τις εκλογές σύμφωνα με όσα ορίζει ο νόμος.

Ο Κοντονής απέναντι στην απόφαση αυτή, αντί να αναλογισθεί και να αναλάβει τις δικές του ευθύνες ,για την καθυστερημένη αποκατάσταση της νομιμότητας, ζήτησε από την ΦΙΦΑ να ορίσει  η ίδια την  προσωρινή διοίκηση στην ΕΠΟ,  υπονομεύοντας την απόφαση των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών του Διαιτητικού Δικαστηρίου,  και των νόμιμων δικαστικών αποφάσεων στην ελληνική επικράτεια. Προφανώς, συνεπαρμένος από την Κυβερνητική μνημονιακή πολιτική μείωσης της εθνικής κυριαρχίας, θέλει οπωσδήποτε να την εφαρμόσει και στον αθλητισμό.

Ο Υφυπουργός πολιτεύεται με τρόπο πραγματικά επικίνδυνο για την δημοκρατία, και προκαλεί την κοινωνία. Αντί να εφαρμόσει την υπάρχουσα νομοθεσία, όπως άλλωστε έχει υποχρέωση, λέει ότι θα φέρει καινούργιο νομοσχέδιο (το περιμένουμε από τόν περασμένο Μάη να κατατεθεί στη Βουλή, κατά δέσμευση του Υπουργού Επικρατείας Α.Φλαμπουραρη).

Είναι λοιπόν προφανέστατο, ότι η Κυβέρνηση εν όψει των επικείμενων εκλογών της ΕΠΟ, προκειμένου να εξυπηρετήσει  συγκεκριμένα συμφέροντα των αφεντικών του ποδοσφαίρου, εμπαίζει τους αγνούς φίλους του αθλήματος.

Από το «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα», η Κυβέρνηση οδηγήθηκε με άκρατη δημαγωγία και επικοινωνιακή μανία να υπηρετεί τούς '«εξυγιαντές» μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου και γενικότερα της δημόσιας ζωής.

Οταν με το καλό η ΕΠΟ πάει σε εκλογές, ποια από τις δύο παράγκες θα επικρατήσει τελεσίδικα; Η «καλή» ή η «κακή». Οσο για την αριστερά που εκπροσωπεί ο Κοντονής, ένα είναι σίγουρο, θα εκφυλίζεται  συνεχώς και θα  πετάει την μπάλα στην εξέδρα ή στην καλύτερη περίπτωση θα κάνει πασίτσες στον αντίπαλο.

Απλώς στραβά αρμενίζουμε.

Read More

Êtes-vous Charlie? Last year αγάπη μου!

Οι εγχώριοι φιλελεύθεροι λογοκριτές έγιναν «Σαρλί»!

του Δημήτρη Κανελλόπουλου (efsyn, e-tetradio)

Πριν από κάποιους μήνες ο Γιάννης Καλαϊτζής δημοσίευσε στην «Εφ.Συν.» το παραπάνω σκίτσο με τον Σόιμπλε κι ένα πέος, ξεσηκώνοντας πλήθος αντιδράσεων. Είχαμε διαμαρτυρίες από διάφορες πλευρές, ακόμα και μέσα στην ίδια την εφημερίδα (από μία ισχνή πλειοψηφία βέβαια κι ευτυχώς). 

Δεν τους άρεσε, το θεώρησαν σεξιστικό, δεν ήταν του γούστου τους και της αισθητικής τους (έλεγαν). Πανικός και στα social media από γνωστούς φιλελεύθερους κεντροαριστερούς δημοσιογράφους και πολιτικούς που κατέκριναν με πάθος τον Γιάννη Καλαϊτζή. Οι... δημοκράτες.

Μόνο ο Ανδρέας Πετρουλάκης από τον εσμό αυτό βγήκε να υπερασπιστεί το δικαίωμα του σκιτσογράφου, την ελευθερία του. Όλοι οι άλλοι τυφλωμένοι από το πολιτικό τους πάθος ζητούσαν λογοκρισία. Να μην έμπαινε τέτοιο σκίτσο, να μην το δημοσίευε η «Εφ.Συν.» στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας έστω, ακόμα και φιλελεύθεροι εκδοτικοί οίκοι (!) βγήκαν να κατακρίνουν τη γελοιογραφία και, άκουσον-άκουσον, τη δημοσίευσή της. 

Είναι οι ίδιοι αυτοί τώρα λοιπόν, ξέρω αρκετούς, που έτρεξαν την Πέμπτη στο Γαλλικό Ινστιτούτο να δηλώσουν «Σαρλί», «Je Suis Charlie». Και να ανεβάσουν φωτογραφίες τους, φυσικά, από τη σιωπηλή διαμαρτυρία (τη μοναδική διαδήλωση που συμμετείχαν εδώ και χρόνια, τις άλλες -τις δικές μας, στο Σύνταγμα- τις χλευάζουν).

Έγιναν «Σαρλί»! Κι ας δημοσιεύονταν στο περίφημο Γαλλικό περιοδικό ακόμα «χειρότερα» για την... αισθητική τους σκίτσα, μέχρι και τον Πάπα σε σεξουαλικές περιπτύξεις είχαν βάλει οι ευφυείς κομίστες του. Τα δικά μας σκίτσα τους «χαλούν» προφανώς τους εγχώριους τιμητές, τα ξένα τα υπερασπίζονται ίσως γιατί δεν τα γνωρίζουν....

Εν τω μεταξύ σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς θα βρίσκεται στο Παρίσι να διαδηλώσει για την ελευθερία του Τύπου! Να βγάλει κι ένα πλακάτ εναντίον του «μαύρου» στην ΕΡΤ αν είναι, ας μην περιοριστεί μόνο στο Charlie Hebdo. 

«Θα κάνουμε εμετό με όσους ξαφνικά δηλώνουν φίλοι μας» ήταν το καυστικό σχόλιο του Ολλανδού σκιτσογράφου του περιοδικού, Βίλεμ...

πηγή

Read More

Αντώνη, άλλαξε τα όλα

Ξεκαθαρίζω από την πρώτη στιγμή ότι το σημείωμα αυτό δεν έχει πολιτική, αλλά κοινωνική χροιά. Οπότε στα ονόματα βάλτε όποιο είναι της αρεσκείας σας. Τελεία.

Το έχει ως δόγμα ο Γιάννης Ιωαννίδης: «Οι παίκτες κάνουν τον προπονητή και ο προπονητής την ομάδα». Κατά παράβαση αυτής της θεωρίας στην πολιτική «οι υπουργοί κάνουν τον Πρωθυπουργό και ο Προθυπουργός το κράτος».

Στην χώρα μας εδώ και δύο χρόνια η φτώχεια είναι μία πραγματικότητα και δεν επιδέχεται ερμηνείες. Όλα τ’ άλλα, όπως η πιθανή επιστροφή στη δραχμή στην περίπτωση που δεν ήμαστε καλά παιδιά, η πάταξη της φοροδιαφυγής και η κατάργηση των ρουσφετολογικών προσλήψεων στο δημόσιο έχω κάθε δικαίωμα να τα θεωρώ ότι έχουν μέσα τους και το στοιχείο του επικοινωνιακού τρυκ.

Ο Ελληνας από τη φύση του είναι φιλότιμος. Όταν όμως αντιληφθεί ότι η φιλοτιμία του τον κατατάσσει στην κατηγορία του μαλάκα, τότε επαναστατεί.

Διάβασα στον Τύπο της Κυριακής ένα θέμα για την φοροδιαφυγή: «…Παράλληλα, στις υπηρεσίες του ΣΔΟΕ, ιδιαίτερα στην Περιφερειακή Διεύθυνση Αττικής, εκκρεμούν σοβαρές φορολογικές υποθέσεις που αφορούν υπεράκτιες εταιρείας ακινήτων – μερικές δεκάδες ανήκουν σε δυο πρώην υπουργούς- τριγωνικές συναλλαγές φαρμακευτικών και ιατροτεχνολογικών προϊόντων, ιλιγγιώδεις καταθέσεις ελεύθερων επαγγελματιών (γιατρών, δικηγόρων, εισαγωγέων), υποθέσεις ΦΠΑ αγροτών και λίστα 3.000 φορολογουμένων που έχουν παίξει και κερδίσει από πιστοποιητικά αντιστάθμισης κινδύνου CDS». Το προσέξατε; Μερικές δεκάδες από τις υπεράκτιες εταιρείες ακινήτων ανήκουν σε πρώην υπουργούς.

Τι σημαίνει αυτό; Οτι το ΣΔΟΕ γνωρίζει πλέον τους φοροφυγάδες με… ονοματεπώνυμο. Ποιο είναι το ζητούμενο; Να τους οδηγήσει στο ταμείο προκειμένου να πληρώσουν και αν μπορεί να τιμωρήσει κι αυτούς που υπηρετούσαν σους ελεγκτικούς μηχανισμούς και έπρεπε να έχουν βάλει «φρένο» στη φοροδιαφυγή.

Να αισιοδοξήσουμε; Στη λογική ότι κάποια πράγματα στην Ελλάδα αλλάζουν, ίσως. Εάν όμως πιστέψουμε τις φήμες ότι ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννης Διώτης αντικαταστάθηκε γιατί ήταν έτοιμος να «κάψει ψηλά καπέλα» ή αναλύσουμε στο μυαλό μας την πρόσφατη ιστορία με τη μετάθεση του Αστυνομικού Διευθυντή της Υδρας, μετά από απαίτηση του δημάρχου, που τελικώς ανακλήθηκε λόγω του θορύβου που ξέσπασε, τότε ας γυρίσουμε πλευρό.

bus

Read More

«Ξύπνησαν» τα παλληκάρια;

Bρε καλώς τα παλληκάρια. Δέκα βουλευτές ζητούν να ξαναψαχτεί το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ναι, αυτή η ιστοριούλα που ξεκίνησε με low μπάτζετ και τελικώς με το γνωστό κολπάκι των… καθυστερήσεων και των αναθέσεων με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, έφθασε το κόστος στο τρισθεόρατο ποσό των 40 δις. Ναι για τους Αγώνες των Εργολάβων και όχι του Ολυμπιακού πνεύματος μιλάω. Για τους αγώνες που όλοι οι συστημικοί δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να ήμαστε πολύ ευτυχισμένοι που η Ελλάδα διοργάνωσε τους αγώνες.

Ολη η καλή κοινωνία οικονόμησε απ’ αυτή την ιστορία, χωρίς κανένας να μπει στον κόπο να ψάξει μέχρι τώρα πόσο κόστισε η διοργάνωση και σε ποιες τσέπες μπήκαν τα λεφτά. Λες και μας περίσσευαν τα δισεκατομμύρια, πολλά εκ των οποίων ανέβασαν κατακόρυφα το δημόσιο χρέος της χώρας.


Κάλιο αργά παρά ποτέ θα μου πείτε, αλλά δεν είμαι και ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι θα πληρώσει κάποιος τη νύφη γιατί δεν αποκλείεται η ιστορία να τελεσιδικήσει  όταν πλέον θα έχουν παραγραφεί τα αδικήματα. Στην καλύτερη να την πληρώσει η… μαρίδα και να την γλυτώσουν οι μεγαλοκαρχαρίες. Αλλωστε αυτοί που ήτα στα pay roll  των Αγώνων ήταν περισσότεροι από τα ΜΜΕ που υπάρχουν στην Ελλάδα.

Εδώ θα μου πείτε ακόμη δεν έκλεισαν οι φάκελοι των Μεσογειακών του ’91 και του Παγκόσμιου ανοικτού στίβου του 1997, ψάχνουμε να βρούμε άκρη για το 2004;
Εάν υπάρχουν πολιτικοί που πραγματικά θέλουν να βρουν που κατασπαταλήθηκαν τα λεφτά των Ελλήνων τα τελευταία 30 χρόνια στην υπόθεση αθλητισμός, ας ζητήσουν τους φακέλους για όλες τις μεγάλες διοργανώσεις που ανέλαβε η χώρα, να ψάξουν όλες τις δαπάνες κωδικό κωδικό και να ανακοινώσουν το πόρισμα τους.

Μόνο  με τέτοιους χειρισμούς υπάρχει ελπίδα οι πολιτικοί να κερδίσουν λίγη από τη χαμένη εμπιστοσύνη του κόσμου. Τα παραμύθι πλέον δεν έχει ενδιαφέρον είτε πρωταγωνιστεί η κοκκινοσκουφίτσα, είτε το τέρας με τα δύο κεφάλια.

Υ.Γ.: Γίγαντας ο Βύρων Πολύδωρας. Μόνο 24 ώρες είχε τον τίτλο του προέδρου της Βουλής μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων της 6ης Μαίου και της 17ης Ιουνίου, αλλά κατάφερε να διορίσει ως μετακλητή υπάλληλο την κόρη του! Νόμιμη η ενέργεια του, αλλά ηθικά απαράδεκτη. Εκτός κι αν για όλα φταίει ο «στρατηγός άνεμος».

Bus

Read More

Γράμμα του Διονύση Τσακνή στη Βούλα Παπαχρήστου

«Βούλα παιδί μου!

Επίτρεψέ μου αρχικά, αυτή την προσφώνηση, γιατί ηλικιακά και μόνο θα μπορούσες να ήσουν. Ο δεύτερος γιος μου άλλωστε, γυμναστής και αθλητής ανήκει κι αυτός στην ΑΕΚ όπως κι εσύ. Εσύ στο τριπλούν, εκείνος στο Handball.

Ξέρω επομένως, από πρώτο χέρι και τους κόπους και τον ιδρώτα και τις στερήσεις και την αυτοπειθαρχία, που επιτάσσει τρόπον τινά, ο λεγόμενος επαγγελματικός αθλητισμός.

Καμαρώνω για τις νίκες σας και συμπάσχω με τις λεγόμενες αποτυχίες ή ήττες σας. Μα πάνω απ' όλα, σας βλέπω σαν παιδιά μου. Όλους σας. Τι ωραίος αυτός ο συναγωνισμός, (το πρώτο συνθετικό της λέξης, δίνει μέγιστη σημασία στο δεύτερο, τον αγώνα-αν με εννοείς) τι ωραία η επιβράβευση των κόπων και τι μεγαλείο η προσπάθεια για υπέρβαση των ατομικών σας ορίων.

Είναι σα να σε ξέρω. Ακούω τον Αναστάση (το γιο μου) να μού λέει «κατέβασα ρολά σήμερα πατέρα» (τερματοφύλακας γαρ) και είναι σαν να ακούω να λες στο δικό σου, «πάτησα τέλεια στο πρώτο μου βήμα μπαμπά.»

Να γυρίζεις στο σπίτι «φορτωμένη» με τον προπονητή σου και να μη μιλιέσαι, ή να έχεις να διηγηθείς κάτι καινούριο απ' την έτσι κι αλλιώς κοπιαστική σου μέρα.

Όπως γνωρίζω καλά, και την ανάγκη σου να αποφορτιστείς με το αγόρι ή τους φίλους σου. Μετρημένη όμως πάντα, γιατί αύριο, θα πάρεις τον αθλητικό σάκο σου και θα πρέπει στις 8 να είσαι εκεί, όπως κάθε μέρα. Να γυρίσεις, να συμμαζέψεις τα κομμάτια σου, να λύσεις τις όποιες εκκρεμότητές σου, γιατί και το απόγευμα σε περιμένει η δεύτερη προπόνηση.

Τα ξέρω σού λέω...

Θα σου πω και κάτι άλλο. Η πολιτική μου τοποθέτηση είναι δηλωμένη και γνωστή. Ανήκω στην Αριστερά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Καταλαβαίνεις λοιπόν, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, πως τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, προσπαθώ να εμπνεύσω στα τέσσερα παιδιά μου. Ο τρόπος της ζωής μου και η καθημερινή μου συμπεριφορά θα τους πείσει όμως, κι όχι τα λόγια και οι θεωρίες.

Πολλές φορές, σ' αυτό το άγιο και λυτρωτικό μεσημεριανό τραπέζι, ακούγονται τα νέα της μέρας του καθένα και συνήθως τα μικρότερα, έχουν να διηγηθούν ένα αστείο ή ένα ανέκδοτο απ' το σχολείο. Κι οι μεγάλοι δεν πάνε πίσω. Δεν ξέρω γιατί, το υποθέτω μάλλον, όταν πρόκειται για «μαύρα» ή ρατσιστικά ανέκδοτα, ζητούν άδεια! Πάντα τη δίνω βέβαια, για να υπάρξει αφορμή για κουβέντα εκ των υστέρων και άλλα τα «εγκρίνουμε» ως έξυπνα και άλλα, απλώς ως χαζά.

Να φανταστείς, αυτό που ανάρτησες στο face book, το είχα ακούσει μια μέρα πριν. Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι όχι. Δεν έχει σημασία. Όταν ήσουν πιο μικρή,. τα «μαύρα» ανέκδοτα με τη μικρή Ελενίτσα που πεθαίνει, έδιναν κι έπαιρναν. Με τον Αλβανό επίσης...

Παιδί είσαι και κάτι που σού φάνηκε έξυπνο, να το μοιραστείς θέλησες με τους φίλους σου στο φατσοβιβλίο. Κι από δω ξεκινάει το πρόβλημα. Στα μάτια πολλών, υποκριτών ή μη, που ξεπλένουν την ανεπάρκειά τους στη διαπαιδαγώγηση τη νέας γενιάς, παύεις να είσαι ένα νέο έως και αφελές (με την πιο καλή έννοια του όρου) κορίτσι. Γίνεσαι πρέσβειρα του ελληνικού αθλητισμού, γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο, γίνεσαι τάχα ο ταχυδρόμος μιας ανεπίδοτης επιστολής στους απανταχού λακέδες των διοργανωτών, των έτσι κι αλλιώς εμπορευματοποιημένων Ολυμπιακών αγώνων. Στην πυρά λοιπόν. Μ' αυτόν τον τρόπο οι ιεροεξεταστές ξεπλένουν τις αμαρτίες τους και κοιμούνται ήσυχοι, μια και έπραξαν το καθήκον τους...

Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι που εξαπολύουν καθημερινά πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων αδιακρίτως; Αυτοί που φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μαντρώσουν την ανθρώπινη δυστυχία; Αυτοί που ανέχονται τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα των αλλοδαπών και καλλιεργούν το μίσος στη διαφορετικότητα; Έτσι είναι μάτια μου.

Ακόμα- ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετούσες αυτό το με ή χωρίς εισαγωγικά αστείο, πάλι δεν φταις εσύ. Αυτοί που φταίνε μετατρέπονται σε εισαγγελείς για να αποσείσουν από πάνω τους τον εγκληματικό ρόλο της στρεβλής διαπαιδαγώγησης των αθλητών σε όλους τους τομείς: «Φα' την», «σκίσε την αράπισσα», «λιώσε τη σχιστομάτα». Τα ξέρεις...

Ζήτησες συγγνώμη. Εμένα με έπεισες. Δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει να μου δείξεις την πολιτική σου ταυτότητα. Δέχτηκες πως έκανες μια αστοχία, πως επέδειξες αφέλεια, άγνοια. Δεν είσαι πολιτικό πρόσωπο, παιδί είσαι. Δικό μου παιδί, δικό μας.

Πήρες το μάθημα: Άλλο μια ιδιωτική κουβέντα κι άλλο μια δημόσια δήλωση. Μετράνε αλλιώς. Έτσι είναι. Υποψιάζομαι όμως πως δεν το εννοούσες. Έλα όμως που κάποιοι θέλουν να κρυφτούν πίσω σου και να πουλήσουν εκ του ασφαλούς, τάχα δημοκρατικές ευαισθησίες, τάχα καθωσπρεπισμό και τάχα Ολυμπιακό πνεύμα...

Να συνεχίσεις με πείσμα και αγάπη σ' αυτό που κάνεις. Παραδέχτηκες το λάθος σου, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τις πιο ρατσιστικές ταξικές επιθέσεις.

Ένας πατέρας ονόματι

Διονύσης Τσακνής»

Read More

Αυτούς θα τους ευχαριστήσει κανείς;

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΡΗΣ_

Κάποτε, όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης μάζευε μέλη στον Ολυμπιακό δημιουργώντας ασπίδα -παντός τύπου-, υποχρέωνε τον έναν μετά τον άλλο τους ποδοσφαιριστές των Ερυθρολεύκων να γραφτούν μέλη, να πάρουν την κάρτα τους και να βγάλουν φωτογραφία. Promotion, όπως λένε οι διαφημιστές και οι επικοινωνιολόγοι. Ως διαδικασία τη θεωρούσα και τη θεωρώ γελοία. Τους αποθέωνε τότε ο Κόκκαλης και το επικοινωνιακό … τέρας που είχε δημιουργήσει. Ασφαλώς όλο αυτό ήταν κούφιο. Οικονομικά δεν είχε ουσία.


Ο Γιάννης Αλαφούζος είναι έξυπνος άνθρωπος, έμπειρος επιχειρηματικά αλλά άπειρος ποδοσφαιρικά. Και ακόμα πιο άπειρος περί τα Παναθηναϊκά. Δεν του το έχει προτείνει προφανώς κανείς. Το matigarrida ρίχνει στο τραπέζι μια πρόταση. Ουσίας, επικοινωνίας μα κυρίως με έντονη συναισθηματική χροιά. Να καλέσει τον Γιώργο Καραγκούνη (εφόσον τελικά παραμείνει), τον Κώστα Κατσουράνη, τον Νίκο Σπυρόπουλο, τον Λουκά Βύντρα (εφόσον τα βρει με τη διοίκηση για τη μείωση αποδοχών του) και τον Αντώνη Πετρόπουλο (εφόσον τελικά υπογραφεί το προτεινόμενο συμβόλαιο) και σε μια ωραία και λιτή εκδήλωση να τους αναδείξει σε επίτιμα μέλη της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας». Να πει και δυο κουβέντες για την προσφορά τους. Όχι, δεν αναφέρομαι στο αγωνιστικό σκέλος. Αναφέρομαι στην προσφορά τους στον Παναθηναϊκό και κατ’ επέκταση στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία». Ποια προσφορά; Ιδού σε αριθμούς. Ο Καραγκούνης έπαιρνε κοντά στα 900.000 ευρώ. Καλώς ή κακώς, για να προλάβω και όσους κρίνουν υπερβολικές τις απολαβές του. Εφόσον μείνει, θα μείνει με το 1/3 των χρημάτων. 600.000 ευρώ μείον. Κέρδος για το ταμείο. Ο Κατσουράνης έχει χαρίσει κοντά στα 500.000 ευρώ στον Παναθηναϊκό από την περικοπή στα μπόνους του. Ο Σπυρόπουλος υπέγραψε νέο συμβόλαιο με 100.000 ευρώ μείον (250.000 από 350.000 ευρώ). Στον Βύντρα προτάθηκε ψαλίδι 50% και πιστεύω ότι γύρω στα 30% μπορεί να υπάρξει συμφωνία. Δηλαδή να χαρίσει 200.000 ευρώ περίπου. Ο Πετρόπουλος περιμένει τον Φερέιρα ο οποίος έχει πατήσει pause στην προφορική συμφωνία διοίκησης – ποδοσφαιριστή για ανανέωση με 40.000 ευρώ το χρόνο λιγότερα χρήματα.


Δεν ξέρω πώς μπορεί να το σκέφτεται ο καθένας σας. Αλλά μία είναι η αλήθεια όσο και να μην αρέσει σε κάποιους. Από την πρώτη στιγμή της οικονομικής κρίσης του Παναθηναϊκού αυτοί που «ξηγήθηκαν σπαθί» στη διοίκηση ήταν οι Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έβαλαν πρώτοι την υπογραφή στον πρώτο διακανονισμό (όχι όπως οι Μπουμσόνγκ, Λέτο, Σιμάο, Μπιάρσμιρ, Καντέ μπου τους κυνηγούσαν Γόντικας και Πέτσος μέχρι τέλους για να προλάβουν τις ημερομηνίες) και εξαιρουμένου του Σεϊταρίδη (ο οποίος, όμως, είχε λάβει μήνυμα να βρει ομάδα) πρώτοι και στο δεύτερο διακανονισμό για τις οφειλές του Μαΐου. Είναι οι μόνοι που έχουν κάνει πολλές οικονομικές υποχωρήσεις. Μην αναφέρει κανείς τον Μπουμσόνγκ γιατί δεν είναι το ίδιο. Ο Γάλλος βοήθησε μεν το Τριφύλλι αφού θα πάρει σε δύο χρόνια όσα θα έπαιρνε μόνο φέτος αλλά εξασφάλισε ότι θα έχει ομάδα μέχρι τα 35 του. Μέχρι στιγμής ο Λέτο δεν δέχεται μείωση. Αν δεχθεί εδώ θα είμαστε να το επικροτήσουμε.


Ο μόνος που θα έχει κάνει τρομερό σκόντο θα είναι ο Κουίνσι εφόσον ο Παναθηναϊκός συμφωνήσει με την Αλ Σαντ. Ο Γκανέζος είχε συμβόλαιο 2 εκατ. ευρώ με την ομάδα του Κατάρ και ρίχνει τις απαιτήσεις του στα 700.000 για να μείνει στο Τριφύλλι. Αδριάντα κανονικό πρέπει να του χτίσουν οι Πράσινοι.


Αν στέκομαι περισσότερο στους Έλληνες είναι γιατί πάντα ακούν όλη τη γκρίνια της κερκίδας και… τρώνε τη λέζα των ΜΜΕ. Μερικές φορές πιστεύω ότι στην Ελλάδα πολλοί θέλουν Έλληνες ποδοσφαιριστές στους συλλόγους απλά για να έχουν σε κάποιους να «τα χώνουν». Και σε κάθε περίπτωση, ΟΚ, τους έχουν βρίσει όσο τους έχουν βρίσει τους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές. Τώρα δεν αισθάνονται οι ίδιοι άνθρωποι την ανάγκη να πουν και ένα ευχαριστώ γιατί αποδέχθηκαν να μειώσουν τις οικονομικές απαιτήσεις τους;


πηγή: http://matigarrida.gr

Read More

Χρωστούν ένα “ευχαριστώ” στον Αλαφούζο

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΡΗΣ_

Ναι, είναι μια ιστορική ημέρα για τον Παναθηναϊκό. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν υπογραφές σε έγγραφα που δείχνουν ότι το 54,7% των μετοχών της ΠΑΕ πάει στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία». Ναι, υπό αυτές τις συνθήκες προκύπτει ότι Βαρδινογιάννηδες τέλος από το Τριφύλλι. Αυτά έχουν τσεκαριστεί και από τον Ανδρέα Βγενόπουλο και από τον Νικόλα Πατέρα. Μην μου ζητάτε παραπάνω.


Το χέρι μου στη φωτιά θα το έβαζα εάν μέσα από τη σημερινή glamour διαδικασία με παρούσες κάμερες και παρόντες δεκάδες δημοσιογράφους, οι εμπλεκόμενοι μας έδιναν αντίγραφα της συμφωνίας. Να ξέρει ο κόσμος τι έχει υπογραφεί. Για να πειστούν και οι άπιστοι Θωμάδες. Από εκεί και πέρα, όμως, νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να παραδεχθούμε κάποια άλλα.


Πρώτα απ’ όλα ο Αλαφούζος παρουσίασε μια λύση. Θέλετε να πούμε ότι είναι η χειρότερη του κόσμου; Για την οικονομία της συζήτησης, ας το δεχθούμε. Είναι όμως λύση. Και ήταν η μοναδική. Γιατί στην άλλη περίπτωση, αυτή του Βγενόπουλου, θα έπρεπε να γίνει διάρρηξη στο σπίτι του Βαρδινογιάννη για να πάρει τις μετοχές, να πλαστογραφήσει την υπογραφή του σε συμβολαιογράφο και δεν ξέρω γω τι άλλο για να τις πάρει στην κατοχή του. Αφού ήταν ξεκάθαρο ότι όσο και να προσπαθούσε ο Βγενόπουλος, ο Βαρδινογιάννης δεν θα του έδινε τις μετοχές. Επίσης ο Αλαφούζος δέχθηκε το θέμα της Διπλής Ανάπλασης σύμφωνα με όσα πρότεινε ο Βαρδινογιάννης από το Σεπτέμβριο. Δεν έθεσε όρους. Βασικότατο για να τελειώσει το θέμα της μεταβίβασης. Κάτι που ο Βγενόπουλος δεν θα έκανε ποτέ.


Με αυτή τη μοναδική λύση, λοιπόν, πορεύτηκε ο Παναθηναϊκός το Μάιο και τον Ιούνιο για να βγει από το γκρεμό. Όπου γκρεμός βάλτε τη διάλυση του Δ.Σ., την ακυβερνησία, τα χρέη που έτρεχαν, την αδειοδότηση που είχε σχεδόν χαθεί. Και βγήκε από το γκρεμό. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί το αντίθετο. Πώς βγήκε; Όπως βγήκε. Με προεισπράξεις χορηγιών, με βοήθεια Βαρδινογιάννη, με βοήθεια Πιλάβιου, με βοήθεια Θεοδωρίδη, με χρήματα που έβαλε ο Αλαφούζος. Και βέβαια με επιστροφή των… ασώτων που είχαν παραιτηθεί. Του Γόντικα ξανά σε ρόλο προέδρου – κουμανταδόρου (και μερικώς εμπνευστή της εταιρίας λαϊκής βάσης), του Ελευθεράκη ως τεχνικού συμβούλου, του Κωνσταντίνου ως μέλος της τεχνικής επιτροπής, του Σωπήλη ως εκπροσώπου στα δικαιοδοτικά όργανα.


Ο Αλαφούζος έβγαλε τον Παναθηναϊκό από το γκρεμό και έκτοτε παλεύει για την επιβίωση. Μέσω των εγγραφών της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας». Το παραδέχονται αλλά δεν το λένε δημόσια και οι ίδιοι του Σωματείου: οι εγγραφές είναι υποτονικές. Έξω από κάθε αρνητικό υπολογισμό. Στο περίπου 2.800 μέλη και 600.000 ευρώ. Τη στιγμή που ο Αλαφούζος για μέσα στον Ιούλιο είχε μιλήσει για 40.000 μέλη και 12 εκατ. ευρώ. Θα ανέβουν πολύ τώρα τα νούμερα γιατί ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση. Και πάλι, όμως, εάν δεν προκριθεί ο Παναθηναϊκός έστω στο europa League τα ποσά θα είναι μικρά. Ο κόσμος θα στηρίξει. Όχι τόσο όσο θα στήριζε το 2008 ας πούμε γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές και όλοι μετρούν τα ευρώ τους προσεκτικά. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται βοήθεια από τους μεγάλους. Εάν μπουν τα 2,5-3 εκατ. ευρώ που έχουν υποσχεθεί κάποιοι λεφτάδες Παναθηναϊκοί στον Αλαφούζο πάει καλά. Εάν όχι θα υπάρξει ζήτημα.


Από εκεί και πέρα, εγώ βλέπω ότι αυτή η διαδικασία βόλεψε όλους τους πολυμετοχικούς. Και βλέπω χαμόγελα. Ο Βαρδινογιάννης έδωσε τις μετοχές του, ξέμπλεξε με τη ΓΗΠΕΛ όπως ήθελε, ξέρει ότι ελάχιστοι πια θα τον βρίζουν και επιπλέον άφησε τον Παναθηναϊκό χαμηλά. Ο Βγενόπουλος μπορεί πια με λίγα χρήματα να παραμένει κάτοχος του 11%, να είναι ίσως ο μοναδικός με σταθερή οικονομική παρουσία στις αυξήσεις, να διατηρεί τη δημοφιλία του η οποία είχε υποστεί πλήγμα με το στύλωμα των ποδιών στην υπόθεση της ΓΗΠΕΛ και να τον βρίζουν πια ελάχιστοι. Ο Γιαννακόπουλος πάνω που έριξε στο πάτωμα το μπάτζετ του μπάσκετ βλέπει ότι πια δεν χρειάζεται να βάλει χρήματα στην ΠΑΕ, δεν θα του ζητάει κανένας να δώσει λύσεις ή να βγει μπροστά, ούτε θα του προσάπτουν πράγματα που αφορούν σύμπραξή του με τον Βαρδινογιάννη. Ο Πατέρας μπορεί να επανακάμψει παρασκηνιακά βοηθώντας έναν παλιό του φίλο, βλέπει με χαρά να δημιουργείται όνειρο σε κάποιους οπαδούς για επάνοδό του και χαίρεται γιατί ξέρει ότι πια βγαίνει από το κάδρο με τα οικονομικά.


Όλοι οι παραπάνω χρωστούν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Αλαφούζο. Τους έκανε εύκολη τη ζωή. Ας μην το ξεχάσουν αυτό.


Δεν ταιριάζει πολύ στο κείμενο που αποπνέει έναν άνεμο αλλαγής και ελπίδας. Αλλά το οφείλω σε καμιά 15αριά από εσάς που κατά καιρούς μου στείλατε μηνύματα στο Facebook και στο Twitter για την… εγκατάλειψη του σάιτ. Είχα εξηγήσει ότι το matigarrida δημιουργήθηκε ως προσωπικό ξέσπασμα. Στηρίχθηκε πολύ από λίγους από εσάς. Δεν έχω παράπονο. Άλλωστε σε εποχή που ολόκληρες εφημερίδες πουλάνε 1.000 και 2.000 φύλλα πανελλαδικά, είναι τιμή για μένα, τον ένα, να με διαβάζουν 1.200, 1.500, 2.000 και λίγες ημέρες 2.500 άτομα. Δυστυχώς για σάιτ  αυτοί οι αριθμοί δεν βοηθούν. Ειδικά εάν τρέχει από ένα άτομο. Στο τέλος Απριλίου το σάιτ παρουσίασε κάμψη για λόγους που προφανώς είχαν να κάνουν με την πτώση του ενδιαφέροντος των άρθρων. Σε εκείνο το σημείο χρειάζονταν το κάτι παραπάνω από εμένα. Με 12 ώρες μέσο όρο ενασχόλησης τη μέρα, ήταν αδύνατο να το πράξω αυτό το παραπάνω κυρίως σε μια περίοδο που προέκυψε η πρόταση της LiveSport, εκτός από το φόρτο εργασίας στο Pamesports.gr. Άλλος ίσως μπορούσε. Εγώ όχι. Αδυναμία; Προφανώς.


Το matigarrida μου λείπει πιο πολύ από ότι λείπει σε εσάς. Μου κόστισε πολύ προσωπικά άλλωστε σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως εργασιακά αφού όταν γράφεις την αλήθεια σου και όχι τα φτιασιδωμένα, κάνεις εχθρούς στο ρεπορτάζ. Θα συνεχίσω να γράφω όποτε μπορώ. Σίγουρα όχι στο ρυθμό που είχε το σάιτ μέχρι το τέλος Απριλίου. Αλλά επίσης σίγουρα καλύτερα απ’ ό,τι τον Ιούνιο και έως τώρα. Ευχαριστώ και συγνώμη σε όσους νιώθουν  προδομένοι. Πιο αληθινή εξήγηση δεν μπορούσα να σας κάνω.


πηγή: http://matigarrida.gr/

Read More

Στη λογική του ΠΑΣΟΚ ο Αρης

Το ΠΑΣΟΚ έχει μία ιστορική πολιτική διαδρομή στη χώρα και ο ποδοσφαιρικός Αρης μία πολύχρονη διαδρομή στον αθλητισμό.

Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ως ένα λαϊκό κόμμα το οποίο ήταν ο συμπαραστάτης του εργάτη, του αγρότη και του φοιτητή. Το Σοσιαλιστικό κόμμα κυβέρνησε από το 1981 περισσότερο από δύο δεκαετίες τη χώρα. Η ιδρυτική διακήρυξη όμως στη διαδρομή φάνταζε ως ένα πολιτικό απολίθωμα. Τα στελέχη του πλανεύτηκαν από τη δόξα και το χρήμα της εξουσίας, ορισμένα από αυτά ξεπέρασαν τις κόκκινες γραμμές της πολιτικής ηθικής, και σιγά σιγά το ΠΑΣΟΚ άρχισε να φθείρεται και να αποκτά όλες τις παθογένειες ενός κόμματος εξουσίας.

Τα πολιτικά του πιστεύω εξανεμίσθηκαν και συγχρόνως η εμπιστοσύνη των οπαδών του. Ετσι το εκλογικό του ποσοστό έφτασε εκεί που ήταν όταν πρωτογεννήθηκε το ΠΑΣΟΚ.

Ο Αρης σε δύο χρόνια θα κλείσει 100 χρόνια ζωής. Γνώρισε μεγάλη ακμή στα τέλη της δεκαετίας του ’60, αποτέλεσε επί σειρά ετών μία από τις αξιομνημόνευτες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της χώρας, έγινε η ομάδα του λαού του από το 2003 και τώρα παλεύει για την επιβίωση του, προδομένος απ’ αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο κόσμος να εξυγιάνουν την ομάδα και να την καταστήσουν οικονομικά αυτόφωτη.

Η είσοδος στο άρθρο 44 θεωρητικά ήταν αφετηρία για την οικονομική εξυγίανση της ομάδας, αλλά ο διοικητικός παραλογισμός, η απειρία και η παράκρουση που γεννά η εξουσία έφερε τον Αρη να παλεύει με την επιβίωση του φορτωμένος με περίπου 25 εκ. χρέη στην πλάτη του.

Η ομάδα της Θεσσαλονίκης ίσως είναι σε χειρότερη θέση απ’ ότι στο καλοκαίρι του 2003 που δεν είχε μαντήλι για να κλάψει, λεηλατημένη από ο πέρασμα του Ζαχουδάνη. Στην ουσία δηλαδή μέσα σε εννέα χρόνια επέστρεψε εκεί απ’ όπου την πήρε ο Σκόρδας με την υποστήριξη του κόσμου με κύριο μέλημα την οικονομική της εξυγίανση. Τραγωδία για μία ομάδα που στηρίχθηκε υπερβολικά από τον κόσμο της μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα τόσο οικονομικά όσο και ηθικά. Κι αυτό γιατί οι διοικούντες ξεπέρασαν τις κόκκινες γραμμές και διασπάθισαν τα έσοδα τυφλωμένοι από τη δόξα της… καρέκλας.

Μέσα στην απελπισία τους οι νεόκοποι παράγοντες προκειμένου να συγκεντρώσουν χρήματα προχωρούν σε διάφορες ενέργειες. Μεταξύ των άλλων κάνουν την Δευτέρα (23/7) και ραδιομαραθώνιο. Εκτιμώ ότι η επιλογή τους είναι ερασιτεχνική για ένα σωματείο με την ιστορία του Αρη και η ιδέα δεν διεκδικεί Οσκαρ ευφυΐας. Το χειρότερο στον ραδιομαραθώνιο θα εμπλακούν και οι ρεπόρτερ της ομάδας. Οι έχοντες δηλαδή θεσμικό ρόλο να κρίνουν την εξουσία θα «πλαγιάσουν» με αυτήν. Κι εδώ δεν κολλάει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Bus

Read More

Επιχείρηση «καθαρά χέρια» στον Αρη

Η νέα διοίκηση της Κοινωνίας Μελών του Αρη πιεζόμενη κάτω από τη γενική κατακραυγή του κόσμου για την διασπάθιση των χρημάτων της ΠΑΕ, αλλά και από την ανάγκη να πείσει την κοινωνία της ομάδας ότι τα λαμόγια θα τιμωρηθούν ανακοίνωσε την Πέμπτη 12/7 ότι θα προχωρήσει σε οικονομικό έλεγχο οκταετίας.


Η απόφαση αυτή είναι το ισχυρότερο όπλο στα χέρια της ΚΜΑ προκειμένου να πείσει τους φίλους του Αρη να πάνε να αγοράσουν διαρκείας τα οποία μαζί με τις χορηγίες είναι το μοναδικό έσοδο της ομάδας. Και επειδή οι δόσεις από τις χορηγίες αργούν, τα διαρκείας αποτελούν το μοναδικό άμεσο έσοδο για το οποίο «καίγεται» ο Αρης.

Η διοίκηση της ΚΜΑ ομολόγησε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ότι «ήταν λαίλαπα αυτό που πέρασε από τον Αρη» και υποσχέθηκε ότι «θα αποδοθούν ευθύνες».

Το τελευταίο χρειάζεται μεθοδικότητα και αποφασιστικότητα προκειμένου να γίνει πράξη. Μικρή πόλη είναι η Θεσσαλονίκη, πρώην και νυν παράγοντες υπήρξαν φίλοι ή γνωστοί ή ακόμη συνδιοίκησαν στο παρελθόν, οπότε όλο που θα γίνουν προσπάθειες να μην υπάρξουν παραπομπές στη δικαιοσύνη στην περίπτωση που από το πόρισμα των ορκωτών προκύψουν ποινικά κολάσιμες πράξεις.

Οσο για την καμένη γη που άφησε πίσω η διοίκηση Αθανασιάδη υπάρχουν φυσικοί αλλά και ηθικοί αυτουργοί. Και οι πρώτοι ίσως να έχουν λιγότερη ευθύνη από τους δεύτερους οι οποίοι στην ουσία πρόκριναν άπειρα και ανάξια διοικητικά πρόσωπα, και τους παρείχαν οπαδική ασυλία ώστε να μπορούν να κρατούν στα χέρια τους την ομάδα. Αυτά τα πρόσωπα έχουν ονοματεπώνυμο το οποίο δεν θα αναφερθεί σε κανένα πόρισμα ορκωτών λογιστών. Τα γνωρίζει η οικογένεια του Αρη, αλλά θα πρέπει να τα καταγγείλουν δημοσίως τόσο η διοίκηση της ΚΜΑ όσο και αυτή της διοίκησης της ΠΑΕ Αρης.

Bus

Read More

Η κομματική λογική σε ΠΑΟΚ και Αρη

Η «μπούκα» που έγινε στο σπίτι του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί από την οικονομική αστυνομία της χώρας προκειμένου να βρεθούν στοιχεία που να «κουμπώνουν» παρανομίες του πρώην Γάλλου προέδρου στο πλαίσιο της υπόθεσης Μπετανκούρ στα μάτια του μέσου Ελληνα φαντάζει ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πρέπει να συμβούν πολλές ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας προκειμένου να δούμε παρόμοιες ενέργειες.

Στην Ελλάδα οι εξαιρετικά αμειβόμενοι πολιτικοί είναι προστατευόμενο είδος, “φυλασσόμενοι» κάτω από την βουλευτική ασυλία. Κι αν κατάφερναν να προσφέρουν ευημερία στους ‘Ελληνες πολίτες, κανένα πρόβλημα. Από τη στιγμή όμως που έφεραν την καταστροφή όχι μόνο δεν δικαιούνται να ομιλούν, αλλά θα πρέπει να λογοδοτήσουν για τα όσα έκαναν (και έφαγαν) με αποτέλεσμα οι ελληνικές οικογένειες να ζουν οικονομικά δράματα.

Ολοι μπορεί κατά βάθος να επιζητούμε την τιμωρία των υπαίτιων της κρίσης, αλλά πρακτικά δεν κάνουμε κάτι ώστε να δρομολογηθούν εξελίξεις. Αφήνουμε τους τηλεοπτικούς αστέρες των πρωινών και βραδινών εκπομπών να κάνουν θόρυβο προκειμένου να μαζέψουν νούμερα τηλεθέασης και να πάρουν καλύτερο συμβόλαιο χωρίς να κουνάμε το… δαχτυλάκι μας. Ο θυμός περισσεύει μέσα μας, αλλά δεν αντιδρούμε δυναμικά γιατί πιστεύουμε ότι μπόρα είναι και θα περάσει ή γιατί αισθανόμαστε συνένοχοι για την αδιάφορη στάση που κρατήσαμε τις ημέρες της ευφορίας γιατί όλοι παίρναμε το κάτι τις μας. Μπορεί όμως να μην ισχύει τίποτε απ’ όλα αυτά. Απλώς το σύστημα να μας «εκπαίδευσε» στην αδιαφορία και την παθητικότητα γιατί ήξερε την κατάληξη του project όταν ακόμη αυτό βρισκόταν στην αρχή. 

Θυμωμένοι είναι και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και του Αρη με τα τεράστια οικονομικά ανοίγματα που άφησαν πίσω οι διοικήσεις Ζαγοράκη και Αθανασιάδη. Κι αν στον ΠΑΟΚ μετά την  προσφυγή στη δικαιοσύνη του ποινικολόγου Χαράλαμπου Αποστολίδη υπάρχουν πιθανότητες να βρεθεί κάποια άκρη για τη διασπάθιση τεράστιων ποσών, στον Αρη τα πράγματα δείχνουν ότι η υπόθεση διαφάνεια πηγαίνει στο «ψυγείο». Ο Κατσιαούνης με τον Λαμπριάκο που «τρέχουν» την ομάδα έχουν άλλες σκοτούρες τώρα, ενώ είναι αμφίβολο εάν η διοίκηση Πρωτοδικείου που θα προκύψει τη επόμενη εβδομάδα για την ΠΑΕ θα έχει τη διάθεση να ζητήσει έλεγχο από ορκωτούς λογιστές ώστε να μάθει ο κόσμος της ομάδας, που ήταν ο ουσιαστικός επενδυτής της τα τελευταία οκτώ χρόνια, που ξοδεύτηκαν τα δεκάδες εκατομμύρια που μπήκαν στο ταμείο της ΠΑΕ.

Τέτοιες δουλειές όμως στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι δύσκολη υπόθεση. Με την επίφαση «δεν θα πρέπει να διχάσουμε την ομάδα», ή «ότι έκαναν το έκαναν για το καλό της ομάδας» κουκουλώνεται συνήθως η κακοδιαχείριση, μεγαλώνει το χρέος και οι ομάδες κινδυνεύουν αργά ή γρήγορα με αφανισμό. Το ίδιο αλισβερίσι γίνεται και στην πολιτική μόνο που τα κόμματα ακόμη κι αν χρωστάνε δεν εξαφανίζονται, δεν υποβιβάζονται, ούτε τους απαγορεύονται οι μετεγγραφές.

bus

Read More

Στίβος ζωντανά από το ΟΑΚΑ

Σε ζωντανή σύνδεση από το ΟΑΚΑ ο ΣΕΓΑΣ σάς προσφέρει και σήμερα τις πρσπάθειες των αθλητών και αθλητριών μας στα πρωϊνά , προκριματικά αγωνίσματα της 2ης ημέρας του πρωταθλήματος ανδρών, γυναικών και νέων ανδρών γυναικών.

Κάτι ανάλογο προβλέπεται και στο απογευματινό πρόγραμμα μέσω του www.segas.gr.

Read More

Για τους μετά Χριστόν προφήτες

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΡΗΣ_

Είναι εύκολο -και σύνηθες- να περιμένεις κρυμμένος σε μια γωνιά να γίνει η στραβή μιας ομάδας και να βγαίνεις να πυροβολείς. Σήμερα, λοιπόν, απορώ. Απορώ γιατί δεν θα συνηθίσω ποτέ την παπάτζα πρωτίστως της δημοσιογραφίας και δευτερευόντως το ανάθεμα των φιλάθλων. Οι ίδιοι άνθρωποι που έγραφαν και έλεγαν ότι οι επιλογές του Φερνάντο Σάντος είναι αυτές και ξέρει αυτός γιατί τις κάνει, οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που του ρίχνουν την ευθύνη. Η ευθύνη του Πορτογάλου δεν έρχεται τώρα. Ήρθε όταν έκανε τις επιλογές. Είχα συνομιλήσει μέσω Facebook με αρκετό κόσμο τότε και είχα εκφράσει πολλά από τα -θέλω να πιστεύω- ποδοσφαιρικά πιστεύω μου. Κάποιοι μου είχαν υπογραμμίσει «περίμενε να δούμε τα αποτελέσματα» και είχα ανταπαντήσει ότι «εγώ μετά Χριστόν προφήτης δεν μου αρέσει να γίνομαι. Ό,τι έχω να πω το λέω τώρα». Αδιαφορώ παντελώς να μπω στη λογική «τα ‘λεγα εγώ». Έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον να εξεταστεί τι θα μπορούσε να γίνει, μα κυρίως τι μπορεί να γίνει στο τελευταίο ματς του ομίλου για να μην γίνει το τελευταίο της Ελλάδας στο Euro.

Δηλώνω οπαδός της Εθνικής. Ανέκαθεν ήμουν σε όλα τα αθλήματα. Δεν ξεχωρίζω επίσημες αγαπημένες ούτε καταλαβαίνω αυτή την ελληνικότατη χαζομάρα, τη μασονική αντίληψη όσων ασχολούνται με το ποδόσφαιρο με τους αντίστοιχους του μπάσκετ, του βόλεϊ, του πόλο ή του χάντμπολ ας πούμε. Ειδικά από τη στιγμή που έζησα από την αρχή έως το τέλος το θρίαμβο του 2004, δημιούργησα μέσα μου αλλεπάλληλους μύθους για την Εθνική ποδοσφαίρου. Το κακό είναι ότι σε αυτή τη μυθοπλασία συνθλίβονται όλα τα κακώς κείμενα. Ακόμα και σήμερα ένα κομμάτι του εαυτού μου δεν πιστεύει όσα βλέπει αλλά πιστεύει πως όλα αυτά είναι απλά ένα ανάποδο deja vu του ομίλου του 2004. Ότι θα νικήσουμε τη Ρωσία, δηλαδή, και θα προκριθούμε. Και φυσικά θα πανηγυρίσουμε πάλι το Euro!

Η φωνή της λογικής λέει άλλα. Ότι ασφαλώς δεν υπάρχει Χαλκιάς για την Εθνική ομάδα. Και πως εφόσον έκανε το λάθος να πάρει τον Χαλκιά, ας τον κράταγε ο Σάντος στον πάγκο. Το σωστό θα ήταν Καρνέζης, Χιώτης, Σηφάκης. Με όποια σειρά θέλετε. Λυπάμαι αλλά ο τερματοφύλακας είναι από τα πιο βασικά στο ποδόσφαιρο και δυστυχώς εμάς «μας κρέμασε» η επιλογή του Σάντος. Το βασικό δυστύχημα με τον Χαλκιά δεν είναι η ευθύνη του και στα τρία γκολ που δεχθήκαμε. Αλλά κυρίως ότι δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες του. Όσοι έχετε παίξει ποδόσφαιρο, καταλαβαίνετε…

Στην άμυνα ο Σάντος άφησε έξω δύο παίκτες που είχε μόνιμα στα προκριματικά. Τον Σπυρόπουλο και τον Βύντρα. Αμφότεροι έκαναν κακό πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό. Θέλω απλά να υπενθυμίσω ότι στο γκολ της Πολωνίας ο Χολέμπας χάνει τον παίκτη και γίνεται η σέντρα και ο Τοροσίδης λείπει από τη θέση του στο κέντρο της άμυνας όπου πρέπει να κλείσει εφόσον η επίθεση γίνεται από την άλλη πλευρά. Πόσο χειρότερα θα αντιδρούσαν στη φάση Βύντρα και Σπυρόπουλος; Ναι, ο Τοροσίδης έκανε τη σέντρα στο γκολ μας αλλά ήταν πολύ κατώτερος των προσδοκιών. Καλά ο Χολέμπας επιθετικά ήταν εξαφανισμένος. Στα γκολ της Τσεχίας το πρώτο ξεκινάει με λάθος του Τοροσίδη ενώ ο Χολέμπας χάνει τον παίκτη ενώ στο δεύτερο η προσπάθεια γίνεται από την πλευρά του Χολέμπας και πάλι ο Τοροσίδης έχει κακή τοποθέτηση. Προφανώς ο Τζαβέλας άξιζε και αξίζει μια ευκαιρία, προφανώς ο Τοροσίδης δεν παίζει καλά. Αλλά ποιον να βάλει; Τον Μανιάτη που παίζει αμυντικό χαφ; Αφού δεν πήρε άλλο μπακ. Για τα στόπερ έτσι όπως έγιναν τα πράγματα στην πρεμιέρα, πάλι καλά να λέμε που υπάρχει η συγκλονιστική παρουσία του Κυριάκου Παπαδόπουλου, ο οποίος είναι μακράν του δεύτερου ο Έλληνας παίκτης με τη μεγαλύτερη προοπτική. Συμπαθητικός ο Κατσουράνης ως στόπερ, αμυντικά γιατί επιθετικά η τεχνική της γιόμας είναι κάτι που εφαρμόζεται στα τοπικά πρωταθλήματα και όχι σε Euro.

Στα χαφ ήταν λάθος του Σάντος να μην καλέσει τον Χριστοδουλόπουλο και τον Γεωργιάδη, όπως είχα γράψει πριν 26 μέρες όταν έγιναν οι κλήσεις του Πορτογάλου. Ο Λάζαρος έκανε δύο καλούς μήνες και άλλους δύο κακούς, όταν όλος ο Παναθηναϊκός είχε πέσει. Μισό – μισό ήταν και ο Γεωργιάδης. Ήταν, όμως, χρήσιμοι και οι δύο ή έστω ένας εκ των δύο γιατί έχουν τη μπούκα, το κράτημα της μπάλας και ιδίως ο Γεωργιάδης την ταχύτητα. Ας δούμε τα πλάγια χαφ της Εθνικής. Ο Νίνης που έδειξε μεν όρεξη στο πρώτο ματς αλλά ήταν εκτός κλίματος, ο Σαμαράς που… ας το αφήσουμε καλύτερα γιατί δεν προσφέρει ούτε ως εξτρέμ ούτε ως σέντερ φορ, ο Φορτούνης που ξέρει καντάρια μπάλα αλλά ξεχνιέται αμυντικά, ο Σαλπιγγίδης ο μόνος με ταχύτητα και σε καλή κατάσταση που βοηθάει και μπροστά και πίσω (αν και γεννημένος επιθετικός και ουχί χαφ – εξτρέμ) και ο Φετφατζίδης που δεν καταλαβαίνω γιατί τον πήρε και ακόμα περισσότερο δεν καταλαβαίνω γιατί αφού τον πήρε, δεν του έδωσε 15 λεπτά χθες. Και με την Πολωνία και με την Τσεχία θα ‘ταν χρήσιμο να έχει στον πάγκο τον Λάζαρο ή τον Γεωργιάδη.

Για τον άξονα ένα μόνο έχω να πω και ταιριάζει γάντι ενόψει Ρωσίας. Τώρα που γυρίζει ο Παπασταθόπουλος, δίνεται μια πρώτη τάξεως ευκαιρία στον Σάντος να κλείσει την τρύπα στο κέντρο: να βάλει τον Παπαδόπουλο αμυντικό χαφ. Ίσως να ήταν χρήσιμο να θυμηθεί ο Σάντος ότι ο Μανιάτης δεν έχει τα τρεξίματα που είχε με τον Ολυμπιακό και χρειάζεται βοήθεια. Εφόσον δεν βγαίνει ο «Κάρα» από την 11άδα, να παίξει μπροστά από τους δύο (Κυριάκο – Μανιάτη) στο 4-3-3.

Και στην επίθεση λυπάμαι αλλά βλέπω ό,τι έβλεπα και στις 17 Μαΐου που ανακοινώθηκαν τα ονόματα. Λείπει ο Αθανασιάδης. Ο κατ’ εμέ καλύτερος killer μέσα στο κουτί. Ναι, ο Μήτρογλου βάζει πιο πολλά και εντυπωσιακά γκολ. Αλλά ο Μήτρογλου έχει παιδικές ασθένειες. Μπορεί να πάρει μόνος του το ματς με τη Ρωσία, μπορεί να κάνει τέσσερα επιθετικά φάουλ σε τέσσερις επαφές με τη μπάλα όπως έκανε με την Τσεχία. Ο Αθανασιάδης είναι παίκτης ομάδας. Και με τον Σαλπιγγίδη στα δεξιά του έχουν δείξει ότι συνεργάζονται άριστα. Κάτι ακόμα. Αν ο Σάντος πήρε τον Λυμπερόπουλο για κάτι -εκτός απ’ το να τον τιμήσει- θα έπρεπε να είναι η εμπειρία του. Προσπαθώ να σκεφτώ καλύτερη ευκαιρία για να τον βάλει τελευταία αλλαγή στο ματς με την Τσεχία. Αν δεν κάνει ούτε γι’ αυτό, τότε γιατί τον πήρε;

Από το κλάμα για όσα πέρασαν, προτιμώ τις λύσεις για αυτό που έρχεται. Οι Ρώσοι είναι οι πλέον ταλαντούχοι και ικανοί παίκτες του ομίλου μας. Όμως ως ομάδα χωλαίνουν. Νομίζω ότι είναι ομάδα που δύσκολα θα την κρατήσουμε. Ειδικά με την ταχύτητα που βγαίνει στις αντεπιθέσεις. Σε αυτό το ματς χρειάζεται τρέξιμο. Με αυτή τη λογική και με την εικόνα των πρώτων αγώνων θα προτιμούσα τον Σηφάκη τερματοφύλακα, τον Τοροσίδη δεξιό μπακ, τον Τζαβέλα αριστερά, Παπασταθόπουλο- Κατσουράνη στόπερ, Παπαδόπουλο – Μανιάτη αμυντικά χαφ, Καραγκούνη μπροστά τους, Σαλπιγγίδη δεξιά, Νίνη αριστερά, Γκέκα επιθετικό.

Ο ρεαλισμός μου λέει ότι θα χάσουμε από τη Ρωσία. Το βαθύ συναίσθημα – πώς λέμε το βαθύ ΠΑΣΟΚ;- λέει νίκη «απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά».

πηγή: http://matigarrida.gr

Read More

Ο Ομπράντοβιτς έφυγε, ο... Δημήτρης έρχεται!

ΠΙΕΡΡΟΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΣ_

Είναι φορές που τα λόγια δεν αρκούν για να εκφράσουν το μεγαλείο. Υπάρχουν στιγμές που τα συναισθήματα υπερνικούν κάθε λογική. Ξημερώνουν μέρες, οι οποίες χαράσσονται για πάντα στη μνήμη.

Ως Παναθηναϊκοί ζήσαμε αυτό το μεγαλείο. Ξεπεράσαμε κάθε αντίστοιχο συναίσθημα. Αδράξαμε τις τόσες αξέχαστες μέρες. Κάθε κύκλος της ζωής, έτσι όπως ανοίγει ξαφνικά, με τον ίδιο άκομψο τρόπο κλείνει. Ένας τέτοιος κύκλος ολοκληρώθηκε, δυστυχώς, σήμερα. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποτελεί πλέον παρελθόν από τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Μετά 13 χρόνια απίστευτων και ασύγκριτων επιτυχιών ο μπασκετικός Παναθηναϊκός βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο μεταίχμιο, καθώς ο αρχιτέκτονας της αυτοκρατορίας απομακρύνεται από το δημιούργημά του.

Διότι μπορεί μεν ο Παναθηναϊκός να είχε την τύχη να διοικείται από δύο πραγματικά τεράστιες «πράσινες ψυχές», αλλά είναι βέβαιο ότι τα σημερινά επιτεύγματα του συλλόγου δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς το σέρβο μαέστρο στον πάγκο του…

Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ μένει, όμως, αναπάντητο: Γιατί δεν κατάφεραν οι δύο πλευρές να βρουν- έστω και την ύστατη ώρα- τη χρυσή τομή; Ο Ζοτς δήλωσε ότι δεν είναι ζήτημα χρημάτων. Μίλησε για σεβασμό στο πρόσωπο και το έργο του. Διεκδίκησε τον απόλυτο έλεγχο της ομάδας, όπως ακριβώς συνέβαινε και τα 13 χρόνια που μας πέρασαν. Το διοικητικό καθεστώς στον Παναθηναϊκό άλλαξε.

Ο Παύλος κι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος μεγάλωσαν, κουράστηκαν, κορέστηκαν. Λογικό θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς. Άνθρωποι σχετικά προχωρημένης ηλικίας, διοίκησαν όλα αυτά τα χρόνια παραβλέποντας τα προβλήματα υγείας, ξεπερνώντας κάθε υλικό όριο, βάζοντας πάντα πλάτη στις όποιες δυσκολίες εμφανίζονταν κατά καιρούς. Και τα κατέκτησαν όλα. Η συνεργασία τους με τον Ζοτς ήταν πάντοτε άψογη. Χαρακτηριστικά ήταν τα στιγμιότυπα κάθε φορά που ο Ομπράντοβιτς καλούνταν να συναντηθεί μαζί τους, προκειμένου ν’ ανανεωθεί η συνεργασία τους: Πέντε λεπτά συζήτηση- χαβαλές, υπογραφές, φιλιά και ραντεβού ξανά στα… βάθρα: Στο ΟΑΚΑ, στο Ελληνικό, στο εξοχικό, στη Θεσσαλονίκη, στη Μπολόνια, στο Βερολίνο, στη Βαρκελώνη, παντού…

Την προηγούμενη εβδομάδα, όμως, ο Ομπράντοβιτς δεν συναντήθηκε ούτε με τον Παύλο, ούτε με τον Θανάση Γιαννκόπουλο. Συναντήθηκε με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ο οποίος αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου τη διοίκηση της ΚΑΕ. Και δεν τα βρήκαν. «Τα εν οίκω μη εν δήμω» σημείωσε στην ανακοίνωσή του ο Ομπράντοβιτς, αλλά οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η… συγκατοίκηση του σέρβου τεχνικού με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο δεν θα οδηγούσε την ομάδα στις επιτυχίες. Εξ ου και η έντονη κρυψίνοια των τελευταίων ημερών: Είναι φανερό, ότι ο Ομπράντοβιτς δεν θέλει να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα στην ομάδα της καρδιάς του και κρατά το στόμα του κλειστό. Στο κοντινό ή το απώτερο μέλλον, πάντως, είναι βέβαιο ότι ο σέρβος θα μιλήσει…

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος διεκδίκησε στα ίσια από τον Ζοτς το ρόλο του πρωταγωνιστή. Επιχείρησε να παραστεί με φανφάρες ως αρχηγός της αποστολής του Παναθηναϊκού στον πέμπτο τελικό του πρωταθλήματος, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ. Μάλλον αντελήφθη ότι η νίκη στο ΣΕΦ ήταν σχεδόν αδύνατη και σκέφτηκε ότι δεν είναι ανάγκη να «χρεωθεί» αυτός την απώλεια του τίτλου. Κανείς δεν θα του τη χρέωνε πάντως… Κατά τη διάρκεια του πρώτου ραντεβού με τον Ομπράντοβιτς ο Γιαννακόπουλος φέρεται να αναμίχθηκε ενεργά με τις περιπτώσεις παικτών που πρέπει να φύγουν από τον Παναθηναϊκό, καθώς και με πιθανούς αντικαταστάτες αυτών που ο ίδιος θεωρεί υπ’ ατμόν. Ο Ομπράντοβιτς- όπως και κάθε μεγάλος προπονητής οποιουδήποτε ομαδικού αθλήματος- δεν επιθυμεί τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Και καλά κάνει. Διότι στο καράβι ένας είναι αυτός που έχει το γενικό κουμάντο. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Το χθεσινό δεύτερο ραντεβού των δύο ανδρών ήταν θέμα τύπων και τίποτα άλλο…

Σε κάθε περίπτωση, αυτός που πληρώνει έχει φυσικά τον πρώτο λόγο. Αλλά πρέπει, ταυτοχρόνως, ν’ αντιλαμβάνεται ότι σε μια αλυσίδα, κάθε κρίκος έχει τη σημασία του. Κι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποφάσισε να αφαιρέσει από την αλυσίδα των επιτυχιών τον ισχυρότερο κρίκο. Από εδώ και στο εξής μπορεί να νομίζει ότι αυτός θα είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής, αλλά τα μεγέθη με τα οποία επιχειρεί να συγκριθεί είναι απροσπέλαστα…

Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, να μεγαλώνεις στη σκιά ενός «γίγαντα». Πόσο μάλλον εάν αυτός ο «γίγαντας» είναι ο πατέρας σου. Προσπαθείς με όλους τους τρόπους, χρησιμοποιώντας όλες τις δυνάμεις σου, να ξεπεράσεις το βεληνεκές του, αλλά είναι το σύμπλεγμα που σε καταβάλλει πριν καν ξεκινήσεις. Προσπαθείς να χτίσει κάτι καλύτερο, μεγαλύτερο, ισχυρότερο, υποκινούμενος όμως από τις υποσυνείδητες δυνάμεις της καταστροφής, για τις οποίες μίλησε πρώτος ο Φρόιντ περιγράφοντας την άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου. Κι όπως όλοι βλέπουν οι σημερινές συνθήκες δεν είναι οι καταλληλότερες για τέτοιες κινήσεις… Προσωπικά, ως Παναθηναϊκός, εύχομαι στο Δημήτρη Γιαννακόπουλο από τα βάθη της ψυχής μου να οδηγήσει την ομάδα σε ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες, κάτι που επιθυμούν φυσικά όλοι οι φίλοι της ομάδας. Παρόλα αυτά, θεωρώ κάτι τέτοιο σχεδόν αδύνατο. Όπως επίσης πιστεύω ακράδαντα ότι η ΚΑΕ έπρεπε να κάνει τα πάντα για να κρατήσει στον πάγκο της τον Ομπράντοβιτς, διότι πρόκειται για μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένας άνθρωπος καθορίζει προσωπικά σε πολύ μεγάλο βαθμό το μεγαλείο της ομάδας, τουλάχιστον αυτά τα τελευταία 13 χρόνια. Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν το μεγαλείο συναντάται με το σύμπλεγμα. Καλή δύναμη σε όλους…

ΥΓ. Οι διάφοροι κακεντρεχείς που χαίρονται με την τροπή που πήραν τα πράγματα στον Παναθηναϊκό του μπάσκετ δεν πρέπει να ξεχνούν ότι κάτι τέτοιες συγκυρίες τους εκθέτουν σε απόλυτο βαθμό: Αποκαλύπτεται σε πλήρη ανάπτυξη το κόμπλεξ που κουβαλούν από παιδιά, διότι δεν έζησαν κι ούτε πρόκειται να ζήσουν ποτέ ανάλογες, με αποτέλεσμα να φθονούν τους διπλανούς τους. (Και) για κάτι τέτοιους τύπους έφτασε η Ελλάδα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα…

πηγή: http://www.soccerplus.gr

Read More

Το παρεάκι είναι εδώ. Αρκεί;

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΡΗΣ_

Άργησα λίγο να ασχοληθώ με το Euro γιατί… με πήρε η μπάλα με τον Παναθηναϊκό. Πρώτα πάμε με την Εθνική και τα σημαντικά για όσους είναι Έλληνες και δεν ντρέπονται να υποστηρίξουν την πατρίδα τους.

Το ευτύχημα είναι ότι στην Εθνική υπάρχει καλό κλίμα. Και αυτό βγήκε μέσα στο γήπεδο. Η ψυχή και το πάθος που γράφουμε και λέμε συχνά, είναι ακριβώς αυτό. Το «δέσιμο» της ομάδας σε συναισθηματικό επίπεδο. Ναι υπάρχουν παίκτες που δεν κοιτάζονται (ας πούμε Κατσουράνης – Τζόρβας) αλλά αυτό δεν εμποδίζει την ύπαρξη ενός πραγματικού συνόλου. Σημαντικότατο ρόλο εδώ  παίζει η παρουσία του Φερνάντο Σάντος στον πάγκο και του Τάκη Φύσσα ως τιμ μάνατζερ. Ο μεν Σάντος ξέρει καλά πια πως σκέφτεται ο Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο δε Φύσσας δεν έχει προλάβει να «σκοτώσει» τον παίκτη που κρύβει μέσα του.

Σε ατομικό επίπεδο που αντανακλά στην ομάδα, υπάρχουν δύο εκπληκτικοί στόπερ ο Παπασταθόπουλος και ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ενώ ως συνήθως ο Τοροσίδης θυμάται τον καλό του εαυτό στην Εθνική (αν και φέρει ευθύνη στο γκολ της Πολωνίας). Επίσης έχουμε έναν σούπερ ορεξάτο Σαλπιγγίδη και δύο παίκτες της νέας γενιάς, τον Νίνη και τον Φορτούνη. Εδώ σταματούν τα καλά νέα από το πρώτο παιχνίδι.

Το δυστύχημα με τον Σάντος είναι ότι έχει αρχίσει να σκέφτεται ελληνικά, δηλαδή αρκετά εξισορροπιστικά. Εξαιρουμένου του Νίνη αντί του Σαλπιγγίδη (το οποίο δεν του βγήκε), η ενδεκάδα όχι απλά δεν είχε εκπλήξεις αλλά παραήταν προβλεπόμενη. Με την επιλογή των Κατσουράνη, Καραγκούνη στα χαφ δεν υπήρχε παρά η πίεση του Μανιάτη που κι αυτός χάθηκε. Ειδικά δε προς τα πλάγια δεν υπήρχε καμία βοήθεια, με αποτέλεσμα οι Πολωνοί να φορτώσουν τα άκρα (ειδικά δεξιά) και να κάνουν ζημιά. Το ματς θα μπορούσε να τελειώσει στα πρώτα 30 λεπτά με ένα χαλαρό 2-0. Έπρεπε οπωσδήποτε να χωρέσει στα χαφ ο Κυριάκος με θυσία ενός εκ των Κατσουρ – «Κάρα». Εξαιρετικά νωθρός και σε κακή κατάσταση ο Σαμαράς, κάτι που φαίνονταν σε όλες τις προπονήσεις σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις. Εύκολο ήταν αφού ο Φορτούνης έβγαζε μάτια. Και φάνηκε τόσο πολύ με την είσοδό του…

Στα άσχημα νέα η μετριότητα που κινούνται αρκετοί παίκτες μας (Γκέκας, Χολέμπας, Χαλκιάς εκτός των Σαμαρά, Κατσουράνη – έως ότου πέρασε στόπερ όπου ήταν βελτιωμένος-, Καραγκούνη). Να ‘ταν παροδικό; Μακάρι γιατί οι επιλογές δεν είναι και πολλές.

Κάκιστο νέο ο σοβαρός τραυματισμός του Αβραάμ και ενόψει του καθοριστικού ματς με την Τσεχία η παράλληλη απώλεια του Παπασταθόπουλου. Τι κάνεις με δεδομένη και τη διαπιστωμένη τρύπα στα χαφ; Ο Σάντος νομίζω ότι θα παίξει αρκετά όπως μετά την αποβολή του Σωκράτη. Με Κατσουράνη, Κυριάκο στόπερ. Καλό – κακό λέω εγώ. Η πίεση των Τσέχων (για όσους παρακολούθησαν προσεκτικά και δεν μένουν στο σκορ, τον αγώνα της με τη Ρωσία) στα στόπερ είναι μεγάλη και ο Κατσουράνης θα συνδράμει πολύ να μην «πουληθεί» η μπάλα και δεχθούμε κόντρες. Όμως ο Κυριάκος είναι ίσως πιο απαραίτητος ως «σύρτης» μπροστά από τα στόπερ. Ναι, πείτε με τρελό, θα έβαζα τον Μαλεζά για να πάει ο Κυριάκος στο «1» του 4-1-4-1 και να απορροφήσει μεγάλο μέρος της πίεσης. Ταυτόχρονα ο Μανιάτης θα ανέβαινε εσωτερικό χαφ και θα ασκούσε καλύτερη πίεση, κάτι που θα διευκόλυνε τον Καραγκούνη να… ξεχαστεί. Θαρρώ ότι ο Σάντος θα κρατήσει στον πάγκο τον Μαλεζά και θα βάλει στα χαφ τον Φωτάκη. Δεν το λέω κακό γιατί είμαι φαν του Φωτάκη -έστω και με αυτό το κακό τελευταίο τρίμηνο της σεζόν. Αφήστε που θα αποκτήσουμε και σπουδαία απειλή από τα +20 μέτρα. Απλά δεν θα είναι τόσο μεγάλη η πίεση.

Ας φωτίσει ο Θεός τον Σάντος να κάνει σωστή επιλογή σε άκρα και επίθεση. Ειδικά στα άκρα θα έλεγα, όπου μπορούν να ταλαιπωρηθούν άνετα και ο Κάντλετς και ο Γκέμπρε Σελασιέ (καμία σχέση με τον θρύλο των μεγάλων αποστάσεων στο στίβο). Δεν μπορεί να γίνει με τον Σαμαρά αυτό.

Η Εθνική εάν δεν χάσει από τους Τσέχους θα προκριθεί, λέω από διαίσθηση. Εκτός και αν πρέπει οπωσδήποτε να προκριθεί η Πολωνία γιατί έτσι γουστάρει η UEFA. Μην ξεχάσουν να τον επιβραβεύσουν τον Ισπανό ρέφερι. Αυτό του ζήτησαν, αυτό έκανε.

πηγή: http://matigarrida.gr/

Read More

Είναι γάτα ο… παππούς

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΑΡΡΗΣ_

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς δημοσιογράφος ή να ερευνά εις βάθος το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού για να κατανοήσει ότι κάτι πρέπει να γίνεται για να μην έχει ανανεώσει ακόμα το συμβόλαιό του στο Τριφύλλι ο Ζεσουάλδο Φερέιρα. Κατανοητό φαντάζομαι. Διότι εάν υπήρχε συμφωνία και έμεναν τα τυπικά, δεν θα είχαν κυλήσει ήδη σχεδόν έξι ημέρες από τη συνάντηση των Αλαφούζου – Γόντικα με τον Πορτογάλο χωρίς να έχει μπει η τζίφρα. Αυτά «τα τυπικά» δεν κρατάνε έξι 24ωρα.

Πιστεύω ακράδαντα ότι ο Φερέιρα θα συνεχίσει στον Παναθηναϊκό. Όμως ο Πορτογάλος είναι γάτα. Το «κράτησε μανιάτικο» στον Γόντικα το τρομερό unfair με τον Γιώργο Δώνη. Αυτό για όσους λένε ότι ο Φερέιρα έχει μια χαρά σχέσεις με τον πρόεδρο της ΠΑΕ. Ο σωστός χρόνος στο ρήμα είναι ο αόριστος. Είχε, δεν έχει. Και δεν έχει γιατί ο Πορτογάλος δεν είναι κανένας χθεσινός για να του συμπεριφέρονται έτσι, να τον παρακάμπτουν, να τον έχουν στο «περίμενε» δίχως τηλεφώνημα και να διαβάζει ότι ο Γόντικας θέλει τον Δώνη και του το έχει εκφράσει εις διπλούν. Ο Φερέιρα έχει κατορθώσει να αποκτήσει διείσδυση στα ΜΜΕ και να αποκτά γνώση inside πληροφοριών. Ξέρει, λοιπόν, ότι εάν ο ΠΑΟΚ δεν πίεζε τόσο τον Δώνη και ο Παναθηναϊκός είχε προθεσμία δύο ημερών ακόμα έως ότου πάρει την αδειοδότηση, πιθανώς σήμερα στον πάγκο του Τριφυλλιού να κάθονταν ο Έλληνας τεχνικός.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Φερέιρα να έχει σκληρύνει τη διαπραγματευτική στάση του. Σίγουρα δεν μπορεί να διασφαλίσει από τις αρχές Ιουνίου εάν θα ενσκήψουν οικονομικά προβλήματα τον Ιανουάριο, όπως συνέβη φέτος. Όμως θα κάνει ό,τι περισσότερο μπορεί για να σιγουρευτεί ότι δεν θα μείνει πάλι μόνος του για να κουμαντάρει μια ομάδα με ποδοσφαιριστές έξω φρενών από τη μη καταβολή των χρημάτων τους. Επίσης ο Φερέιρα δεν βλέπει τόσο χαλαρά το δικό του οικονομικό κομμάτι. Και αυτό γιατί ξέρει ότι ο Γόντικας δεν πρόσφερε λίγα χρήματα στον Δώνη.

Πλέον ο Πορτογάλος έχει ζητήσει να μιλάει με τον Αλαφούζο! Τόσο πολύ εμπιστεύεται τον Γόντικα… Αυτό ας το κρατήσουμε εφόσον ανανεώσει ο Φερέιρα, διότι μπορεί να το βρούμε μπροστά μας μέσα στη σεζόν. Όπως επίσης ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ετοιμάζεται λίστα με προτάσεις από την ελληνική αγορά (Βασιλακάκης, Παπουλής, Ανάκογλου, Τριποτσέρης κ.α.) να δοθεί στον Πορτογάλο. Δεν ξέρω εάν θα το δεχθεί αυτό ο Φερέιρα. Όταν θα ανανεώσει ο… παππούς θα σας γράψω και μια άλλη ιστορία.
πηγή: http://matigarrida.gr

Read More

Μαγιό ή εσώρουχο;

Οι προβολείς της δημοσιότητας στα λάθος πρόσωπα

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ_

Ο Αρης Γρηγοριάδης αναδείχθηκε πρωταθλητής στον τελικό των 100 μέτρων στο ύπτιο στο πλαίσιο του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κολύμβησης. Την ίδια ημέρα η Ελευθερία Ελευθερίου προκρίθηκε με το τραγούδι «Aphrodisiac» στον τελικό της Γιουροβίζιον.

Μία ματιά στις ιστοσελίδες, τις εφημερίδες και φυσικά τα κανάλια είναι αρκετή για να καταλάβει κάποιος ποιος από τους δύο νέους υπερτερεί σε δημοσιότητα: η δεύτερη και με χαρακτηριστική άνεση. Ο πρώτος, αν και χρόνια αγωνίζεται, προσπαθεί, στερείται και προπονείται για να διακριθεί, είναι σίγουρο πως πέρασε και θα περάσει απαρατήρητος από την πλειοψηφία των Ελλήνων. Αντιθέτως, η νεαρή τραγουδίστρια μονοπώλησε τα σχόλια των κοινωνικών δικτύων λόγω της δημοτικότητας του πανηγυριού που συμμετείχε και της προκλητικής εμφάνισής της, _ με βασικό σημείο αναφοράς το εσώρουχο και όχι τις φωνητικές ικανότητές της.

Η εμφάνιση της ελληνικής συμμετοχής ήταν αναμφισβήτητα κιτς, κακόγουστη και ένας ατυχής συνδυασμός όλων των κλισέ των προηγούμενων συμμετοχών. Κι όμως για τις επόμενες πέντε ημέρες με αυτό θα ασχολούνται οι περισσότεροι. Η διασκέδαση που προσφέρει το κομμάτι της Γιουροβίζιον ούτε ποινικοποιείται, ούτε είναι καταδικαστέο. Δικαίωμα του καθενός να επιλέγει τον τρόπο που θα ψυχαγωγηθεί. Ωστόσο σε μία τηλεόραση που διανύει το τέλος της εποχής της σαχλαμάρας και των εκπροσώπων της η εμμονή στα ίδια πρότυπα μαρτυρά την αδυναμία της να κάνει την υπέρβαση και να ανασυνταχθεί.

 πηγή: http://www.tovima.gr

Read More

Με τη Χρυσή Αυγή πίσω από τα κάγκελα

ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ_

Η θέση στο σκοτάδι εγκαταλείφτηκε, η δημόσια παρουσία σταμάτησε να περιορίζεται σε στενά στο κέντρο της πόλης, σε δρόμους στην επαρχία και η Χρυσή Αυγή άνοιξε την πόρτα της κοινοβουλευτικής ζωής. Αυτή έκλεισε πίσω της με δυνατό θόρυβο και σήκωσε αρκετή σκόνη. Τώρα που το σύννεφό της κάθισε και καθάρισε κάπως το τοπίο ας μιλήσουμε για τις επαφές του κόσμου με την οργάνωση αυτή, κάθε Σαββατοκύριακο. Εάν δεν έχετε κάποιον γνωστό σας που να ανήκει στον χώρο τότε στρέψτε τα ματιά σας στα γήπεδα. Τα μέλη της τα βλέπετε εκεί, με τα κασκόλ της αγαπημένης σας ομάδας.

Έχετε πανηγυρίσει δίπλα-δίπλα γκολ, έχετε βρίσει, πιθανώς, τη μανά ενός άγνωστου σε σας, του διαιτητή, του αντίπαλου παίκτη. Πιθανώς να γίνατε ένα με τη μάζα και να φωνάξατε μαζί με τα μέλη της το «δεν θα γίνεις Έλληνας πότε Αλβανέ», το 2004. Μην ξινίζετε, η Χρυσή Αυγή είναι εδώ και χρόνια στα πέταλα.

Δεν είναι όλοι ψηλοί, φουσκωτοί, κοντοκουρεμένοι. Είναι και αυτοί, προφανώς, αλλά είναι και παιδιά λυκείου, παιδιά με χαίτη, με σχολικές τσάντες στην πλάτη, αμούστακοι νέοι. Μαθητές και φοιτητές με ραμμένα στα μπουφάν τους σήματα από συγκροτήματα. Απολύτως φυσιολογικοί, δηλαδή, άνθρωποι για την ηλικία τους και για τα γούστα τους.

Τα γήπεδα, μέσα στην κοινωνικοποίηση που προσφέρουν, δίνουν την ευκαιρία για την πρώτη επαφή των εφήβων με αυτό τον χώρο. Λογικό και αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς τη μαζικότητα και τη διαφορετικότητα μίας κοινωνίας. Η διαφορά είναι ότι στα γήπεδα η Χρυσή Αυγή έχει λόγο ύπαρξης. Συγκεκριμένο. Είναι η επίδειξη πυγμής, δύναμης και η εξαργύρωση τους αργότερα. Το αντίτιμο είναι προστασία σε μαγαζιά, περίπτερα και βενζινάδικα. Προστασία σε πανεπιστήμια και σε φοιτητικές παρατάξεις. Η Χρυσή Αυγή είναι πίσω από τα κάγκελα, γνωρίζει κόσμο, τον ζυμώνει και γίνεται μαζική. Όχι μόνο τώρα, χρόνια τώρα. Και για να το ξεκαθαρίσουμε, δεν το κάνει μόνο αυτή. Η στρατολόγηση και του άλλου άκρου, μέσα από τα γήπεδα περνάει.

Τα γήπεδα δίνουν το άλλοθι. Είναι η αγάπη για το σύλλογο, η λατρεία για το σύνδεσμο και για το έμβλημα που ενώνει χιλιάδες κόσμου. Αφαιρούν την όποια διστακτικότητα, χαλαρώνουν τους ενδοιασμούς προς την επαφή με το άγνωστο, με το ακραίο και το «φλερτ» μετατρέπεται σε «γάμο». Και όσο τα παιδιά βλέπουν το δίωρο της Κυριακής ως ένα ξέσπασμα, όσο τα εφόδια στο μυαλό φτάνουν μέχρι την σκέψη ότι «μαύρος παίκτης της ομάδας μου είναι διαμάντι και αρρώστια», αλλά της «αντίπαλης μπαμπουίνος», τόσο θα κυλάει νερό στο μύλο αυτών των τακτικών. Και ξέρετε τι κάνει ο καλός ο μύλος…

πηγή: www.protagon.gr

Read More