Παιδεία, το όπιο των λαών

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Κι όμως, τα σχόλια στο Facebook και στο Twitter υπέρ του Κασιδιάρη είναι χιλιάδες· μυριάδες. Και μάλιστα από παιδιά νέα, που σίγουρα από τη μια δε θα μπορούσαν να διαθέτουν ιστορική μνήμη, από την άλλη ωστόσο είναι επίσης φανερό τι ακόμα δε διαθέτουν: ΠΑΙΔΕΙΑ…

Το όπιο των λαών, συνεπώς, δεν είναι η θρησκεία, αγαπητέ Φόιερμπαχ, αγαπητέ Μπάουερ, αγαπητέ Κάρολε (όποιος κι αν είσαι τέλος πάντων, διάολε, εσύ που δικαιούσαι την πατρότητα της φράσης -παρεμπιπτόντως, αυτά παθαίνει όποιος δεν κατοχυρώνει πνευματικά δικαιώματα).

Το όπιο των λαών είναι η παιδεία. Χρόνια τώρα.

Κι οι μεγαλύτεροι ναρκέμποροι οι νομίμως εκλεγμένοι άρχοντες -πρωθυπουργοί (και υπουργοί), γραμματείς (και φαρισαίοι), νομάρχες (κι αντινομάρχες).

Και τα μεγαλύτερα πρεζόνια εμείς. Όλοι μας.

Φύσα, ρούφα, τράβα τονε, λοιπόν, κύριε πρωθυπουργέ, πάτα τονε κι άναφ' τονε, κύριε υπουργέ (ονόματα δε λέμε, όχι για να μη θίξουμε υπολήψεις, τουναντίον, για να θίξουμε, καθότι δεν εξαιρείται ΚΑΝΕΙΣ). Και πάσαρέ τον κι από δω, να μαστουρώσω, να γίνω λιώμα. Κι εγώ, ως καλός και νομοταγής πολίτης, θα σε ανταμείψω αύριο μεθαύριο, όπως μόνον εγώ, ως κυρίαρχος λαός, ξέρω ν' ανταμείβω: με την ψήφο μου -που θα σε κάνει πάλι πρωθυπουργό και υπουργό, όποιος κι αν είσαι, όπως κι αν λέγεσαι, αφού ο Μανωλιός θα είσαι μια ζωή, την κάπα σου θ’ αλλάζεις μόνο και τίποτ’ άλλο...

Κι όσοι ξενέρωτοι εξακολουθούν να αντιστέκονται, πάταξέ τους, λιάνισέ τους, μπουζούριασέ τους. Στα φανερά, στα κρυφά, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς κανείς από μας τους υπόλοιπους δε βλέπει την τύφλα του. Το πράμα που μας σερβίρετε μας έχει ρουφήξει το μεδούλι...

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Δύναμη ψυχής…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Δύναμη ψυχής... Μια έκφραση που την ακούμε κάθε τόσο και λιγάκι, μα οι περισσότεροι την εκλαμβάνουμε ως κάποια γενική και αόριστη έννοια, κάτι που το θαυμάζουμε αλλά είναι ουσιαστικά ξένο προς εμάς, κάτι "μακριά από μας"...

Κι όμως, είναι τόσο κοντά σε μας...

Είναι ο Γιώργος, που κολυμπάει με το ένα του χέρι γιατί έχει χάσει το άλλο...

Είναι ο Λάμπρος, που χαμογελά με την τετραπληγία του και εξασκεί με το χαμόγελο στα χείλη το κορμί του από τη μέση και πάνω...

Είναι ο Γιάννης, που, με τα δυο του πόδια ουσιαστικά αχρηστευμένα, αθλείται με τη δύναμη της καρδιάς του, τη θέληση του νου του...

Είναι ο Βασίλης, που, αφήνοντας πίσω του ένα παρ' ολίγον μοιραίο αυτοκινητιστικό ατύχημα, κρέμασε το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος του στους Παραολυμπιακούς αγώνες...

Είναι ΠΑΝΤΟΥ γύρω μας. Αν κλείσουμε τα μάτια θα τους δούμε όλους.

Με τα μάτια του νου μας.

Με τη δύναμη της ψυχής μας...

Χρήστος Φασούλας

Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Ντεμοντέ οι παροιμίες

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Λοιπόν, σε κάνα εξάμηνο μπαίνουμε αισίως στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Καιρός ν’ αλλάξουν κάποια πράγματα, ν’ αναπροσαρμοστούν. Όπως, για παράδειγμα, οι παροιμίες. Ή έστω κάποιες παροιμίες.

Σοφά λόγια, δε λέω. Αλλά κάθε τι σοφό δεν πάει σώνει και καλά να πει ότι είναι και διαχρονικό. Καθότι τα πράγματα πλέον προχωράνε και εξελίσσονται με διαστημικούς ρυθμούς. Και δεν γίνεται, πώς να το κάνουμε, να τα κρίνουμε με δημώδεις ρήσεις που έχουν καταγραφεί απ’ την εποχή που ο Καραϊσκάκης ήταν ήρωας της επανάστασης και όχι στάδιο.

Από τότε, υποθέτω, από τα βάθη της Τουρκοκρατίας δηλαδή, κρατάει η παροιμία που λέει «Αυτός αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα». Και μπορεί μεν τότε να μην υπήρχαν πουκάμισα, αλλά η συγκεκριμένη λέξη, φαντάζομαι, αλλάχτηκε, προσαρμόστηκε στην πρόοδο, στη φυσιολογική των πραγμάτων εξέλιξη.

Και τώρα, βέβαια, υπάρχουν πουκάμισα. Αλλά αυτοί που τα αλλάζουν με τη συχνότητα που υπαινίσσεται η παροιμία μετριούνται πια στα δάχτυλα. Καθότι, κάτι η οικονομική κρίση, κάτι τα μακό –λακόστ, κατά προτίμηση-και τα αμάνικα -που φοράνε οι νταγλαράδες για να φανεί το αποτριχωμένο μπράτσο- έχουν καταντήσει το πουκάμισο είδος προς εξαφάνιση. Κάτι σαν την Καρέτα Καρέτα ένα πράμα.

Κοινώς, ήρθε γαρ το πλήρωμα του χρόνου για τη συγκεκριμένη παροιμία, προκειμένου να προσαρμοστεί στη σύγχρονη πραγματικότητα (στην ελληνική, εν προκειμένου, μια και μιλάμε για ελληνική παροιμία). Και να γίνει «Αυτός αλλάζει τις γυναίκες σαν τους προπονητές».

Όπως, βέβαια, σε όλους τους κανόνες, έτσι και στις παροιμίες υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και δεν μιλάω, λόγω χάρη, για την εξαίρεση του σερ Άλεξ Φέργκιουσον, καθότι, είπαμε, για την Ελλάδα μιλάμε. Εκεί έχουν άλλες παροιμίες (και άλλη –αθλητική και όχι μόνο- πραγματικότητα γενικότερα).

Και στην Ελλάδα οι εξαιρέσεις είναι σπανιότατες. Μία ήταν του Γκέραρντ. Και άλλη μία είναι του Ομπράντοβιτς. Από τους οποίους, φυσικά, ουδείς άλλος έχει παραδειγματιστεί. Και ούτε πρόκειται να παραδειγματιστεί.

Εκτός, βέβαια, κι αν βγει κάποια σύγχρονη λαϊκή μούσα και τους κάνει παροιμία. Οπότε, σε καμιά διακοσαριά χρόνια μπορεί και να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση…

Read More

Λαμόγια

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Κόλαφος, λέει, το τάδε πόρισμα για το τάδε σκάνδαλο. Σιγά το νέο (τάδε= x, ουδεμία σημασία έχει τι). Όλα τα πορίσματα που αφορούν λαμογιές είναι κόλαφος για τα λαμόγια. 

Τα παραδείγματα τα τελευταία χρόνια αμέτρητα. Βατοπέδι, Siemens, μαζί-τα- φάγανε και χίλια δυο άλλα. Τι παραπάνω να μας πει δηλαδή το οποιοδήποτε άλλο πόρισμα για οποιοδήποτε άλλο σκάνδαλο;  Τι παραπάνω να μας πει που δεν τα ξέρουμε ήδη, που δεν τα ‘χουμε βιώσει στο πετσί μας σ’ αυτή τη χώρα της μίζας και της ρεμούλας;

Έχουμε πήξει στα πορίσματα - κόλαφος. Τα οποία λίγο πολύ μοιάζουν. Από την άποψη ότι εμπεριέχουν συντριπτικά αποδεικτικά στοιχεία εναντίον των εκάστοτε λαμογίων. 

Κι έπειτα αναλαμβάνουν δράση εισαγγελείς, δικαστές και λογής λογής δικολάβοι. Μαζεύεται χαρτούρα, ξεκινάνε οι εφέσεις, οι ενστάσεις, οι αναβολές, οι αναβολές επί των αναβολών και δε συμμαζεύεται. 

Περνάει ο καιρός, ο θόρυβος ξεθυμαίνει, το θέμα από πρωτοσέλιδο γίνεται πρώτα τρίστηλο στις μέσα σελίδες, μετά μονόστηλο και στο τέλος (ανθυπο)βούλα, καθότι πλέον δεν πουλάει πια, καθότι η μνήμη των πελατών των μίντια, η μνήμη ΟΛΩΝ ΜΑΣ, είναι -λόγω αντικειμενικών συνθηκών- ασθενής…

Κι αυτό διότι ΟΛΟΙ ΜΑΣ είμαστε, θέλοντας και μη, γρανάζια του συστήματος. Ενός συστήματος που αποκλειστικό του έργο είναι να γρασάρει αδιαλείπτως τα γρανάζια του με το κατάλληλο γράσο, που προκαλεί πρώτα οργή και κραυγές -αυτό είναι ενστικτώδες, δεν μπορεί να το αλλάξει κανένα σύστημα- έπειτα σχόλια, μετά φασαρία, θόρυβο, τυμπανοκρουσίες, φανφάρες, που σιγά σιγά αραιώνουν, χάνονται, καθότι τα προσωπικά προβλήματα του καθενός μας γίνονται χρόνο με το χρόνο πολύ πιο αβάσταχτα, πού να βρεις χρόνο -και χώρο- στη μνήμη σου- για ν’ ασχοληθείς με τα λαμόγια…

Κι έτσι, στο τέλος τα λαμόγια τη βγάζουν ΠΑΝΤΑ καθαρή.

Και ζουν αυτά καλά κι εμείς -μη- χειρότερα…

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Σκληρό πόκερ σε πράσινη τσόχα

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι, βασικά, διπλός: εκτός από το ενημερώνει, οφείλει και να κρίνει. Και η στήλη μου εδώ είναι δημοσιογραφική στήλη. Αν και με τις εξελίξεις στον Παναθηναϊκό έχει μείνει στήλη άλατος.

Κι ευτυχώς να λες που η στήλη έχει απλώς το ρόλο του παρατηρητή και δεν συμμετέχει στο παιχνίδι. Καθότι το πόκερ που παίζεται είναι σκληρό. Και δεν συγχωρούνται λάθη. Ούτε πάθη. Εντούτοις,  αν δεν πάθει, πώς θα μάθει;

Το τελευταίο έχει δεν έχει να κάνει ασφαλώς με τη στήλη -που, είπαμε, δεν μπορεί να συμμετάσχει στο παιχνίδι- αλλά με τον παίκτη Ανδρέα.

Μπήκε σχετικώς νεόφερτος στο παιχνίδι, δεν ήξερε πες. Δε ρώταγε; Και πήγε και ποντάρισε τα ρέστα του. Και στα ρέστα ρελάνς δεν χωράει. Απλώς ποντάρεις. Ή πας πάσο. Για να μη μείνεις στον άσο.

Μόνο που ο παίκτης Τζίγγερ, κατά πως φαίνεται, δεν είχε μόνο έναν άσο. Τρεις είχε στο χέρι, από την αρχή της παρτίδας. Και έναν παπά. Και στις τόσες και τόσες -κατά παράβαση των όρων του παιγνίου- αλλαγές που έγιναν πήγε να πάρει και τον τέταρτο άσο.

Προς το παρόν, μάλλον δεν τον έχει έχει πάρει ακόμα. Γι’ αυτό εξακολουθεί και κρατά κλειστά τα χαρτιά του. Το μόνο που έκανε ήταν να κάψει τον παπά. Ή έστω τον Αλαφούζο.

Η παρτίδα, λοιπόν, αναμένεται σκληρή. Και απρόβλεπτη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτός που θα έχει τον τελευταίο λόγο θα είναι ο παίκτης Τζίγγερ. Καθότι αυτός -πλέον- κόβει. Κι αυτός μοιράζει.

Όσο για τον παίκτη Ανδρέα, απ’ τη στιγμή που έπαθε και έμαθε, μία μπαίνει και μία βγαίνει απ’ την παρτίδα. Μπαινο-βγενόπουλος.

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Η πόρνη που τσουλάει...

Μπάγερν - Τσέλσι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ... Κάποιος 'κεί πάνω πρέπει να τα 'χει πάρει άσχημα με το ποδόσφαιρο και μας τιμωρεί...

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Η μπάλα είναι πόρνη. Το είχε πει πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια ο μέγας ο Όσιμ και από τότε έχει γίνει σλόγκαν. Αλλά και άλλοθι.

Δεν είχε πει βέβαια και τίποτα το καινούριο ο άνθρωπος. Το αυτονόητο είχε πει, αυτό δηλαδή που λέει ο κόσμος –με τη λαϊκή και όχι την επιστημονική ορολογία- από καταβολής ποδοσφαίρου.

Απλώς ο Όσιμ ήταν ο πρώτος προπονητής που τόλμησε να το πει και δημοσίως. Ακριβώς επειδή είναι άνθρωπος που ποτέ δεν μασάει τα λόγια του.

Παρένθεση. Και, ως γνωστόν, άνθρωποι που δεν μασάνε τα λόγια τους δεν έχουν καμιά δουλειά στο ελληνικό ποδόσφαιρο, στο χώρο δηλαδή όπου οι πάντες μασάνε τα πάντα, εκτός από τα λόγια τους, τα οποία καταπίνουν αμάσητα. Κλείνει η παρένθεση.

Η ατάκα έχει ξεπατικωθεί αμέτρητες φορές από τότε που πρωτοειπώθηκε από τον Όσιμ. Το καλό είναι ότι όσοι την ξεστομίζουν αναφέρουν και την πηγή. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι τη χρησιμοποιούν ως άλλοθι.

Τη χρησιμοποιούν οι προπονητές για να κρύψουν το δικό τους κακό κοουτσάρισμα.

Τη χρησιμοποιούν οι παίκτες για να σκεπάσουν τη δική τους κακή απόδοση.

Τη χρησιμοποιούν οι πρόεδροι για να καλύψουν τις δικές τους κακές επιλογές.

Απ’ όλους αυτούς, βέβαια, σε θέση ισχύος είναι πάντα οι πρόεδροι. Οι οποίοι, όταν κουραστούν να πιπιλάνε την καραμέλα της πόρνης μπάλας, έχουν κι ένα ακόμα άλλοθι, ακόμα ισχυρότερο.

Κι αυτό το είχε πει αυτό ο Όσιμ, λίγο προτού απολυθεί από τον Παναθηναϊκό. Ότι όταν μια ομάδα δεν πάει καλά, δεν φεύγει ο πρόεδρος. Φεύγει ο προπονητής.

Ξέφυγα, όμως, αλλά ήθελα να το πάω κι αλλού παρασύρθηκα. Ρεάλ-Μπάρτσα περιμέναμε όλοι για τελικό. Αλλά τούτη η πόρνη που τσουλάει είχε τα δικά της σχέδια.

Αν κρίνεις απ’ το στάτους που ’βαλα και στο fb θα με πεις προκατειλημμένο. Και πολύ καλά θα κάνεις. Οι δύο πιο αχώνευτες ομάδες από καταβολής ποδοσφαίρου μου ’κατσαν στον τελικό. Και στο στομάχι.

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

 

Read More

Κρίσιμο κριτήριο κριτικής η κρίση…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Στην Ελλάδα όλοι κάνουν κριτική. Μα όλοι. Ακόμα κι εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν. Ή μάλλον ειδικά εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν.

Εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν κριτική κριτικάρουν όλους τους υπόλοιπους. Εκείνους δηλαδή που κάνουν κριτική.

Και συνήθως οι Έλληνες που κριτικάρουν -δηλαδή όλοι- είναι σκληροί κι αμείλικτοι στην κριτική τους. Οι μεν κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα τα δημόσια πρόσωπα. Και οι δε κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα εκείνους που κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα τα δημόσια πρόσωπα.

Και τα δημόσια πρόσωπα κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα όλους εκείνους που τους έχουν κριτικάρει σκληρά και αμείλικτα.

Κρίσιμο κριτήριο της κριτικής είναι, ασφαλώς, η κρίση -όχι αυτή με το Δου-Νου-Του, η άλλη, η εκ του ρήματος «κρίνω» προερχόμενη. Μόνο που ο Έλληνας, κατά κανόνα, κάνει πάντα κριτική, επί παντός επιστητού, ακόμα κι αν στερείται κρίσης για το συγκεκριμένο αντικείμενο. Ή μάλλον ειδικά αν στερείται κρίσης για το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Και, εξυπακούεται, ο Έλληνας θεωρεί συνώνυμο το ρήμα «κρίνω» με το ρήμα «κατακρίνω» -ή έστω «επικρίνω», για τους πιο επιεικείς. Κρίνει και κατακρίνει -ή έστω επικρίνει- τους πάντες και τα πάντα.

Κοινώς, είμαστε ένα έθνος κριτικών. Σκληρών και αμείλικτων. Που φυσικά υπερασπιζόμαστε με σθένος και πάθος τη -σκληρή και αμείλικτη- άποψή μας, την οποία ποτέ μα ποτέ δεν παίρνουμε πίσω.

Ποτέ. Εμείς ποτέ. Είμαστε πάντα σταθεροί στις -σκληρές και αμείλικτες- απόψεις μας. Εμείς ποτέ -μα ποτέ- δεν την κάνουμε γυριστή. Μόνοι οι άλλοι -όλοι οι άλλοι- την κάνουν γυριστή. Εκείνοι δηλαδή τους οποίους ο ελληνικός λαός έχει βαφτίσει κωλοτούμπες.

Κι αυτό το τελευταίο αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Έλληνας δεν κάνει μόνο κριτική. Κάνει και αυτοκριτική...

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Ενα τραμ κι ένας μαλάκας…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Ένα ζευγάρι -για τριανταπεντάρηδες τους κόβω- με ένα παιδάκι, έξι χρονών το πολύ, διασχίζουν βαριεστημένα τις γραμμές του τραμ στην παραλιακή. Αριστερά ο μπαμπάς, δεξιά η μαμά και στη μέση το παιδάκι. Το κρατάνε και οι δύο απ’ το χέρι. Το κακό είναι ότι, ως γνήσιοι νεοέλληνες, δε διασχίζουν κάθετα τις ράγες, αλλά διαγώνια. Για να γλιτώσουν τρία βήματα δρόμο και να βγουν κατευθείαν στο φανάρι χωρίς να κάνουν «γωνία» στην πορεία τους (καθότι, σύμφωνα με το θεώρημα, η ευθεία γραμμή είναι συντομότερη της τεθλασμένης).

Δε φτάνει, όμως, που διασχίζουν διαγώνια τις ράγες, δε φτάνει που πάνε με το πάσο τους λες και κόβουν βόλτες στο πάρκο, χαζεύουν κι από πάνω. Κι όταν το τραμ τους κορνάρει από απόσταση πέντε μέτρων (άλλος κοιμίσης ο οδηγός…), ξαφνικά τσιτώνονται, σηκώνουν το παιδί στον αέρα, κάνουν ένα εντυπωσιακό άλμα τριπλούν (τριπλούν επειδή ήταν τρεις, όχι ότι ζήλεψαν τη δόξα της Δεβετζή) και προσγειώνονται στο πεζοδρόμιο, πάνω στη στιγμή που το τραμ περνάει αγκομαχώντας και σφυρίζοντας δαιμονισμένα πλάι τους.

Θεατές στο περιστατικό, εκτός από μένα, ήταν και δυο γυναίκες. Η δε αντίδρασή τους μ’ άφησε άφωνο. Αφού έμειναν για μια στιγμή με το στόμα ανοιχτό, αφού συνήλθαν από το -παρ’ ολίγον- σοκ, αφού κοιτάχτηκαν στα μάτια και κούνησαν αποδοκιμαστικά το κεφάλι τους δείχνοντας τον άντρα του ζευγαριού, αναφώνησαν με μια φωνή: «Ρε, το μαλάκα!».

Ρε, το μαλάκα… Αυτό ακριβώς είπαν, αν τα παραλέω να με πατήσει το τραμ! Ρε, το μαλάκα… Συμφωνώ ότι υπήρχε ένας μαλάκας στο όλο σκηνικό, αλλά εκτός από έναν μαλάκα υπήρχε και μια μαλάκω. Επαναλαμβάνω, για όσους τυχόν ξεπέταξαν στα γρήγορα τις πρώτες αράδες, το παιδάκι το κρατούσαν από το χέρι ΚΑΙ ο άντρας ΚΑΙ η γυναίκα. Και ο μαλάκας και η μαλάκω, δηλαδή. Αλλά οι δύο γυναίκες αγνόησαν τη μαλάκω και εστίασαν το σύνολο της καυστικής κοινωνικής κριτικής τους αποκλειστικά στον μαλάκα…

Επειδή, λοιπόν, εγώ ο αδαής (ίσως και ο πραγματικός μαλάκας της υπόθεσης, στην τελική) δεν μπόρεσα να βρω ικανοποιητική εξήγηση στη συγκεκριμένη αντίδραση των δύο γυναικών, ζητώ τη συμπαράστασή σας. Και την περιμένω υπό τη μορφή απαντήσεων στο παρακάτω γκάλοπ:
Γιατί οι δύο γυναίκες χαρακτήρισαν μαλάκα μόνο το μαλάκα;
Επειδή:

α) Ήταν φανατικές φεμινίστριες
β) Ήταν φανατικές ξανθιές
γ) Είχαν κριθαράκι στο μάτι
δ) Τους τύφλωσε η λάμψη από την παρακείμενη γιγαντοαφίσα του Κιάμου
ε) Είχαν μόλις βγει από το αμφιθέατρο όπου έδινε διάλεξη ο Βέλτσος
στ) Όλα τα παραπάνω
ζ) Κανένα από τα παραπάνω (όπερ μεθερμηνευόμενον εστί «το μάτι σου τ’ αλλήθωρο που πήρε τον κατήφορο»)
η) Δεν ξέρω - δεν απαντώ

Οι απαντήσεις θα αποσταλούν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στον Νικολακόπουλο για εμβριθή ανάλυση σε τηλεοπτικό πάνελ.

Read More

Πόθεν Λέσχες

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Kάπου πήρε το μάτι μου ότι, ύστερα από τα γεγονότα και στο Χαριλάου, οι σοφοί ξανα-ματα-σκέφτηκαν ότι τα μέτρα κατά της βίας δεν αποδίδουν. Και επανέφεραν στο τραπέζι της ξανα-ματα-σύ-σκεψης τον Ιωαννίδη. Και τον Λιάπη.

Όχι τους ίδιους αυτούς καθαυτούς, βέβαια. Την κοινή φαεινή ιδέα που είχαν πριν από κάτι τέρμινα επανεξετάζουν, λέει. Καθότι Ιωαννίδης και Λιάπης την είχαν έτοιμη τη λύση, φυσικά και την είχαν. Και η λύση (η φαεινή ιδέα) ήταν να καταργήσουν τους συνδέσμους οπαδών και να φτιάξουν στις θέσεις τους Λέσχες. Για να γίνεις μέλος των οποίων θα ’πρεπε να σου ελεγχθεί το πόθεν έσχες.

Τα χουλιγκάνια, εξυπακούεται, τα ’καναν πάνω τους με το που το άκουσαν. Εξευγενίστηκαν. Κι αποφάσισαν, στις οδομαχίες, να ρωτάει ο ένας τον άλλον ευγενέστατα -για να σιγουρευτεί προτού τον μαχαιρώσει- από ποια Λέσχη κατάγεται. Πόθεν Λέσχες.

Έτσι κι εφαρμοζόταν πάντως το μέτρο, από τους υπάρχοντες συνδέσμους μόνο η ΠΑΛΕΦΙΠ δε θα ’χε πρόβλημα. Καθότι τα ιδρυτικά της μέλη είχαν επιδείξει προνοητικότητα. Και την είχαν ονομάσει Πανελλήνια ΛΕΣΧΗ Φίλων Παναθηναϊκού.

Αν μη τι άλλο, πάντως, είχαν προβλεφθεί τα πάντα. Για παράδειγμα, αναφερόταν κατηγορηματικά ότι μέσα στις Λέσχες θα απαγορευόταν αυστηρά η διακίνηση εισιτηρίων. Η διακίνηση ναρκωτικών, προφανώς, θα επιτρεπόταν.

Όλ’ αυτά τα σκέφτηκαν καλά για κάνα δυο τρία χρόνια οι εμπνευστές τούτης της αριστουργηματικής ιδέας και αποφάσισαν να πάνε πάσο. Όπως ακριβώς και στις Λέσχες. Τις χαρτοπαιχτικές.

Και τώρα που το καρέ σοβάρεψε, τώρα, που οι παίκτες στέρεψαν από σοβαρές ιδέες κι έμειναν στον άσο, πάνε να τραβήξουν φύλλο απ’ το μανίκι και να παίξουν τα ρέστα τους. Ρέστα κι άσ’ τα.

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Στο ίδιο έργο θεατές…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Κι έψαχνα να βρω τι μου θυμίζει… Τελικά το βρήκα: Το πρωτάθλημα της Superleague μου θυμίζει κινηματογραφικό συγκρότημα Multiplex. Με τη μόνη διαφορά ότι σ’ όλες τις αίθουσες παίζει το ίδιο έργο.
Στο ίδιο έργο θεατές… Και το χειρότερο είναι πως αυτό το έργο δεν βλέπεται με τίποτα. Χίλιες φορές στα Village. Άσε που εκεί είναι και πιο φτηνό το εισιτήριο.
Διάβασα ότι είμαστε μία από τις χώρες με τον πιο φτωχό μέσο όρο τερμάτων ανά παιχνίδι. Ανά την Ευρώπη. Το συνηθέστερο σκορ είναι το 1-0. Όπως λέει και το παλιό σύνθημα, ένα και να καίει. Και ο φίλαθλος να κλαίει· τα λεφτά του.

Βάλε λοιπόν το υπερθέαμα που απολαύσαμε και στο φετινό πρωτάθλημα, βάλε και την κρίση, κανείς πλέον δεν πρέπει ν’ αναρωτιέται γιατί τα γήπεδα αδειάζουν. Και τα Village (κρίση-ξεκρίση) γεμίζουν.
Ο αντίλογος εδώ βέβαια είναι ότι τελευταία ακόμα και στα σινεμά σούπες βλέπουμε. Και μάλιστα ανάλατες. Αλλά υπάρχουν τουλάχιστον ρε παιδάκι μου κάποιοι ηθοποιοί που, αν μη τι άλλο, τις κάνουν πιπεράτες.

Τη δική μας τη σούπα όμως που βλέπουμε κάθε σου-κου δεν υπάρχει κανείς να την κάνει πιπεράτη. Εντάξει, δεν λέω, κάποιοι προσπαθούν. Όπως π.χ. οι ανακοινώσεις και οι δηλώσεις κατά της διαιτησίες. Λέει ο ένας, απαντάει ο άλλος. Έτσι νοστιμεύει η σούπα. Σου ’πα – μου ’πες.
Το μαγείρεμα της συγκεκριμένης σούπας πάντως πέρασε από πολλά στάδια. Και κυρίως από το στάδιο Καραϊσκάκη, όπου ξανά-μανά αριβάρισε η κούπα. Και όχι η σούπα.

Περί ορέξεως ασφαλώς ουδείς λόγος. Στους βάζελους, για παράδειγμα, όσες φορές και να τους τη σερβίρουν, δεν πρόκειται να αρέσει ποτέ αυτή η σούπα. Οι γαύροι από την άλλη πλευρά την απολαμβάνουν και με το παραπάνω. Ψαρόσουπα.

http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Read More

Για όλα φταίει το Πι-Βι-Αρ…

ΧΡΗΣΤΟΣ
ΦΑΣΟΥΛΑΣ_

Συγγραφέας - Δημοσιογράφος - 

Κάποτε τα πράγματα είχαν ως εξής: Η κυρά (κι αφέντρα) του σπιτιού δε γινόταν να μη δει σε διακοσιοστή εξηκοστή πρώτη επανάληψη το Κωνσταντίνου Και Ελένης στον Αντένα. Και μετά βάλαμε Νόβα. Και η κυρά (κι αφέντρα) ξεροστάλιαζε με τις ώρας τα Σαββατοκύριακα μπρος στην Τι-Βι για να βλέπει σε τηλεμαραθώνιο τις Νοικοκυρές -που είναι μονίμως- Σε Απόγνωση. Κι έτσι όλη η Απόγνωση μεταφερόταν μονομιάς στον κύρη (και κάθε άλλο παρά αφέντη) του σπιτιού, ο οποίος εκείνη την ώρα ήθελε ν’ απολαύσει το ματσάκι του.

Ώσπου το συνδρομητικό βρήκε τη λύση και πάσαρε στους συνδρομητές του ένα μηχάνημα, που το λένε Πι-Βι-Αρ. Το μηχάνημα, δηλαδή, που σ’ αφήνει να δεις το ματσάκι με την ησυχία σου και την κυρά σου να μοιράζεται την απόγνωσή της με τις -μονίμως- Απεγνωσμένες Νοικοκυρές της Τι-Βι.

Έλα, όμως, που τούτο το διαολομηχάνημα έχει κι άλλα προσόντα: έχει και δυνατότητα εγγραφής προγράμματος. Κι έτσι, η κυρά σου προγραμματίζει τις Απεγνωσμένες όμοιές τη και να την κοπανάει απ’ το σπίτι εκείνη την ώρα, γιατί δεν αντέχει το νευρικό της σύστημα να σ’ ακούει να σκυλοβρίζεις τον Χασογκολόπουλο που αστόχησε προ κενής εστίας. Τότε εσύ εκμεταλλεύεσαι το γεγονός, βάζεις τη μικρή την Τι-Βι πλάι στη μεγάλη και βλέπεις δύο ματς. Το ελληνικό στη μεγάλη, το αγγλικό στη μικρή.

Αυτό θα το κάνεις μια, δυο φορές. Παραπάνω δεν θ’ αντέξεις. Θ’ αρχίσεις να βλέπεις το αγγλικό στη μεγάλη και το ελληνικό στη μικρή. Μέχρι που, κάποια στιγμή, θα καταργήσεις το ελληνικό τελείως. Θα βλέπεις το αγγλικό στη μεγάλη και το γαλλικό στη μικρή. Ή το αργεντίνικο. Ή το ρώσικο. Ακόμα και το νορβηγικό. Αλλά το ελληνικό αποκλείεται. Καθότι από την αναπόφευκτη λάιβ σύγκριση διαπιστώνεις αυτό που υποψιαζόσουν χρόνια: ότι το ελληνικό ματσάκι δεν είναι ποδόσφαιρο. Είναι κάτι-που-καταβάλει-συγκινητικές-πλην-απέλπιδες-απέλπιδες-προσπάθειες-να-μοιάσει-με-ποδόσφαιρο.

Κι ύστερα απ’ όλα αυτά, αναρωτιέται, λέει, ο άλλος γιατί όλο και λιγοστεύει ο κόσμος στα ελληνικά γήπεδα. Η απάντηση είναι απλή, απλούστατη: Για όλα φταίει το Πι-Βι-Αρ...

https://www.facebook.com/chrisfas

http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758

Read More

Τρία πουλάκια κάθονται (ή Οι Γερμανοί ξανάρχονται)

Βρε δεν πα' να μας κουρεύετε όσο γουστάρετε! Το μαλλί δε θα πάψει ποτέ να μεγαλώνει...

Υγ.: Δε θα με αποτριχώσεις ποτέ, κουφάλα Δαλιδά...

(Άμετρο δεκαπεντασύλλαβο δημώδες του μέλλοντος, θα χορεύεται κατά προτίμηση στα τρία* το δε τρίτο απαραιτήτως θα είναι και το μακρύτερο)
*βήματα


Τρία πουλάκια κάθονται ανάμεσα στους στύλους
όχι του Ολυμπίου Διός που κάποτε ήταν στήλες
μα απέναντι απ’ του Άγνωστου Στρατιώτη την πλατεία
που περιστέρια τάιζαν κάποτε οι τουρίστες

Τηρούν ζερβά, τηρούν δεξά, τηρούνε και αντίκρυ
τηρούν ως πέρα στη Βουλή, σύρματα δεν θωρούνε
κι έτσι αεροκάθονται το wireless βλαστημώντας
κι αναπολώντας τα παλιά τα χρόνια που περάσαν

Την εποχή που υπουργός ήταν ο Βενιζέλος
την εποχή του Πάγκαλου που ’ταν κοντές οι φούστες
τότε π’ ακόμα σύρματα εδένανε στους στύλους
και τα πουλάκια βρίσκανε μεριά να ξαποστάσουν

«Το δυο χιλιάδες έντεκα θε’ να ’τανε νομίζω
τότε που τούτη την οδό τη λέγανε Σταδίου»
είπε το νιότερο πουλί τηρώντας τ’ άλλα δύο
που ξύναν τα νυχάκια τους, τα νυχοποδαράκια

Τότε το γέρικο πουλί ραμφίζοντας μια μύγα
λόγια σοφά τιτίβισε με πόνο και με δάκρυ
«Το δυο χιλιάδες έντεκα ο Πάγκαλος δεν ζούσε
κι ο Βενιζέλος άγαλμα ήτονε και μουσείο»

Τότε το τρίτο το πουλί ελάλησε και είπε
«Πάει, τα ’παιξες, ω πάππο μου, σε βάρεσε τ’ Αλτσχάιμερ
ο Πάγκαλος ο στρατηγός είχε κι ένα εγγόνι
που να μην έσωνε ποτέ απόγονους να κάνει»

«Κι ο Βενιζέλος ο χοντρός απλή συνωνυμία
τα κόκαλα στον τάφο του τρίζουν του Λευτεράκη
μ’ όλο ετούτο το κακό» είπε και το νεούδι
«Πάψε να ζεις στην Κατοχή, οι Γερμανοί ξανάρθαν»

«Θυμάμαι ως τώρα να ’τανε» ξανάπε το μεσαίο
«Το δυο χιλιάδες έντεκα, χρονιά τραγουδισμένη
π’ αχός βαρύς ακούστηκε, θαρρείς ντουφέκια πέφταν
μήπως σε γάμο ρίχνονταν μήπως σε χαροκόπι;»

«Μηνά σε γάμο ρίχνονταν μηνά σε χαροκόπι»
το νεοπούλι μίλησε, κελάηδησε και είπε
«ο Βενιζέλος γλίστρησε, κατάχαμα εξαπλώθη
Κι ακούστηκε αχός βαρύς, λες κι έπεσε μολότωφ»

«Ναι τώρα ενθυμήθηκα», ομίλησε ο γέρος
«τότ’ ήτονε πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου
Που κάμαμε Ανένδοτο, που κάμαμε αγώνα
Το ένα ένα τέσσερα, λίγο πριν απ’ τη χούντα»

«Καλά τα πας, ω πάππο μου, όλο και πλησιάζεις»
του ’πε αναστενάζοντας το νιο, το ξυπνοπούλι
«θα φτάσεις και στον εγγονό, τον γιόκα του Αντρέα
που του ’κατσε η Μάργκαρετ και την πληρώνουμ’ όλοι»

«Πληρώσαμε τα κέρατα τα τράγιά τους μέσα»
είπε και τ’ άλλο το πουλί με βλέμμα λυπημένο
«κι οι Γερμανοί μας πήρανε σώβρακα και κιλότες
και τώρα η Σταδίου πια λέγεται Στάντιον στράσε»

Τρία πουλάκια κάθονται με τα φτερά κομμένα
εκεί π’ αλλάζουνε σκοπιά οι Γερμανοτσολιάδες
εκεί πάνω απ’ τη Μέρκελ Πλατς, ιστορική πλατεία,
που μια φορά κι έναν καιρό Συντάγματος τη λέγαν

Χρήστος Φασούλας
Συγγραφέας - Δημοσιογράφος
http://www.facebook.com/group.php?gid=16485631758
https://www.facebook.com/chrisfas

Σημ.: Οι στίχοι μελοποιήθηκαν από τον Γιάννη Ζουγανέλη. Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι εδώ

Read More